Ik was de voorbije dagen in Oostende. Het jaarlijks congres van de Belgische vereniging voor Hematologie waaide me naar daar. Naar de Thermae Palace. Wat vergane glorie, maar nog steeds mooi. Ik heb mij geëngageerd voor iets waar ik enorm veel zin in heb, maar in welke tijdszone ga ik dat werk allemaal moeten doen? Zoals altijd zeg ik dan tegen mezelf: Zolang ge goesting in iets hebt, zolang ge het met plezier en passie doet, zal het wel lukken, het één na het ander. En zoekt u intussen naar een manier om een dag wat meer uren te geven. Dank u.

Daarnet, de zoveelste stap in de voorbereidingen voor De Grote Oversteek, Part Two: weer wat documenten opladen op de website van MD Anderson Cancer Center. En plots kreeg ik dit:

Firefox heeft vastgesteld dat de server het verzoek voor dit adres doorverwijst op een manier die nooit zal eindigen.

Escher op Firefox. Hoe poëtisch.

Het was zoals ik had gevreesd. Henri zijn ogen gaan snel achteruit. Ongeveer 2 jaar geleden begon hij aan -1 langs beide kanten. Dan werd het -1.75 en -2, en nu heeft hij al -2,75 en 3,25. Zucht. Bij mij ging het destijds veel trager achteruit, met halfkes en kwartjes, en ik eindigde uiteindelijk op -4 langs beide kanten in het vijfde middelbaar, toen ik aan lenzen begon. Waar gaat het bij Henri eindigen? En Henri en lenzen, dat zie ik niet zo direct zitten, zijn overgevoelige oogskes indachtig.

We gingen dus vandaag om een nieuwe bril, want zijn oude zakte van zijn neus en had al wat veel van zijn glorie verloren. Het is een stevige en schone geworden (donkerblauw van buiten en knalblauw van binnen) en met extra sterke val- en krasbestendige ontspiegelde glazen. Dinsdag mogen we hem afhalen.

De orthoptiste wist ons ook te vertellen dat er recent een grote studie is gepubliceerd die heeft aangetoond dat bij kinderen die bijziend zijn en wiens ogen snel achteruit gaan (Henri voldeed aan de criteria, helaas), die snelle achteruitgang kan vertraagd en zelfs soms omgekeerd worden door bifocale glazen, ge weet wel van die ouwem/petenglazen. Klinkt logisch natuurlijk, Henri is een leesbeest en op school gaat het natuurlijk vaak van het schoolbord mét bril naar het schrift/werkboek. En dat is nu net minstens gedeeltelijk verantwoordelijk voor de snelle verslechtering. Ik kreeg het wetenschappelijk artikel mee, weet ik weer wat gedaan dit weekend (haha).

Nog niet zo lang geleden gingen we lunchen in de Greenway. De vriendelijke jongedame achter de toonbank kijkt Henri en mij (muts op het hoofd en sjaal om) met open mond aan. “Jullie lijken echt on-ge-loof-lijk op elkaar!” roept ze uit.

En toen ik die foto van Henri zag met zijn korte haar, viel het me ook op. De zoon begint steeds meer op mij te lijken. ‘t Blijft iets raars, die genen.

Hij wijst naar de fles cranberry juice die op tafel staat. “Zijn de kleine lettertjes van een contract nog kleiner dan de kleinste lettertjes onderaan dat etiket?”, vraagt hij, zomaar tussen twee happen door.

Hij vroeg me trouwens een afspraak te maken bij de oogarts, want hij ziet het (school)bord niet goed meer. Dat zicht van hem gaat veel te snel achteruit naar mijn goesting.

Typisch. Altijd mooie, gigantische, ongelooflijke, verwarrende, bizarre, ontroerende dromen dromen, maar as de dromenvanger zijn oproep doet, niks meer. Behalve dan die droom toen ik aan tafel zat met Sergio Herman (Peter Goossens was naar het toilet) en we hetzelfde smaakpalet deelden, maar daar gaat Peter Verhelst niet van onder de indruk zijn. En die vroegere dromen zijn allemaal verdwenen in de diepe krochten van mijn ondoorgrondelijke hersenen. ‘t Is iets.

