Unk
December 12, 2007
Een nogal bizarre situatie maakten we mee gisteren in en winkeltje in een niet nader genoemd ziekenhuis. Wat oudere dame vraagt vriendelijk aan de winkeljuffrouw of ze alstublieft het stuk flantaart dat ze wil kopen in twee wil snijden, ‘want het is een stukje voor mij en voor mijne man, die op de dagzaal ligt.’
‘Neen, sorry, dat mogen we niet doen.’
We staan met drie, samen met het dametje, met open momd naar de winkeljuffrouw te kijken.
‘Euh’, vraagt het dametje verbouwereerd en bedremmeld, ‘en mag ik vragen waarom dat niet kan?’
‘Ja, Mevrouw, we mogen dat gewoon niet doen.’
Onze mond valt nog wat verder open.
‘Ik denk dat u het niet goed hebt begrepen’, probeer ik vriendelijk, ‘mevrouw vraagt gewoon of u haar stukje flantaart in twee wilt snijden met het mes waarmee u de taart hebt gesneden en dat daar nu gewoon op de toonbank ligt.’
‘Ja, dat weet ik’, zegt de winkeljuffrouw, ‘maar we mogen dat niet doen. Ze kijkt hulpeloos naar de baas. Ik meen in haar ogen te zien dat ze het zelf ook nogal belachelijk vindt, maar ik ben niet zeker. Misschien hoop ik het alleen maar.
‘Inderdaad. Dat doen we niet. Als we daar al mee moeten beginnen zeg. En trouwens, da’s niet proper, met die kruisbesmetting.’ spreekt de baas alsof we gevraagd hebben de flantaart te beleggen met zeldame kriekjes uit het alahama gebergte die eerst drie jaar lang hebben moeten weken in een extract van uiterst zeldzame goudbloemen.
Ik heb die mens meewarig aangekeken, de vriendelijke dame nog een hart onder de riem gestoken, en daar ter plekke beslist dat ik daar nooit geen ene voet meer binnen zet. Ik ben er nog altijd niet goed van.
Filed under: algemeen
4 Comments Leave a Comment
1.
Godzilla&hellip | December 12, 2007 at 22:45
In datzelfde niet nader genoemde winkeltje, binnen datzelfde niet nader genoemde ziekenhuis, werd ik vroeger steeds vooral gecharmeerd door het gouden rolex uurwerk die diezelfde baas heel opvallend rond de pols tentoonstelde steeds in combinatie met de blijkbaar nog niet verdwenen arrogante pose van de ‘vlaamse nouveau riche’.
Mijn hoogtepunt binnen deze winkel was het trakteren van de collega’s op een kilo onbetaalbare Neuhauss pralines die halfweg consumptie sinds 5 weken vervallen bleken te zijn…
Blij dat mijn besluit om mijn broodje sindsdien in een niet nader genoemd nabijgelegen benzinestation te kopen, waar je elke dag met de grootste glimlach wordt bediend (ondanks mijn bestelling van een niet te hard gebakken wit broodje hollandia met worteltjes ipv sla en zonder mayonnaise…), gerechtigd was en blijft.
Kruisbesmetting, man man man, miserie miserie miserie…
Anonymous for obvious reasons, sometimes identity is a burden…
2.
Gudrun&hellip | December 13, 2007 at 09:12
Hmm.
Waren er daar geen plastieken mesjes bij? Anders had ze het voor de neus van die mensen kunnen in twee snijden. Grr, sommige mensen…
Ik heb zelf iets gelijkaardigs meegemaakt.
Ik moest voor een interimjob of zo (het is een paar jaar geleden) een paar papieren hebben, en ik wist niet of ik nu bij de VDAB of de RVA moest zijn daarvoor. Ik zou dat dus wel even gaan vragen bij de RVA in de Korte Meer, dacht ik zo, ik moest toch in ‘t stad zijn.
Ik mijn moto op, en daar naartoe. Ik kom beneden in de hal, en ik zie dat de bureau’s eigenlijk enkel in de voormiddag toegankelijk zijn voor het publiek, en dat je in de namiddag enkel telefonisch inlichtingen kan krijgen. Bon, ik was er nu toch, ik kon het evengoed even gaan vragen, en zou dan wel een andere keer terugkomen om de bewuste papieren.
Ik dus naar boven, waar ik terechtkom aan een soort balie. Daarachter staan een hoop bureau’s opgesteld, beladen met paperassen, en waar een dame van middelbare leeftijd zit te … zwoegen, had ik bijna gezegd.
Zeer verstoord kijkt ze op, wanneer ik beleefd mijn keel schraap om de aandacht te trekken.
- Excuseer, mevrouw, kunt u mij soms zeggen…
Zonder een woord uit te brengen wijst ze naar een bord, waar nog eens de openingsuren herhaald worden.
- Ik besef dat, mevrouw, maar ik wil enkel een inlichting.
- Madam (het Gentse accent kan/wil ze niet weg steken), de bureau’s zijn nui geslote, veur inlichtinge moede belle.
- Ja maar, mevrouw, ik ben hier nu toch, kan u me soms zeggen…
- Zeg, kundegij nie leze messchiens? Os ge een inlichtinge wilt, moede ofwel morgenneuchtink terugkome, ofwel ne kier belle.
- Maar mevrouw…
Nors draait ze zich terug naar haar papierwerk, en keurt me geen blik meer waardig.
Bon. Ik open mijn handtas, en haal mijn GSM boven. Onverstoord begin ik het nummer van het bureau (dat op het bord naast mij geafficheerd staat) in te tikken. Vanuit mijn ooghoeken zie ik dat het mens nors in mijn richting kijkt omdat ik nog steeds niet verdwenen ben. Dan gaat de telefoon op haar bureau over. Met een blik die het midden houdt tussen verbazing, ontzetting en ongeloof staart ze in mijn richting. De telefoon rinkelt. Zij staart.
Na een tiental belsignalen spreek ik haar aan: ‘Excuseer mevrouw, maar zou het mogelijk zijn de telefoon op te nemen? Ik zou graag een inlichting willen.’
Nog even blijft ze in mijn richting staren, dan pas komt ze in beweging. Ik zet de GSM af, zodat het gerinkel ophoudt.
- Ja?
- Wel, mevrouw, formulier xxy/14, kan ik dat bij u krijgen, of moet ik daarvoor bij de VDAB zijn?
- VDAB
- Ah, bedankt mevrouw, meer moest ik niet weten! Nog een prettige namiddag verder!
Ik denk dat ze daar nog even is blijven staan kijken. Kafka is de wereld nog niet uit.
3.
Eva&hellip | December 13, 2007 at 09:20
Schitterende anekdote van Gudrun !
4.
stijn&hellip | December 13, 2007 at 09:46
in die winkel exact hetzelfde meegemaakt. hollands koppel vroeg er om een broodje in twee te snijden, maar dat kon niet.
Leave a Comment
XHTML: You can use these tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>
RSS feed for comments on this post.