Polly’s Korte maar Krachtige Fieste, dag 1

25 jul

De dag begon met alweer een heerlijk ontbijt bij De Superette. De Klakaards doen iets met een mens: er komen een soort oergevolens in ons naar boven, hetgeen in combinatie met een zeker decorumverlies leidt tot ietwat schaamtelijke taferelen. Maar lekker dat het is ;-)

Na het ontbijt moesten er watboodschappen gedaan, en ondanks wat er werd voorspeld, kon dat onder een stralende zon. Er was zelfs nog tijd om van onze tuin te genieten, kaartjes te schrijven, een boekske te lezen, Nagiko the time of his life te laten beleven…

Als lunch aten we granenbrood uit de superette-oven, een omeletje (met eitjes van de kipjes van mijn ouders) met vers geplukte tuinkruiden, en coeur de boeuf tomaat.

20140725-231623-83783422.jpg

Daarna rushten Henri en ik ons richting Sint-Baafssite voor straattheatergeweld en -pareltjes. We kwamen er tijden, net voor en na, op wandel en verdwaling, heel wat vrienden tegen, sommigen na digitale afspraak, anderen per toeval, maar altijd: hartverwarmend.

Enkele beeldige impressies.

20140725-232101-84061545.jpg

20140725-232102-84062531.jpg

20140725-232102-84062020.jpg

20140725-232103-84063082.jpg

20140725-232103-84063752.jpg

20140725-232104-84064171.jpg

WeerZaag

24 jul

Ik heb mij lang ingehouden, maar nu moet het eruit. De laatste weken is het altijd hetzelfde scenario: prachtig weer als ik in de hitte van het UZ zit te zwoegen, maar als het weekend lonkt, of een vrije dag, krijg ik een verwittiging van mijn slimme telefoon dat ik moet oppassen want dat er een ‘significant temperature drop’ op komst is. We hebben net 2 prachtige dagen achter de rug, vandaag wordt zo mogelijk nog prachtiger (ik was/ben van wacht). Morgen heb ik een dagje verlof: eindelijk eens naar de Fieste, en wat zeggen alle weerberoihten: vanaf morgen is het gedaan met het schoon weer en komt er weer vooral regen uit de lucht gevallen. Ik word er een beetje moedeloos van. En ik heb nood aan vakantie (nog 3 weken!!).

Het moest er eens af, van mijn hart.

Cirq Batavaria

21 jul

Onze Fieste hebben zich totnogtoe vooral aan de rand afgespeeld: in de hogere, zuiderse sferen van Gent Jazz, in de luwte van het pand en het Augustijnenklooster, en vanavond: in het zotte geweld aan DOK, voor Cirq Batavaria. Ik was, lang geleden, fan van de allereerste Bataclan, toen het nog een voorstelling was waar je voor moest betalen en die maar enkele keren per dag speelde, op de Sint-Baafssite, jaja, het is heel lang geleden. Toen hing er de sfeer van die oude cirucussen, een sfeer die ik kende uit de boeken die ik las, het heeft me altijd geintrigeerd, en ik proefde het mysterie toen ook, daar op de weide. Ik vond het geweldig wat ze daar hadden neergezet. Het was de premiere van Jezus, die telkens opnieuw de lol vertelde van die man die naar de Stock Américan ging, om camouflagekledij. Het waren de gouden tijden van de Sterke Man, de Vrouw met de Baard, en de Man Zonder Armen. Ik ben altijd wel blijven gaan, naar de vervolgen, Bataclan I! II, III, Batacamp, enz, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik er telkens minde lang bleef plakken. De sfeer werd me iets té, ik was er niet echt op mijn gemak, dat sfeertje van ons-kent-ons, ik ben ook nooit fan geweest van interactief theater, toch niet op die manier. En vorig jaar ben ik zelfs niet geweest. Maar toen ik las over Cirq Batavaria dacht ik, yes, ze keren terug naar de essentie, dit wil ik zien. Dus kocht ik kaartjes (voor plaatsen met een kussentje, al kan ik al wie nu nog reserveert vooral de VIP plaatsen met champagne en aardbeien en de plaatsen met versnapering ten zeerste aanbevelen) voor mij en de zoon.
We hebben echt genoten, van de heerlijke absurditeiten, van die kleine verwondering, van de ontroering. Van het Schone Vehaal, met een klein scherp kantje aan, maar van een scherpte die niet zeer doet, wel de jeuk wegneemt.

Ik toon niet te veel foto’s, ik hou niet van spoilers en wil voral uw pret niet bederven, dus krijg je enkel een paar sfeerbeelden te zien. Ga Daarhenen en zie voor uzelve!

20140721-215031-78631007.jpg

20140721-215033-78633309.jpg

20140721-215032-78632624.jpg

20140721-215031-78631566.jpg

Een tentoonstellingske, iemand?

20 jul

De Gentse Feesten, dat is niet alleen worsten en veel te luide muziek, maar dat wist u al natuurlijk. Naast mijn all time favorite, het straattheater ofte Mira Miró, zijn er tijdens de fieste ook altijd mooie tentoonstellingen mee te pikken. Zondagochtend togen we naar de WorldPress Photo (prachtige beelden, die tot nadenken stemmen, meestal droef, verontwaardigd en of teleurgsteld in de mensheid maken, maar ook af en toe een lach op het gezicht toveren) in de Sint-Pietersabdij.

