morgen komt polly

Wratternissen

February 26, 2008

Let maar niet op het woord. Het viel me te binnen, en ik vond het wel toepasselijk voor de miserie dat een mens kan hebben met wratten.

Ik, waterrat zijnde, had er als kind heel veel last van. Ik had er een paar hardnekkige, en eentje dat zich met niets liet wegkrijgen. Het ding werd overgoten met liters vloeibare stikstof, maar het bleef terugkomen.

‘Ik zal moeten snijden!’, was het uiteindelijke verdict van Professor D., de toenmalige Professor Huidziekten. Een fenomeen. Altijd een strikje. En een broek die net iets te kort was.

Toen we enkele dagen na de operatie weer op controle moesten, deed Hij omzichtig het verband open. Hij maakt een vreugdesprongetjes (neemt u dat maar zeer letterlijk).

‘Ik heb ze! Ik heb ze! Ik heb ze! Is dat niet leuk! Is dat niet leuk! Ik heb ze!’ zong hij, terwijl hij een rondedansje rond mijn brancard maakte. Echt eerlijk waar!

Een mens maakt wat mee in zijn leven.

Het beeld kwam terug, toen ik vorige week met Henri in Poli Zes terechtkwam. Kissing warts, noemde de sympathieke collega dermatologe het. Een schoon woord voor twee vieze dingen op twee teentjes van zijn rechtervoet. Een paar maand al verzorgde ik ze dagelijks met een weekbadje met zeezout, gevolgd door een paar likjes duofilm. De vellen vlogen eraf, maar de wratten bleven. De Snoodaards!
Dus gingen we vorige week woensdag langs om ze te laten bevriezen.
Ik hoop van harte dat het bij Henri hier ophoudt, en dat er geen mes aan te pas moet komen.

Hoewel, zo’n Professor Dermatologie die vrolijk rond je brancard danst, het blijft je bij voor de rest van je leven…

Filed under: algemeen

Tags: miljaar, ochottekestoch