morgen komt polly

kastelen van zand en steen

April 25, 2008

Wat ik me daarnet afvroeg, toen ik iets vroeger dan gewoonlijk in de avondzon naar huis liep: hebben mensen die in een flatgebouw wonen elke dag een vakantiegevoel?

Dat overvalt me met name altijd als ik een flatgebouw zie, als ik de trappen opklim en de excel files aan bellen en brievenbussen zie, mooie rows en colums naast elkaar. Hoe spannend is dat niet om je sleutel in zo een klein brievenbusje te steken nadat je eerst gegluurd hebt door het gleufje en gezien hebt dat er iets in zit (is er iets leukers dan een brief krijgen, een echte geschreven brief bedoel ik dan, met een mooie postzegel?). De trappen oplopen naar je eigen plekje. Overzichtelijk en gezellig. In de trappenhal van een flatgebouw geurt het altijd naar vakantiezomers. Naar zee. Ook al staat dat flatgebouw in Gent. Of in Seattle. De zee zit in je neus. En plots jeukt je neus, want die is gisteren verbrand in de gloeiende middagzon. Het teken voor het eten kwam, van boven, gezwaai en gefluit, maar eerst moest je nog dat fort afwerken want de zee was in aantocht.

Een van die momenten tijdens zie zalige zomers aan zee (bij moemoe en pepe, samen met neefje t. en nichtje h.) die voor altijd in mijn geheugen staan gegrift is dat moment dat we een briefje uit de kleine brievenbus haalden waarop stond: “we hebben je tasje gevonden, lieve groeten van x., gevolgd door een adres en een telefoonnummer.” Mijn hart maakte een vreugdesprongetje! Een uur later had ik mijn tasje weer in mijn handen en klemde ik het vast alsof het mijn grootste schat was. Wat het op dat moment ook was, eigenlijk. Het was een lederen tasje, mijn eerste echte ‘sjacoche’, denk ik. We hadden het gekocht in Mallorca, en aan de zoektocht naar het perfecte tasje voor mij hangt nog een sappig verhaal vast, over afbieden en boze winkeliers en auto’s en knuppels en leugens-die-in-vakantiegidsen-staan, maar dat is voor andere keer. Ik was het tasje verloren in het Melipark (op de gronden waar nu Plopsaland huist, hadden vroeger de honingbijtjes het voor het zeggen), waarschijnlijk laten liggen in 1 of andere attractie, en ik was daar niet goed van. Maar het werd dus gevonden door vriendelijke mensen.

O, en de kraaltjes waarmee je in het toenmalige zon en zee ijsjes kon kopen en taart en koffie. De sfeer die toen in zon en zee hing was zalig. Na een tijdje een asielcentrum te zijn geweest, is het nu weer een vakantiecentrum, hoorde ik onlangs. We moeten er zeker eens een kijkje gaan nemen, deze zomer… En dat ik toen geld meekreeg van mama en papa: enkele briefjes van honderd belgische franken denk ik, waarmee ik mocht doen wat ik wou, ik speurde een ganse week de westendse winkeltjes af naar het mooiste-wat-er-was. Een peervormig speldje herinner ik me nog heel goed. Dat is iets wat ik nog steeds zalig vind, dagen en weken langs een winkel passeren, kijken naar de ‘schat’, die spanning van zal-het-er-nog-zijn-als-ik-terugkeer en het dan nog niet kopen, en als je het dan eindelijk in je handen houdt. Mmmm.

Some nice memories. And they all came back while I passed by an appartment building this evening. How peculiar.

Filed under: algemeen

Tags: De Grote Vragen des Levens