“Ge schrijft zo korte tekstjes op uw blog, de laatste tijd”, zegt de zoon, “amper een paar regeltjes.”

Ik weet het, de inspiratie blijft wat achterwege, de laatste dagen. Ik zweef nog altijd een beetje in een onbestemde tijdszone, zo ergens tussen New Orleans, Chicago, London en Gent in. Mijn wacht belemmert me om mijn hoofd te ordenen, tijd te maken voor mijn mannen en allerlei achterstanden in te halen. Het werk stapelt zich op, mijn hoofd zit vol grootse plannen en de to-do lijst wordt alleen maar langer.

Begin december in Amerika vertoeven doopt u helemaal onder in de kerstsfeer, heerlijk decadent. Tot in het in het congrescentrum speelden kerstliedjes, in de Starbucks zijn de smaakcombinaties nog decadenter dan anders (eggnog latte, iemand?) en in ons verrukkelijke hotel hadden ze overnight de toegang tot het restaurant met eetbare lijm volbehangen met allerlei eetbaar lekkers: zalig gewoon!

Als uitsmijter, op vraag van de zoon: “Ge kunt bijvoorbeeld eens wat reclame maken voor ons kerstconcert…”
Als u uw portie kerstsfeer nog niet hebt opgesnoven, of u wilt gewoon eens een orkest van kinderen en volwassenen de ziel uit hun lijf zien spelen en gigantisch zien genieten, of u wilt gewoon eens onze zoon horen spelen, kom dan nu woensdag 16 december naar het kerstconcert in de Sint-Pauluskerk in Gent, om 19u, kaarten kosten 8 euro voor volwassenen, 4 euro voor -12j, te verkrijgen aan de kassa.

Jongens, jongens, we zijn terug. Negenentwintig uur onderweg geweest, denk ik, voor zoverre ik nog goed kan rekenen met al die jetlag en tijdszones enzo. Drie vluchten, sneeuw in Chicago met vertraging tot gevolg (om te kunnen landen, en voor het vertrek voor de extra tijd die nodig was om het vliegtuig van ene paar lagen antivries te voorzien, en tot overmaat van ramp was er nen dwazen met zijn karreke tegen de linker motor gereden, waardoor een technische ploeg nog eens twee uur in de weer is geweest), en dus vlucht gemist in London. Alleszins, zeer lang. Dinsdagochtend 8u30 in New Orleans vertrokken, en om 2Ou ‘s avonds woensdagavond thuisgekomen. Gelukkig dat ik wat geslapen heb onderdebaan, en dat douchke en massageke in Heathrow deed ongelooflijk deugd. Maar ik denk toch dat ik goed ga slapen vannacht. Moet ook want vanaf morgen 8u ben ik van wacht. Jiehaa!

Morgen vertrek ik naar New Orleans. Tien jaar geleden waren we er ook, voor hetzelfde congres, en toen waren b. en Henri – versgeboren en zeer hongerig naar moedermelk- mee. helaas vertrek ik nu alleen.

Ik ben een beetje bang maar toch ook nieuwsgierig naar wat Katrina van de stad heeft gemaakt en wat de mens intussen weer heeft opgebouwd.
Het is een inspirerende plek, op alle vlakken. En het congres staat ook altijd garant voor een enorme informatieve boost. Wedden dat ik weer met duizend ideeën terugkeer. En veel te weinig tijd om ze uit te voeren…