morgen komt polly

[wijvenweek] overneuzenenbillen

March 24, 2008

Mijn lijf. Het kon zo uit de Flair komen. Het boekje heeft mij nooit kunnen bekoren. Volgens collega h. is dat een gat in mijn cultuur. Ik mis het niet. Jouw man en jouw lijf en jouw intieme belevingen. Mijn haar gaat er recht van staan. In slechte zin, welteverstaan.

Mijn wijflijf dus. Iets minder flairachtig, dat woord. Ligt me beter…

Hoe vrouwen tegen hun eigen lijf aankijken heeft me altijd gefascineerd. Hoe vaak lees je dat van die grandioos prachtige vrouwen zeggen dat ze niet tevreden zijn met hun lichaam.
Pardon? Valse bescheidenheid is de eerste schampere reactie op dergelijke uitlatingen. Of nog: fishing for compliments ja.
Maar ik denk dat ze het echt menen. Vrouwen zijn streng voor zichzelf. En fixeren zich op de onvolkomenheden en verliezen the bigger picture uit het oog. Als ik naar andere vrouwen kijk, dan klopt het plaatje bijna altijd. In alle maten en gewichten en stijlen. Er zijn natuurlijk uitzonderingen, vrouwen die zich laten gaan, en geen aandacht schenken aan hun lijf, hun leden en hun kleren. Daarvoor hou ik wel van die wijvenprogramma’s op wijfteevee enzo over vrouwen die het mooie in zichzelf niet zien, en dan herleven omdat ze het weer ontdekken. With a little help from Trinny and Susannah of flauwe afkooksels daarvan.

Net zoals alle vrouwen heb ik zo ook mijn ontevredenheden over mijn lijf. Mijn neus heeft me nooit aangestaan. Daar mocht best een stukje af. En wat had ik graag van die lange krullende haren gehad in plaats van dat slap friethaar. Een tijdje geleden nam ik de stap om voor kort haar te gaan. Ik heb er nog geen spijt van gehad. Maar mochten ze mij van dat lang krullend haar aanbieden, ik zeg uiteraard onmiddellijk ja. En de cup mocht ook een lettertje verder in het alfabet. Eentje maar, natuurlijk, ge moet ook niet overdrijven hé. En de achtersteven een maatje kleiner, vond ik vroeger, maar nu vind ik die wel oke.

Met ouder worden maak ik mij wat minder zorgen om mijn lijf. Er zijn andere prioriteiten gekomen.
Maar mijn lijf blijft wel belangrijk. Ik wil het zo goed mogelijk conserveren. Dat vraagt wat inspanning natuurlijk: crunches, en gewichten voor de bovenarmen en fietsen en lopen voor de benen. Het helpt. Om de veerkrachtigheid te behouden, zoals mijn vader het gisteren zo mooi uitdrukte, terwijl hij over zijn dikke malse buikje wreef.

Ja, ik vind het wel leuk als mensen me tien jaar jonger schatten. Het streelt mijn ijdelheid. En dat zal altijd wel een vrouwentrekje blijven zeker? Een beetje peper en zout en wat van die pikante kruiden.

Filed under: Uncategorized

Tags: de wijvenweek