Meneer Doktoor is schone teevee, op Canvas, elke zaterdagavond. Mooi gemaakt, ook. Perfect gedoseerd: de getuigenissen, de filmpkes, de citaten. Wat een verhalen! Wat een coole oude mensen, die dokters. Wel spijtig dat er geeneen vrouw bij is. Er waren er niet veel, in die tijd, maar toch. Het zou ook een unieke getuigenis zijn geweest.

Het doet een mens ook nadenken over hoe ons beroep is veranderd, de werkomstandigheden, onze rol. En dat het een geen gemakkelijk beroep is, maar wel een schoon.

Middenin het ontbijt -b. had net op bloederige wijze een granaatappel ontpit, en die heerlijke pitjes knapten zo lekker sappig tussen de yoghourt en de muesli, maar ik wijk af- kwam het. Waarschijnlijk had hij net het filmpje van het Heerlijke Groot Feest van gisteren in zijn hoofd afgespeeld, al die leuke gasten, die fantastische cadeaus, die heerlijke spijzen. “Papa, van wie heb jij zo leren koken?”

B. viel een beetje uit de lucht. Van complimenten wordt hij een beetje verlegen, ook al komen ze van zijn zoon. Of net daarom nog meer, wie weet. “Euh, ik heb het vooral mezelf geleerd.”

Henri houdt zijn handen devoot gevouwen, als werd hij plots een grote fan van bidden. “Een minuut stilte uit Respect.”

Met die gast aan tafel is het altijd fun.

U had nog een verslagje te goed van mij, nietwaar? Ik ga het kort houden, want het is intussen laat, en we hebben een druk weekend achter de rug met alweer een feest, wat zeg ik, Het Groot Feest, ter gelegenheid van Henri zijn verjaardag. En ik moet nog een ganse resem werk-mails doen, én de weekendkrant lezen. Nog een geluk dat we een extra uur cadeau kregen dit weekend.

Maar bwe keren even terug in de tijd. Woensdag, 21 oktober 2009. Zoals gezegd begon de dag vroeg met versgebakken koekjes in dozen steken, lintje errond, kaartjes en strikjes. Nadat we alle dozen samen met een goedgevulde fruitmand hadden afgezet op school, begon ik met de auto te wassen, te pimpen met Henri’s Filmfestival VIP Car, VIP passen klaar en plakpijltjesoutfits, part 1. Hetzelfde gebeurde even later met de auto van mijn ouders, even zwart, maar nog iets meer VIP dan de onze. Wij onze CREW badges opgespeld, en dan kwam het moment suprème, de kinders afhalen, mooi op tijd, zodat ze zeker niet moesten wachten, dat zou niet zo VIP zijn, natuurlijk. En toen gebeurde het, de auto startte niet. Ik dacht dat ik door de grond ging zakken, groen en geel en blauw ben ik uitgeslagen, verzekerst. Ik zag mijn wekenlange planning en werk helemaal in rook opgaan. Gelukkig was daar mijn papa, die net klaar was met lesgeven, en naar ons kwam gesneld om de batterij op te laden. En tegen het moment dat ik met ‘mijn’ vier jongens te voet weer bij ons thuis was, startte de auto alweer.
Pfiew.

Vandaar ging het naar Villa Nini voor een heerlijk feestmaal (balletjes, tomatensaus, worteltjes en puree), en intussen werden heroïsche strijden uitgevochten, en Villa Nini nét niet afgebroken. Dan opnieuw de VIP cars in, en richting Sphinx. Daar zagen we de prachtige film “9″ in een zaal die we voor ons alleen hadden (blijkbaar speelde de film dan toch niet meer, en hebben ze hem speciaal voor ons vertoond, fantastisch hé?), gevolgd door een blik achter de schermen, door een jonge operateur, die heeft gestudeerd voor scenarioschrijver, en dat ook nog doet, tussen het ‘opereren’ door. Hij deed het fantastisch, het was mooi om zien hoe de jongens aan zijn lippen hingen. En vragen stellen, niet te doen. Nu, ik moet toegeven dat ik het zelf ook ongelooflijk interessant vond. Na de VIP tour, aten we nog taart in het Sphinx café. Een heerlijk feestje, met een speciale dank aan de hele crew én aan W. van Sphinx voor de fantastische organisatie.

En laten we het verder niet meer over dat getal hebben… Behalve misschien dat 3+7 tien is, en dat Henri zo oud wordt vandaag. Hiep hiep hoera!

