morgen komt polly

Boom

December 18, 2007

Bij de dood van een boom, las ik dit weekend in onze weekendkrant. Een stukje van Dimitri Verhulst. Ik kan die mens zijn teksten wel smaken. Zijn woorden lijken ruw, gekwetst, scherp, maar er spreekt ook een enorm mededogen door. Mocht ik van cliches houden, ik zou zeggen: ik lees tussen de regels dat hij een peperkoeken hart heeft.

Maar dit terzijde. Hoewel. Zijn column dit weekend in de krant was een mooie illustratie van wat ik net beschreef.

Het ging over en boom die was doodgegeaan. Een boom, neen, de boom, die voor de jonge Dimitri veel had betekend. Al lezend herkende ik veel in zijn woorden. Veel dingen. Veel gedachten. Veel mensen. Mezelf in de eerste plaats. Mijn ouders. En hopelijk ooit Henri.

Toen ik elf was, verhuisden we vanuit Zele, waar de rest van mijn familie woonde en woont, naar een mooi huis bij Gent. Mijn ouders hadden het grotendeels eigenhandig gebouwd. Alle vakantiedagen en weekends hebben we er gespendeerd, en mijn ontdekkingstochten en knutseldagen op ‘den bouw’ zijn van de mooiste herinneringen uit mijn jeugd. Toen de bouw begon, was ik zo oud als Henri nu is, bedenk ik nu. Jongens, wat vliegt de tijd. Wie weet, 27 jaar na deze dag, zit mijn grote zoon, zelf misschien al vader, ook naar woorden te zoeken om zijn jeugd te bewaren. Een jeugd die ik nu voor een groot deel samen met hem en b. aan het maken ben. Mooie maar wat beangstigende gedachte.
De bouw dus. Drie volle jaren hebben we eraan gewerkt. Wij, maar ik bedoel eigenlijk zij, dat zijn mijn ouders, twee schoonbroers van mijn vader, twee keiharde werkers die heel veel gedaan hebben, en dan nog familie en vrienden die af en toe kwamen helpen. Een huis als dat van mijn ouders, zo soliede en met gevoegd met liefde, dat komt ge tegenwoordig niet meer tegen, meneer.

Maar ik dwaal weer af. Hun zeer moderne huis hadden mijn ouders gebouwd op een plek waar ooit een kasteel stond. Het kasteel was intussen verdwenen, maar de oude bomen van de kasteeltuin stonden er nog. Prachtige bomen. Voor de bouw moesten er een paar sneuvelen, maar ik herinner mij avonden met geteken en geschets en gediscussieer over hoe we die en die boom konden sparen. Pal midden op het stuk grond stond een oude magnolia. We wilden hem absoluut houden. Wat een prachtige boom! Alles hebben we geprobeerd, het idee om ons huis rond de boom te bouwen werd serieus genomen, maar toen vertelde iemand die het kon weten dat de boom dat nooit zou overleven. De mensen die de verkaveling zo hadden getekend, zonder rekening te houden met de plaats van de bomen, werden door mij vervloekt. We konden niets anders dan hem omhakken. We hebben geweend om die boom. Nog zijn we hem niet vergeten.

Ik heb altijd ontzag gehad voor bomen. Telkens er in de buurt een boom werd omgehakt (want er kwamen veel mensen wonen die niet hielden van bomen, vraag me niet waarom die dan daar kwamen wonen, ik heb het me meer dan eens – niet zonder enige irritatie- afgevraagd), niet uit noodzaak, maar omdat hij de zon wegnam, of zijn bladeren teveel vuil maakten, hing er een bedrukte sfeer in huis. Het geluid van een boom die omvalt, dat doet echt letterlijk pijn. Mijn vader heeft een paar bomen gered van het omhakken. En dat maakt me echt trots.

Ik kan zo echt voorbij een boom lopen. Blijven staan. Terugkeren. Omhoog kijken, zo ver als de hoogste blaadjes. Wat een respect kan mij dan vervullen. Ontzag. Had ik een hoed, ik nam hem af. Voor de boom. Vanuit het diepst van mijn hart.

Filed under: algemeen

Tags: O Machtige Natuur!