De Nationale Feestdag was een uitgelezen kans om naar het Wonderkabinet van de universiteit in het Pand en de tentoonstelling van Kaat Tilley te gaan bekijken: 2 tijdelijke en kort lopende pareltjes. Gaat dat ook zien! Ik geef al enkele voorsmaakjes weg.

20140721-140159-50519686.jpg

20140721-140200-50520135.jpg

20140721-140200-50520594.jpg

20140721-140201-50521032.jpg

20140721-140201-50521584.jpg

20140721-140202-50522216.jpg

Het gaat goed met de moestuinen, dank u.

20 jul

Welk een feest, dit weer. Voor de groenselkweek, bedoel ik. Want voor mij persoonlijk is het vooral mooi weer als ik moet werken, en slecht weer als ik thuis ben, en als het dan toch mooi weer is, veel te warm. Maar geen geklaag: als ik naar de serre kijk, springt mijn stadsboerinnenhart op van vreugde. De tomaten hangen te blinken, enkelen verkleuren al. Dat wordt smullen, binnenkort! Ook in onze geannexeerde tuin (ook wel de PiePaTuin genoemd) gaat het schitterend. Spijtig dat ik zo weinig tijd heb om er naartoe te trekken. Vorige week gingen onze ouders de eerste oogst plukken: patatjes, spinazie en erwtjes (due zo kraken dat de oordopsels moet insteken tijdens het eten om gehoorschade te voorkomen): welk een feest!

Ik laat u even meegenieten in beeld.

20140720-203008-73808646.jpg

20140720-203006-73806399.jpg</a

20140720-203007-73807074.jpg

20140720-203007-73807550.jpg

20140720-203008-73808128.jpg

20140720-203005-73805752.jpg

Gent Jazz

20 jul

Het was weerom een prachtige editie, dit jaar. We hebben genoten, met volle teugen. Hoogtepunten voor mij dit jaar: Ibrahim Maalouf, Darcy James Argue’s Secret Society, Jon Batiste and Stay Human, Hiromi, Chick Corea and Stanley Clarke (en als uitsmijter: een jam sessie met de drie laatsten én het publiek: pure magie), Ólafur Arnalds (mooi jong), Dez Mona (ik ben al heeel lang fan), Michael Kiwanuka, José James en Charles Bradley (wat een afsluiter). Jaja, dat zijn veelhoogtepunten. Het was dan ook schitterend!

Dankzij b. en b., die we beide op onze blote knietjes danken, mochten Henri en ik weer 7 dagen de sfeer opsnuiven, en ons lijf vullen met de prachtige tonen, die ons nog lang zullen bijblijven. Ik weet wat er vanaf dinsdag weer uit en in mijn oortjes/oren zal klinken. Het was ook weer een mooi weerzien met vele vrienden: sommige van hen onlosmakelijk met Gent Jazz verbonden, sommigen in een jonge traditie, anderen toevallig tegengekomen, maar altijd: een feest.

Tot slot: enkele beelden.

20140720-202434-73474297.jpg

20140720-202434-73474802.jpg

20140720-202435-73475239.jpg

20140720-202435-73475746.jpg

Ik kom hier voor den jazz.

12 jul

Het is een citaat dat we nog regelmatig herhalen. Heerlijk absurd, maar eerlijk serieus echt gebeurd. Uitgesproken door h., bijzondere man, in het leven niet gespaard, hier, op gent jazz, zoveel jaren geleden, toen er nog bomen in de tent stonden. Herinnert u zich dat nog?

U merkt het misschien dat ik enigszins beïnvloed door de dromerige, mysterieuze, droeve tonen die 3/4 Peace, het trio bestaande uit Ben Sluijs, Brice Soniano en Christian Mendoza, door de tent jagen. Of eerder ruisen. Het past bij het weer, die eeuwig voortdurende drizzle die ik zo haat, tenzij ik binnen zit, waar het warm is, dekentje op mijn voeten, boek in de handen en onderwijl langzaam ookin het hoofd, drankje heel dichtbij.

Dag drie, vandaag, wat vliegt dit elk jaa toch weer voorbij. We beleefden al 2 topdagen. KellyLee Evans was mijn hoogtepunt van dag 1, Bobby McFerrin was zelf in hogere sferen en bracht ons, samen met zijn dochter en de rest van zijnzalige band, bijwijlen mee naar daar. Gisteren wa een dag vol Verhalen met een grote V. TaxiWars wordt groot, denk ik, cool dat we de wereldpremière mochten meemaken. Maar Ibrahim Maalouf bracht met ‘Illusions’ het hoogtepunt van dag 2. In Henri’s top 10, dit, hij ontdekte pas eegisteren dat hijze live ging meemaken… De dance van de jazz, dit. Enorm meeslepend. En bij momenten (Beyrut!) ontroerend.

20140712-172838-62918815.jpg

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.