Archives – November, 2009
Zaterdagochtend, kwart voor tien in Gent, aan de Graslei. De dag begon voor ons warm met vers gebakken pannenkoeken.
Exact 1 week geleden was het lente in Gent, nu waait het en valt de regen met bakken uit de hemel. Daar staan we dan, een hoop verkleumde kinders en hun even verkleumde ouders, en l. en i. van de muziekschool. Tussen het piepklein podium zonder zijflappen waar er centraal slechts een paar vierkante centimeters regenvrij zijn (dank u, Stad Gent!) en de camionnette van de muziekschool wordt er druk heen en weer gerend door steeds natter én vrolijk wordende kinders en ouders, met staanders, instrumenten, boxen en partituren. Telkens als we denken dat het weer niet erger kan, begint het nog wat meer te waaien en nog wat harder te regenen.
Behalve ons is er natuurlijk geen kat op straat. Rond kwart na elf beginnen ze te verschijnen, met mondjesmaat, en intussen begint het minder hard te regenen, verschijnt er zowaar wat blauw in de lucht, en menen we zelfs een enkele zonnestraal te zien. En intussen spelen de kinders vrolijk verder, met blauwe lippen en ijskoude handen, al meer dan een uur intussen. Het applaus is dunnetjes, maar gemeend. De aandacht gaat, begrijpelijk natuurlijk, meer uit naar de Sint en zijn Pieten. Lieven Decaluwe gaat voor mij een bank vooruit, want hij was toch zo vriendelijk om het jeugdorkest te bedanken om het rotweer te trotseren en te blijven spelen. Dat én het applaus dat erop volgde deed deugd, meneer de schepen.
Nadat de Sint was afgedropen zonder de muzikanten een blik waardig te gunnen, en de Pieten een viertal kaarten op het podium hadden gesmeten, begon het opkuiswerk in de inmiddels weer volop stromende regen weer beginnen. Gelukkig was de nieuwe Patrick Foley’s Irish Pub vlakbij, waar we warm werden verwelkomd in alle opzichten. Wat deden de warme dekentjes deugd, en de open haard waar we ons vlak voor konden placeren! En dat alles in fantastisch gezelschap.
En zo hielden we aan Henri’s allereerste openbaar optreden ondanks alles een geweldig warm gevoel over.
November 29, 2009
Wie morgen zo moedig / zot / shopping-verslaafd (schrappen wat niet past) is om het belgische rotweer te trotseren om Sinterklaas te zien toekomen aan de Graslei, kijk eens naar het podium: één van die kleine trompetterkers is Henri. En die twee blinkende menskens in het publiek, dat zijn b. en ik.
November 27, 2009
- Mijn b. die mijn lunch naar mijn werk brengt (wegens een onverwachts gecancelde lunchafspraak), met een stuk fruit en een dessertje en een briefje. O, en een kus.
- Roze geruit papier van bij de slager.
- De Radio 1 sessies.
- Clementijntjes in een houten bak.
- Mensen die knetteren van positieve energie, zoals Mia Doornaert in de laatste show.
Uiteraard is de mate van weekheid wisselend.
November 26, 2009
Vanmorgen dacht ik, dat die wind vanavond maar mooi straf in dezelfde richting blijft waaien, dan hoef ik niet eens te trappen richting huiselijkheid.
Mooi niet zo, verdikkeme. België altijd met zijn onbetrouwbaar weer.
November 25, 2009
Het voorleesboek van de week bij ons is de nieuwe van Paul De Moor, de schilder, de duif en de dingen. Over Roger Raveel.
Daar lezen we (het is de jonge Raveel die spreekt): “In Gent woonden de torens en de artsen”. Ik vind dat schoon gezegd.
Oké, daarna zegt hij een paar lelijke dingen over dokters, maar daar ga ik het *niet* over hebben. Moet ge dat boek maar lezen.
November 24, 2009
[Of naar analogie met de vloeiende overgangen van het antwoord op de ene vraag naar de volgende vraag uit het zondagse programma.]
Spartaanse opvoeding is wat die zoon van ons nodig heeft, zo dachten wij vanmorgen nadat volgend schouw- en hoorspel zich had voltrokken in de Ontbijtkamer.
Het is tien voor acht en b. is al een tijdje klaar met het ontbijt. Henri en ik nog niet. “Henri”, zegt b., “hoelang duurt dat nu voor ge klaar zijt met uw muesli? Ik ben al kweetniehoelang klaar. Van uw moeder begrijp ik dat, zij heeft uw fruit gesneden en uw boterhammekes gemaakt voor vanmiddag. Maar gij moet alleen maar eten!”
