Archives – September, 2009
Onze zoon verblijdt ons af en toe met wat taalles. Ons, maar ook mensen die op tv het mooie weer maken. Om zijn gedachten van de pijn bij het eten te halen, mag hij de laatste dagen wel eens voor den tv eten, tegen al onze regels in, dat spreekt. Maar regels zijn er om af en toe verbroken te worden, dat maakt het des te leuker en spannender! Wat een gezellige ouders zijn we toch! Maar ik laat me weer meeslepen…
Vandaag zegt iemand op tv: “Micky Mouse”, waarbij hij dat laatste uitspreekt als moes.
Henri zucht. Hij is duidelijk geïrriteerd. “‘t is wel Micky Mouse, hé.” zegt hij tegen de man op het scherm. “Het is geen moes he, geen mousse, gelijk chocomousse, maar een muis.” En toen volgde nog een diepe zucht.
Ocharme. Wat een zwaar leven staat dat venteke nog te wachten.
September 29, 2009
It was a dangerous place to live in, a family: it was as tumultuous as the open sea beneath a treacherous sky, the shifting allegiances, the flurries of cruelty and virtue, the great battering waves of mood and mortality, the endless alternation of storm and calm. A downpour would come or a reprieving ray of light, and in the end you didn’t know what the difference was, what it all meant, what it added up to, when set against the necessity for just surviving and getting through.
Een mooi citaat uit een prachtig boek Arlington Park van Rachel Cusk. Ik was het boek aan het lezen tijdens Jazz in ‘t Park, maar heb het daar op een avond stomweg laten liggen, en de volgende dag was het natuurlijk nergens meer te bespeuren, ondanks mijn navraag bij alle kraampjes. Gelukkig was daar mijn b., die naar de bib ging en daar het boek vond, nog wel dezelfde uitgave en al. En daardoor las ik enkele dagen gewoon verder. Een aanrader!
September 28, 2009
Ik ga shoppen en ik neem terug mee naar huis, allemaal gratis dinges:
- een hartvormig doosje met een geurkaarsje erin (de bakker)
- een stylo (de gazettenwinkel)
- een pakje met twee zeepkes (de sympathiekste creempkeswinkel van Gent, in tegenstelling tot die parfumwinkel van vorige week)
- een retro adressenboekje (de schoolgeriefwinkel)
- een appel en een mandarijn (de fruitboer)
- een heel schone bladwijzer (de boekenwinkel)
Leve de dag van de klant!
September 26, 2009
Vanmorgen, het is nog vroeg, de ochtendmist omhult de weg van ons huis naar het station. Ik kom, mijn fiets aan de hand, het huis uit, de warme bakker even verder lonkt. Er staat een mevrouw met een hond voor mijn deur, ze blijft met opzet staan, want haar hond, die wil duidelijk verder. Ze knikt naar mij, en lacht een beetje verlegen. Ik knik vriendelijk terug en wacht tot ze gezegd krijgt wat ze wil zeggen.
“Mevrouw, mag ik u iets vragen? Hier stond toch een tijdje geleden een gitaar voor uw raam hé? En een smurfje dat trompet speelt? Die gitaar staat er niet meer hé? En ik dacht dat die smurf ook was verdwenen, maar nu zie ik hem weer staan. Verkoopt u die soms, die smurf? Ik verzamel namelijk smurfen voor de kindjes.”
Ik moest haar teleurstellen, want die smurf, die kreeg onze trompettist van oma, dus de sentimentele waarde is te groot. Maar ik was ongelooflijk gecharmeerd. Ons projectje lijkt aan te slaan. Ik zie inderdaad vaak mensen halt houden voor ons huis, kijken, glimlachen en genieten…
Maar u bent natuurlijk niet mee… Want in tegenstelling tot wat ik van plan was heb ik de eerste editie van ons nieuwe projectje Etalage at Home zomaar laten voorbijgaan zonder een bespreking alhier. Hoog tijd om in te halen.
Henri en ik gaan bij een aantal belangrijke en minder belangrijke gebeurtenissen bij ons, in onze geliefde stad of elders in de Grote Wereld, het raam op het gelijkvloers aan de straatkant omtoveren tot een etalage. Het thema van de eerste editie was Jazz in ‘t Park. Een gitaar, een podium, musicerende mannekes, publiek, een ijskar met parasol vormden de kleurrijke figuren in ons eerste decor. Wordt vervolgd, hopelijk de volgende keer mét foto en bespreking.
Ik herhaal het nogmaals, onze stad is een dorp.
En dan heb ik het nog niet over die zalige zonovergoten rommelmarkt aan de overkant van de straat, waar we een cool skatebord mét stuur op de kop tikten, een mini rubikubus (o, nostalgie!), twee tasjes die uit de Mokabon lijken weggelopen en een surprise voor vijftig cent (rommel for life, een fantastisch initiatief van 3 übercoole jonge gasten, de opbrengst gaat naar Muisic for life), dat een hartlsagmeter bleek te zijn. Astemblieft!
September 26, 2009
Uw kind in slaap zien doen, dat masker, dat vechten, die stuiptrekkingen, om dan volledig slap te worden, het is telkens weer een beetje sterven. Gisteren moest hij weer onder het mes, tonsillectomie, met een schoon woord. Ofte, amandelen eruit.
