1. De zoon die lacht en fluit en zingt, doorheen het geworstel met slungelige armen, hormonenstorm en pukkeltjes.
2. Claude Blondeel in De Held van de Dag op Klara. Altijd een schoon begin van de dag.
3. Jong en oud die petanque spelen op het pleintje vlakbij de deur. Zelfs op een winderige en druilerige dag als vandaag. Het bevestigt een mens in zijn gevoel dat de lente op komst is.
Het was even stil hier. Eind januari was er ons jaarlijks congres, waarvan ik ook in het organiserend committee zit, en 2 dagen nadien vertrok ik -opnieuw- naar San Diego, dit jaar voor het jaarlijks Amerikaans stamceltransplantatiecongres. Een bijzonder boeiend congres, steeds weer. Ik zag heel veel van mijn Amerikaanse vrienden terug, wat op zich natuurlijk ook al geweldig was. De terugkeer verliep met veel vertraging en miserie. Een lang verhaal, dat ik misschien ooit nog wel eens vertel, Murphy vertolkte de hoofdrol op onnavolgbare wijze. En toen kwam ik terug en moest ik er direct invliegen natuurlijk (haha, wat ben ik toch grappig). En morgen start mijn wacht. Niet veel tijd dus, maar mijn hoofd zit vol verhalen die ik met u wil delen: over vliegen, over de contrabas, over breien. Ik hoop van harte dat ik er gauw eens de tijd voor vind. Dag trouwe lezer.
Zondag ging ik nog eens naar het museumplein. Ik wou vooral De Wereld van George Minne en Maurice Maeterlinck niet missen, maar het was vooral John Constable die me ongelooflijk heeft verrast. Die mens was zijn tijd ver vooruit. Mensen-die-niet-weten-waarover-ze-spraken noemden hem een slordig schilder, maar jongens wat een coole gast was dat zeg.
Daarenboven kreeg ik ook nog eens een dikke surprise erbovenop: Het collegium Musicale Gandavense organiseerde zijn nieuwjaarsconcert 2012, met muziek uit de tijd van John Constable: wat een voorrecht om met die muziek op de achtergrond met open mond naar de werken van de meester te kunnen kijken. Ik ben intussen ook fan geworden van Vocaal Ensemble Mandriale (kocht zelfs hun CD!) en Koen Brouwers (dwarsfluit), hoewel ik niet eens zo’n fluit-liefhebber ben eigenlijk. Ongelooflijk hoe Mandriale de muziek vol humor bracht: ge moet het maar doen: een museumzaal vol volk aan het glimlachen en schaterlachen brengen met zo oude muziek. Bovendien liep het MSK vol oude bekenden, ook wel een leuke verrassing.
Het SMAK verraste opnieuw, vooral de teksten op de muur in de tentoonstelling van Johan Grimonprez waren bijzonder inspirerend. Een voorsmaakje:
“It’s a poor memory that only works backwards.”
Voor Constable en Grimonprez moet u snel zijn: na komend weekend is het onherroepelijk te laat.
Hebt gij dat al gekregen, een word-maar-gauw-beter doosje, aan huis besteld? Het viel mij te beurt gisteren. Vrijdag had één of ander virus mijn lijf en leden overgenomen, spierpijnen, koorts, misselijkheid, braken, the works… Geen echt ideale combinatie met van wacht zijn. Zondag trok ik op slappe benen naar het UZ, en toen ik thuis kwam werd dit aan huis geleverd: zo ongelooflijk schattig/lief/ontroerend. Van metekind M. natuurlijk!
En toen het deksel open ging, zag ik dit. Mijn excuses, maar ik heb te weinig tijd/goesting om de foto te draaien, het werk is aan u…
IK voelde mij op slag een stuk beter! Dank u, lieve m.!
Enkele voorbeelden van de zoon zijn recente creaties.
Rara, wat lag er op de gazetten terwijl de zoon ze aan het pimpen was?
De zoon stond op en zei: “Ik ga mijn eigen een dessert maken.” Duidelijk de genen van zijn vader die kwamen bovendrijven.
Mijn pappie, de enige echte! En intussen ziet u mijn lieve nonkel flou op de achtergrond in een bizarre pose: “Wat deed gij daar eigenlijk, nonkel m.?”
Lies en Caro winnen allebei een virtuele kus!
*smak*
Vraag van de dag: Wie is de nonkel en wie is de papa? Prijs: een virtuele kus van het nichtje/de dochter.