Zijn oogskes beginnen te blinken. “Maar ik heb jullie de ganse tijd moeten entertainen.”
Er volgt een nadrukkelijke stilte.
“En dat is niet gemakkelijk met twee zuurpruimen gelijk jullie aan tafel!”
November 23, 2009
Vandaag is het kinderrechtendag. Niet vergeten dus: vandaag voor uw kinderkens maar een half pakske slaag.
November 20, 2009
Eén
Ik ben nog altijd even zot van suikerborood. Met zo’n dik laagske lichtgezouten goeie boter. Mmm.
Twee
Ik zag vanmorgen Rambol met noten bij de beenhouwer liggen. Rambol met noten! How seventies! Dat ze dat nog steeds verkopen. Ik heb nooit begrepen wat iemand daar lekker aan zou vinden.
Drie
Plans d’évasion van Michel François in het SMAK is indrukwekkend. Zeker gaan kijken! Ge hebt nog tot 10 januari volgend jaar. En steek dan meteen het Museumplein over richting MSK voor Roar China!. Hebben wij nog niet gezien maar daar komt gauw verandering in.
November 15, 2009
De dagen zitten hier vaak vol muziek, maar de voorbije week vlogen de noten nog meer rond onze oren dan anders. Bij Henri op de muziekschool was het projectweek, wat betekent dat de normale lessen niet doorgaan, maar dat er allerlei speciale dingen te doen zijn. Zo ging hij woensdag naar het samenspel, niet zoals anders enkel met blazers en slagwerk, maar ook met gitaren en violen. De ouders die hun kinderkens kwamen halen werden getrakteerd op een prachtig concertje, echt ontroerend al die jonge muzikanten. Vrijdag dan hadden ze hem gevraagd om naar de open repetitie van het jeugdorkest te komen, want ze zouden hem daar graag bij hebben. Op een vrijdagavond, na een drukke schooldag, nog eens 2,5 uur intensief muziek spelen, het lijkt mij niet evident. Maar kijk, we kwamen hem halen rond half negen, een half uurtje voor het geplande einde, en we zagen hem genieten, en volop meespelen. Wij zaten ademloos, met open mond en een hart vol trots te kijken naar die zoon van ons. Wat een zalig sfeertje ook in dat orkest, dirigente i. is streng maar ook grappig, er wordt gelachen, intens gespeeld, genoten, en ze zijn zo aandoenlijk lief voor mekaar, allemaal. Beide partijen waren tevreden van de trial, en zodus gaat Henri vanaf volgende week elke vrijdag meedoen met de repetities, en staat zijn muzikaal balboekje vol voor de komende maanden: spelen op de intrede van Sinterklaas in Gent, kerstconcert, musical in NTG, en een weekend aan zee vol muziek, jongens wat een leuke vooruitzichten.
En als kers op de taart genoten we vandaag met volle teugen van nog meer noten op Oorsmeer. Wat een prachtig programma weer, perfecte organisatie en heerlijke muziek. Henri genoot dit jaar nog meer dan anders, met open mond, en trommelende vingers (hij zag zichzelf al volgend jaar meedoen met Re-Mix Orchestra, denk ik, al wou hij het niet toegeven…). En ook ik genoot, het meest van al van het gigantisch coole radioKUKAorkest dat net als ik een zwak voor Tom Waits bleek te hebben. Olé!
November 14, 2009
-verkouden en -perdagje, that is. Geen goede combinatie, maar we zijn dat gewoon, nietwaar.
Heel onverwachts waren we vandaag een dagje thuis. Er moesten al een ganse tijd allerlei dingen gedaan. Dingen die niet kunnen op een zaterdag of een zondag of een feestdag. Of ‘s ochtends vroeg. Of ‘s avonds laat. Een groot deel ervan deden we vandaag, en het liep zo vlot dat er nog tijd over was om écht leuke dingen te doen. Zoals ontbijten op een nieuw plekje (ontroerend mooie plek maar het eten was wat teleurstellend, bijvoorbeeld: vers fruitsap op de kaart zetten en het dan uit een fles halen, daar kan ik niet goed tegen), eindelijk eens naar Lingertiet gaan (die typfout ga ik nu eens niet verbeteren zie, ik heb er juist de slappe lach van gehad) en iets heel moois zien en kopen, en op een zalig uur zomaar op een doordeweekse dag met uw lief (ah ja, als ge niet trouwt, dan blijft dat eeuwig uw lief, schoon hé) iets drinken op de Markt in Ronse begot, in De Harmonie, wat gewoon de hipste plek ter wereld blijkt te zijn.
‘t Zijn zo’n dagen die u recht houden.
November 12, 2009
Previous page