Mijn dag begon vroeg, want koekjes, die moeten eerst afkoelen voor je ze in een doosje kan stoppen. Dus begon het al om 6u45 met koekjes in doosjes verdelen, doosjes dichtdoen en lintje er rond (met dank aan Henri voor de assistentie), fragile kaartje ertussen en papiertje met wensen en receptje aan het lintje knopen.
Voor mooie foto’s van het resultaat: zie hier. Dan alles ingeladen en samen met een grote (zware) fruitmand richting school. Kussen gekregen van de juf en dan terug naar huis. Buurman b. merkte intussen op dat ik in de verkeerde richting stapte. Eens thuis ontgebeten, auto gewassen (stel u voor, een niet-blinkende VIP car) en hostessenpakje aan (grapje).

Alleen jammer dat het virus dat op het werk en thuis al weken huishoudt nu net vandaag ook mij te pakken heeft. Na een warm theetje met citroen en honing straks een pilleke tegen de hoofdpijn en de mottigheid, en we gaan er weer voor! Ahum!

Laat de festiviteiten maar komen! En duim voor geen regen, plaats in de cinema, en brave kinderkens!

Ik ben trots op de zoon. Hij is, zoals u zich misschien nog herinnert, onlangs verkozen tot kinderparlementslid. En hij blijft daar mee bezig. Vorige week wou hij bedankingskaartjes maken. Met de woorden: “Bedankt om mij uw stem te geven. Ik zal ze laten horen!”
Ik vind dat ongelooflijk dat hij daarmee bezig is en blijft.

En daarnet, toen we zijn fruitmand aan het optaloren waren, die hij woensdag mee gaat doen naar school als traktatie, vroeg hij: “Mag ik een banaan meenemen naar school morgen? Ah, ja, ik ben voor meer fruit op school, maar dan moet ik zelf ook het goede voorbeeld geven hé.”

En intussen zijn we druk bezig met VIP passen te pimpen, badges te maken (directeur voor hem, CREW voor het werkvolk, including yours truly), taartendoosjes te voozien van een etiket (Star Cookies) én een zacht bodempje, fragile papiertjes (don’t ask) te perforeren en de laatste teksten te ontwerpen. En morgen gaan we bakken!

Er zijn zo van die momenten dat ik mijzelf wreed gelukkig prijs, met mijn twee mannen, mijn warm nestje, het warm nestje waaruit ik kom, mijn familie, mijn vrienden. Zoals nu, bijvoorbeeld.

Volgende woensdag wordt Henri tien jaar. Een decennium, u leest het goed. Ik word daar soms *niet* goed van, als ik daaraan denk. Vanaf woensdag kunnen wij dus naar waarheid zeggen: “Wij zitten met een tiener in huis.” Help.

Een tijdje geleden zei Henri: “Ik ben triest. Binnenkort ben ik een tiener, en is mijn kindertijd voorgoed voorbij.”, met de hem bijwijlen typerende en kenmerkende retoriek en pathetiek. Dezer dagen lijkt hij niet meer zo triest bij dit vooruitzicht en loopt hij vooral fluitend en zingend door het huis, hunkerend naar de 21ste.

Gezien hij verjaart op een woensdag, hebben we zijn kindertienerfeestje dan op die dag gepland. En ik ben een gelukkige moederkloek, want alles is volledig geregeld, het thema klopt, de dag ziet er mooi uit, cool en origineel en ook wat speciaal, want voor een tiende verjaardag mag dat wel, vonden we.

De uitnodigingen zijn vorige week uitgedeeld, en zonet liep de laatste bevestiging binnen. Alle vrienden komen, er worden muziek- en sportlessen allerhande gebrost, maar geen van de vrienden wou Henri zijn feestje missen. Wat kan het schoon zijn, vriendschap. Niet dat ik brossen toejuich, natuurlijk.

We halen de jongens (het zijn “natuuuuuuurlijk alleen jongens”, wat denkt u wel?) af aan school met de luxe-taxi (onze auto mag nog eens buitenkomen, en die van mijn ouders, gepimpt tot VIP wagen van Henri’s Filmfestival) en brengen hen naar Villa Nini, waar de (rode?) loper voor hen wordt uitgerold, en een heerlijk feestmaal op hen wacht. Intussen hebben zich onderweg en in de villa al heelder scenario’s afgespeeld die niet zouden misstaan op Prime Action, en waarvan de exacte screenplay zich dezer dagen ontrolt in Henri zijn bovenkamer. Ik geef geen geheimen prijs, maar denk boeven en stinkend rijke mannen en plakpijltjesgeweren en verschansen en achtervolging enzo.

