morgen komt polly

[Wijvenweek] shoppen

March 25, 2008

‘t Is feest! Het wijfonderwerp van vandaag is shoppen! Jieha! Betekent dat ook dat we een shopbudget krijgen en dan onze buit mogen/moeten beschrijven en/of fotograferen? Dames, is dat geen fantastisch idee voor de volgende wijvenweek, we zoeken sponsors en we shoppen er op los!

Zie, ik word al wild bij het gedacht alleen al.

Maar terug naar de aarde.

Over het algemeen gesproken ben ik niet zo een typische vrouw-vrouw. Vind ik van mezelf. En dat zeggen ook anderen van mij. Make-up en hoge hakken en chi-chi en bling-bling, dat is to-taal niet aan mij besteed. Liefst geen opvallende merken en diamanten en glinsterdinges.

Maar kijk, shoppen, dat vind ik fan-tas-tisch. Af en toe ga ik shoppen met een aantal madammen. Is altijd bijzonder leuk. Maar meestal koop ik dan niets. Want, je hebt twee soorten shoppen. shoppen om te kijken en shoppen om te kopen. En dat laatste doe ik graag alleen, of met Henri. Die is ongelooflijk schattig, neemt een boek mee, en zegt -meestal- dat ik er fantastisch uit zie. Ideaal. Hij wordt wel elk jaar een beetje minder enthousiast. Toen hij een manneke van 2-3 jaar was zocht hij direct een pashokje voor mij uit. En dan zat hij daar echt de wacht te houden. Pas als er vrouwen een beetje boos of dreigend keken, week hij uit ‘zijn’ kot. Dan stond hij daar zo een beetje te drentelen en zei hij verontschuldigend toen ik afkwam met een stapeltje kleren om te passen, dat hij eventjes die mevrouw had voorgelaten. Als iets niet paste, ging hij op eigen initiatief aan de winkeljuffrouw een andere maat vragen. Echt hi-la-risch. Het zal niet blijven duren, dat weet ik ook. Maar zolang hij met z’n moeder wil gaan shoppen, geniet ik ervan.

Het mag hem natuurlijk ook niet té lang duren. Dan begint hij te zagen. Maar ik ben een vrij snelle shopper. Ik shop ook nogal cerebraal, hoe erg dat ook moge klinken. Snel alles doorlopen, een aantal dingen in mijn hoofd houden. Dan terugkeren en enkele stukken meepakken. Bij elke stuk denk ik dan waarmee ik het kan combineren. Anders is het njet. Meestal toch. En kijk, ik heb nog maar zelden een miskoop gedaan. Mijn shoppingbudget ligt iets hoger dan vroeger, maar het is niet exuberant. Een paar honderd euro voor één stuk, dat krijg ik niet over mijn hart. Of het moet al echt iets zijn waar ik jaren mee voortkan.

Soms kan ik zo altruistisch zijn dat ik er zelf niet goed van word. Zoals die keer dat ik een posterprijs won, een maand of 2 geleden. Wat deed ik met het geld: ik kocht er een outfit van voor Henri bij Meneer Janssen en Juffrouw Kaat en een nieuwe bril voor b. Stapelgek, ben ik.

Ik hou van zaken met persoonlijkheid. Waar de winkelmadam je kent. Een babbelke slaat. En waar je advies krijgt hoe je iets kan dragen en combineren.

Raar, want dat vond ik vroeger net niet leuk. Ik zocht vooral de onpersoonlijke zaken op. Waar je ongestoord dingen kan bekijken, passen en naar buiten gaan zonder dat iemand het merkt. Dat had waarschijnlijk te maken met het feit dat ik toen nog jong en groen achter mijn oren was en bijna niet durfde naar buiten gaan zonder iets te kopen als ze mij kenden en wilden helpen enzo. Dat is nu over ;-)

Waar ik niet van hou is van winkelmadammen die je naar de mond praten. Wienst hoogste streven niet is dat de klant naar buiten gaat met iets wat haar content zal maken als ze in de spiegel kijkt, wat haar mooier maakt, en complimentjes zal ontlokken, maar gewoon dat ze verkoopt. Iets dat overduidelijk te groot of te klein of niet flatterend is, en dan toch zeggen dat het mooi is. Daar kan ik niet tegen.

De meeste van mijn kleren en schoenen komen van bij Twiggy en Toko. In Gent. Chris Janssens blijft mijn favoriete en betaalbare Belgische ontwerpster. Heel af en toe koop ik een Heel Schoon Stuk. Van een Designer. Uiteraard Belgisch. En niet té duur. Maar het zijn stukken waarvan ik weet dat ik ze mijn hele leven zal hebben en dragen (als ik er nog in kan).

Goh, ik ben helemaal in de mood nu voor wat shopping. En het toeval wil dat ik vandaag een dagje verlof heb. Haha! En ik moet toch naar het Stad want die dag verlof, dat was om nog een aantal zaken in orde te maken voor Seattle. Oh, nee, en zaterdag vertrek ik voor vijf dagen naar Firenze. Op congres, welteverstaan. Maar kijk, we komen daar voor de middag aan, en het congres begint pas zondag. Firenze. In Italië, jawel. Waar ze ven die schone kleren hebben. O, O, O.
IK zeg u, dat is een Gevaarlijk Initiatief, die Wijvenweek.

Filed under: algemeen

Tags: de wijvenweek