Toen Henri de eerste keer onder narcose ging, voor zijn diabolo’s, hij was elf maand, was er een complicatie: een luchtwegspasme bij de inductie van de narcose, hij zag plots blauw. Sedertdien ben ik natuurlijk nog minder op mijn gemak, hij heeft bovendien ook astma nu, en had net een bovenste luchtweginfectie (goede timing, as always). Ik dacht dat ik zot werd, gisteren, toen ze mij uit het OK naar buiten leiden. “U mag hier in de wachtzaal wachten, mevrouw.” Of hoe drie kwartier honderd jaar kan duren. Wat een heerlijkheid om dan de anesthesist te zien binnenkomen: “‘t Is al gebeurd, het is vlot gegaan, hij is in de PACU.” Woo-hoo, duizend maal.
En daar lag hij dan, nog diep in slaap, af en toe zijn hoofd opheffend, kreunend, een verwilderde blik in zijn anders zo zachte blauwe ogen. Ik wou hem platknuffelen. Maar dat was buiten mijn puber gerekend.
“Weg.”, kwam het koud. His evil self kwam weer wat naar boven, net als de vorige keer.
Toen hij wat later wakkerder was, zei ik hem dat hij altijd een beetje boos is, als hij wakker komt uit de narcose. “Dat is een bijwerking van de verdoving.” was zijn robuuste en zelfverzekerde antwoord.
Even daarvoor waren zijn zinnen nog woorden.
“Dorst.” -”Ik weet het; ventje, maar nu moogt ge nog niet drinken, nog even wachten.”
“Pijn.” -”Ik zal eens vragen of ge nog iets voor de pijn krijgt.” De verpleger ging siroop halen.
De repliek van Henri: “Drinken mag ik niet, en siroop wel. Dat is niet logisch hé.”
Even later. Hij heft zijn hoofd op en kijkt mij aan. “Mamaaa? Zijn ze eruit, mijn amandelen?”
“Ja, jongen.”
“Waar zijn ze?”
“Ik weet het niet, opgestuurd naar het labo zeker, dat is routine.”
“Maar ik wil ze zie-ien. Dat is toch mijn recht, ze zijn van mij!”
Ik ben zo verschrikkelijk blij dat het weer achter de rug is. Ook al lig ik hier in bed te rillen en koud te hebben omdat ik zelf ziek ben, op het meest ongeschikte moment aller tijden, ik ben de gelukkigste mens op aarde, met mijn zoon naast mij in bed.
September 23, 2009
Gisteren voor de derde keer de helemaal autovrij gemaakte ring opgefietst. Ik had gevreesd dat het niet zou lukken, gezien mijn wacht, maar ik heb de gehele tocht van bijna een uur oproepvrij doorgebracht. Woo-hoo! Het is telkens weer kicken, vind ik, als je gewoon bent bij het fietsen continu zeven ogen te moeten hebben om niet omver te worden gereden, is dit pure heerlijkheid. Overal vriendelijke flikken die de auto’s op afstand houden, en fietsers die hun manieren niet houden onder hun voeten geven. Ik wou dat ik elke dag zo’n escorte had!
September 21, 2009
Het contrast was groot, vandaag, tussen wat ik meemaakte op mijn toer door het ziekenhuis, en de oppervlakkigheid van de poepmadammekes voor en achter de balie van een niet nader genoemde parfumwinkel. Het was pure noodzaak, dat ik daar moest zijn, want ik word altijd een beetje misselijk in die winkel.
Hoe sommige mensen een halszaak kunnen maken van de discrete kleurschakering van hunne fond-de-teint (vies spul, vind ik, lijkt me vreselijk om dat heelder dagen op uw gezicht te hebben), oogschaduw of lippenstift. Brrr, kouwe rillingen krijg ik ervan. Die poepmadammekes bekijken mij ook altijd als een buitenaards wezen, dat per abuis in hun schmink-mekka is terecht gekomen. Alsof ge in uwen bloten staat, zo zonder laagskes op uw gezicht.
September 19, 2009
Daarnet, in één van de overvolle straten van Gent Centrum. Ik zie ze niet, want ze lopen achter mij. Maar hun stemmen klinken jong, 16-17 jaar, schat ik.
“Ik vind uw vader echt vree wijs. (pauze) Hij vindt mij ook vree wijs, denk ik.”
“Niet meer zo, denk ik, als hij hoort dat ge dat hebt gezegd.”
September 19, 2009
Het licht in de badkamer is kapot. En zo’n TL-lamp, dat hebt ge niet direct in reserve liggen. Allez, wij toch niet. Tot als we dus eens de tijd vinden om om een nieuwe TL-lamp te gaan, is het donker in onze badkamer. We spelen met zaklampen om toch wat te zien wat we doen (wel handig in de badkamer).
“Waarom zetten we de badkamer eigenlijk niet vol kaarsen?”, vraagt Henri. “Da zou zo gezellig zijn!”
“Maar wat te gevaarlijk”, zeg ik.
“Waarom? We hebben hier toch atlijd water binnen handbereik!”
September 16, 2009
- door Henri B.
“Mamaaaaa, zijt gij bij onweer van mij bevallen?”
“Euh, neen, jongen. Het was koud, maar het onweerde niet. Waarom?”
Hij haalt zijn commentaarstem boven. “De meeste dieren bevallen bij onweer.”
September 14, 2009
Previous page