Na het eten trekken we terug richting stad waar we in Cinema Sphinx verwacht worden voor de animatiefilm “9″, gevolgd door een VIP rondleiding achter de schermen. Daarna trekken we naar de lounge van het cinema-café voor vloeibaar en vast lekkers. Alstemblieft!

Gisteren begon de dag goddeloos vroeg, althans zo voelde het na het fantastische feestje van zaterdag, met ontbijt op school. Gelukkig hebben we ons geweldig geamuseerd, dus dat verzachtte de pijn wat.

Na een gezellig etentje bij ons thuis, trokken Henri en ik nog even naar het Rabot, waar we een aantal projecten bezochten in het kader van de Dag van de Architectuur. Ik had het nooit voor het nieuw gerechtsgebouw, vond het maar saai, maar kijk, ik was aangenaam verrast. Het is een mooie ruimte geworden, niet afstandelijk, warm en troostend, zo kan ik mij voorstellen. De waterpartijen vonden we alle twee geweldig. Henri heeft zich ook serieus geamuseerd door alle verdiepen af te lopen en in de zalen hebben we een rechtszaakje nagespeeld, met microfoon en al. En zo schone zachte banken. Maar wat een geld moet dat hebben gekost…

De zoon ging vandaag naar een optreden waar ouders niet welkom waren. Mark Tijsmans, schrijver van de Wiet Waterlanders-trilogie, waar Henri nogal grote fan van is, gaf een theatershow over zijn boeken. Gratis en voor niets, als je tenminste een kaartje had afgehaald. Henri vond het een beetje raar, dat ik niet mee mocht. “Straks wordt dat daar een massa kidnapping. Ik vertrouw dat zaakje niet.”, zei hij doodserieus. Vandaar de titel.

Gezien ouders dus geweerd werden, trok ik dan maar het stad in, op zoek naar een paar leuke t-shirts voor mijn tot-grote-frustratie-van-zijn-moederken hemden-hatende-zoon. Zo zag ik een werkelijk prachtig hemd bij mijn lievelingswinkel voor kinders -Meneer Janssen en Juffrouw Kaat- met allemaal blaadjes in herfstkleurtjes een beetje Escher-gewijs in elkaar passend, o, o, o, wat een pracht. En hij wil dat dus niet, hé. Maar ik dwaal af.

In tegenstelling tot wat ik gewoonlijk doe als ik alleen door mijn geliefde stad dwaal, met name als een zotteke van winkel naar winkel hollen, besloot ik deze keer gewoon een half uur op voorhand mijn zoon op te wachten in het bib-café, en bestelde ik een perrierke en las ik mijn boekje. Wat een zalig rustig halfuurtje. Puur genot. De bib is toch een leuke vertoefplek, net als de Vooruit, trouwens. Twee gouden parelkens.

En als toemaatje: het citaat van de dag: “Het eerste wat ge verliest met een dieet is uw goed humeur.” Ge kunt veel meer van die schitterende citaten vinden op erg coole kaartjes in de Oxfam Wereldwinkel, waar het trouwens opendeurdag was vandaag. Met gratis pannenkoeken, warme chocomelk, koffie of thee. En een gratis flesje appelsap en bio-beertjes.

En nu, hup, hup, naar het tinnen bruiloftsfeestje van onze goede vrienden, a. en j.. Tot morgen!

Ik ben bijzonder trots u te mogen aankondigen dat onze zoon, de genaamde Henri Emile B., met een monsterscore van 12 (twaalf!) stemmen is verkozen tot kinderparlementarier op school. Blijkbaar werd er per klas gestemd voor de kandidaten van die klas, en wetende dat er 17 kinderen in zijn klas zitten en er 7 kandidaten waren, is dat toch niet slecht, van die zoon van ons. Geheel zonder omkoperij met zakjes snoep, maar puur om zijn programma en zijn goed karakter. U ziet het, ik ben een bijzonder trotse moederkloek.

Om zijn overwinning te vieren mocht hij kiezen wat of waar we gingen eten. En geheel in de lijn van onze bijzonder goede en hoogstaande opvoeding koos hij voor de Mac Donalds! Om in de sfeer te blijven: politiek correcter kan het niet. En content dat hij was!