Zondag ging ik nog eens naar het museumplein. Ik wou vooral De Wereld van George Minne en Maurice Maeterlinck niet missen, maar het was vooral John Constable die me ongelooflijk heeft verrast. Die mens was zijn tijd ver vooruit. Mensen-die-niet-weten-waarover-ze-spraken noemden hem een slordig schilder, maar jongens wat een coole gast was dat zeg.
Daarenboven kreeg ik ook nog eens een dikke surprise erbovenop: Het collegium Musicale Gandavense organiseerde zijn nieuwjaarsconcert 2012, met muziek uit de tijd van John Constable: wat een voorrecht om met die muziek op de achtergrond met open mond naar de werken van de meester te kunnen kijken. Ik ben intussen ook fan geworden van Vocaal Ensemble Mandriale (kocht zelfs hun CD!) en Koen Brouwers (dwarsfluit), hoewel ik niet eens zo’n fluit-liefhebber ben eigenlijk. Ongelooflijk hoe Mandriale de muziek vol humor bracht: ge moet het maar doen: een museumzaal vol volk aan het glimlachen en schaterlachen brengen met zo oude muziek. Bovendien liep het MSK vol oude bekenden, ook wel een leuke verrassing.

Het SMAK verraste opnieuw, vooral de teksten op de muur in de tentoonstelling van Johan Grimonprez waren bijzonder inspirerend. Een voorsmaakje:
“It’s a poor memory that only works backwards.”
Voor Constable en Grimonprez moet u snel zijn: na komend weekend is het onherroepelijk te laat.

Enkele voorbeelden van de zoon zijn recente creaties.

Rara, wat lag er op de gazetten terwijl de zoon ze aan het pimpen was?

De zoon stond op en zei: “Ik ga mijn eigen een dessert maken.” Duidelijk de genen van zijn vader die kwamen bovendrijven.

Mijn pappie, de enige echte! En intussen ziet u mijn lieve nonkel flou op de achtergrond in een bizarre pose: “Wat deed gij daar eigenlijk, nonkel m.?”

Lies en Caro winnen allebei een virtuele kus!
*smak*

Vraag van de dag: Wie is de nonkel en wie is de papa? Prijs: een virtuele kus van het nichtje/de dochter.

Vandaag was het weer K-feest, altijd een heel gezellige, luidruchtige, smakelijke bijeenkomst, voor de tweede keer zonder onze pepe, helaas, maar wel met bijna al de nakomelingen van meme en pepe.

Meme, 91, showt de halsketting die ze van mij heeft gekregen. Merk ook de pluim op die de cadeauverpakking sierde. “Ah, dat komt van pas”, riep ze uit, “ik ben al veel van mijn pluimen verloren!”

Gisteren was de zoon gaan slapen bij vriend s., en zo konden wij al van redelijk vroeg in de avond beginnen kijken naar 2 films die we al lang wilden zien. Beiden zijn gebaseerd op een boek. Beide boeken had ik gelezen, en vond ik beklijvend. One Day kreeg ik van b. met een pakkende boodschap in geschreven, en vond ik gigantisch schoon. The Lovely Bones kreeg ik te leen van collega/vriendin h., en las ik enkele jaren terug tijdens het lange wachten op de vele attracties in Disneyland Parijs, samen met Henri en vriendin/meter n. Was een beetje bizarre leeservaring, daar, op die plaats. Maar ik vind dat ze vooral schoon schrijft, Alice Sebold.

One Day kan misschien als film op zich wel ok zijn, maar daar kan ik moeilijk over oordelen, als adaptatie van de film is het magertjes. Niet dat ik denk dat dit mogelijk is, maar je connectie met de personages als je het boek leest is tig keer groter, net als het gevoel bij het bijna-einde. Ik zat gewoon in shock naar mijn boek te staren.

The Lovely Bones was iets beter (misschien ook omdat het boek al verder achter mij lag), maar heeft duidelijk kansen gemist om een écht goede film te worden.

En vooral, ‘t was wel gezellig, met ons twee, we hebben zelfs in de zetel gegeten, hihi.

Het waren weer dagen van pakskes krijgen en geven. Niets zo leuk als die blikken van verwachting, verbazing en contentement.

Twee kussen, één op elke wang, werden mij beloofd in de nieuwjaarsbrief van metekind m. En daar ging ze dus niet ontsnappen ;-)

Wij sloten 2011 in schoonheid af. Lekker eten, vriendschap en heel veel knuffels! Moge 2012 (nog) beter worden dan 2011!