morgen komt polly

Uncontrolled secretions

April 10, 2008

Het was *het* gespreksonderwerp de dagen voor mijn vertrek. En, hoe is het met de uncontrolled secretions?’ Telkens ik een zakdoek ter hand nam of een reeksje niesbuien afwerkte, werd er veelbetekenend gegrinnikt. Hoeveel dagen hebt ge nog om er vanaf te geraken? Mensen die mij irl kennen weten dan ook dat ze als ze mij zoeken, ze gewoon het spoor van zakdoeken moeten volgen. In elke valies zaten dan ook doosjes met antihistaminica, puffers en antibiotica, neussprays enzovoort. Kwestie van alle symptomen te voorkomen, en indien ze toch zouden opkomen, zo snel mogelijk de kop in te drukken.

Het is inderdaad zo erg als we hadden verwacht. Als je aankomt op 8NE, de centrale eenheid voor de stamceltransplantatiepatienten, wordt je aan de balie begroet door een groot stopteken: Stop, have you alreday signed in for flu signs today? Je moet een checklist met symptomen allerhande aflopen, en als je op alles negatief scoort, mag je een sticker nemen, met in fluo de dag en datum van vandaag. Die kleef je op je badge of je jas. Als je nog rondloopt met een plakker van de dag voordien wordt je daar meermaals op gewezen en verwezen naar de balie.

Gisteren was ik -o ramp- mijn antihistaminicum vergeten nemen, en ik moest twee keer mijn neus snuiten en 1 keer mijn keel schrapen. Iedereen keek geschokt mijn richting uit. ‘You don’t want to do that too often here, or they won’t let you out and definitely won’t let you in again.’ Gisteren mijn pilletje al klaargelegd voor vanmorgen, en een paar extra in mijn tas gestopt, zodat ik er altijd eentje bij heb.

Dezer dagen zit ik -nog observer zijnde en in afwachting van mijn medical license hier- in een dubbel schema. ‘s Morgens doe ik mee met de Rounds in University of Washington Medical Center en na de middag trek ik naar de Fred Hutchinson Cancer Research Center voor de research. Gelukkig is er een shuttle tussen beide, die om de twintig minuten passeert. Not too bad. Naast de chauffeur hangt een groot bord: Stop! Please do not get on the bus if you are sufferings from sneezing, coughing, soar throat or fever. Keep the germs from spreading that are making you and others sick.

Er hangt ook een bordje: Have respect for the other passengers, please do not eat on this shuttle. En dit nemen ze hier heel serieus. Ik was nog op een stukje organic carrot aan het kauwen die ik net voor het opstappen in mijn mond had gestoken, en de buschauffeur riep mij toe: ‘Hey, mam, can you please make some shadow there!’ Dat is dus niet wat hij echt zei, maar wat ik had gehoord. De zon scheen inderdaad fel naar binnen. Ik begon wat aan de ramen te prutsen, maar zag niet onmiddellijk iets dat naar beneden kon gelaten worden. ‘You can’t open that window, mam’, beet hij me toe vanachter het stuur. ‘I thought you were asking me to cover the windows’, was mijn reply. ‘No, I told you that you are not allowed to eat on the shuttle!!!’ kwam het luide antwoord. Quite embarrassing…

Maar kijk, dan zit ik zo wat zielig met mijn badge te spelen, en zie ik daar staan: In case of civil emergency, this person is a critical employee of the Fred Hutchinson Cancer Research Center. How cool is that?

Filed under: algemeen

Tags: Ons Groot Avontuur over de Plas