Het was een rare week. Totnogtoe. Ik heb keihard gewerkt, genoten van een geweldig concert (van een fantastisch trio -Gabriel Rios, Jef Neve en Kobe Proesmans- met dank aan onze werkgever), ontroerd geweest door mails en kaartjes en woorden van patiënten en hun familie, geschrokken van iemand die op een vergadering een sigaret opstak, en er daarna nog 4 heeft gerookt, en nog maar eens met open mond naar die zoon van ons gekeken. Hij ziet er trouwens geweldig uit na zijn kappersbezoek van vorige week. Nu zeggen ze geen meisje meer tegen hem.

Sedert gisteren is deze prachtige vraag niet meer verbonden met Freud (de mens heeft ondanks gans zijn leven zoeken toch geen antwoord gevonden), maar met Connie Palmen en Els Dottermans (zij wél! en het heeft niet eens een half leven geduurd, natuurlijk hebben zij wel een zeker voordeel, zelf weib zijnde, maar toch).

Er worden mooie dingen gezegd in die voorstelling. Zoals: “Vrouwen zitten met hun hoofd vol liedjes.” en “Intuïtie is iets voor koeien en ganzen.”

En Els Dottermans is niet alleen een geweldige actrice, ze is ook een verdomd goeie zangeres. Kon ik mezelf weer voor de kop slaan dat ik die voorstelling met Wim Opbrouck heb gemist?

Ga kijken!

Ge kunt er over zagen zoveel als ge wilt, maar het blijft even koud, het zal morgen sneeuwen en de kans op een val wordt weer wat groter. Op de fiets worden mijn benen zo koud dat het voelt alsof er bevroren kikkers over lopen. In kolonne.

Maar in deze barre tijden kan ik zo genieten van warmte, een heet theetje, mijn gat verbranden op de chauffage, de dansende vlammen van de open haard.

… gingen wij ontbijten en een beetje solden doen, vroeg genoeg om niet op de koppen te moeten lopen en vond ik precies wat ik zocht.

… ging ik eindelijk naar Vanfleteren in het Circus Mahy kijken. Schoon! Het was er echt berenkoud -al had dat wel iets. Er was een vreselijk irritant West-Vlaams (niet dat dat er iets mee te maken heeft) koppel net voor mij die er een spelletje van maakte om te raden wie de persoon op de foto was, en de man -die volgens mij dubbel zo oud was als zijn geliefde- wist het altijd zo welweterig uit te roepen, de namen altijd nét verkeerd: “Allez, die kent ge, dat is Jan Van Hoet! Die ziet er helemaal anders uit dan op andere foto’s, ge herkent hem precies niet!” “En dienen hier, die is zot, zijn naam ken ik niet, maar die is zot van Van Gogh en hij is even zot als hij, straks snijdt hij ook zijn oor deraf, woehahahaha!” (over Sam Dillemans). “Dat hier vindt gij nen knappen, zekers, dat is Koen Van De Bouw.” “Allez, die gaat ge zeker kennen! Hier die vrouw!” Zij, eindelijk zij eens: “Jaaaaa, die ken ik, dat is Francisca Vanthielen!” Ze kijkt naar het naambordje: “Jaja, ik heb gelijk, Francisca Vanthielen!” En dan namen ze ook nog continu foto’s alsof madam een tong aan het draaien was met de mannen op de foto’s: “Is het zo goed? Zit ik zo op zijn mond?” Ik werd er niet goed van. Zo niet goed dat ik er van die twee lolbroeken ben weggelopen, helemaal naar de andere kant van Circus Mahy.

… werden wij helemaal vrolijk van het besef dat onze favoriete weekendse eetplek nu he-le-maal rookvrij is. Geen stinkende kleren meer van het bestellen! Jeeha! Alleen spijtig dat hun systeem wat in de soep draaide, waardoor wij een uur moesten wachten op soep die er intussen niet meer was. Dus aten wij met drie van het broodje van b. Wat op zich niet zo erg was, want we zaten daar intussen al zo lang, dat nog minder dan een uur ons scheidde van nieuwjaarstaart bij tante m. En zo kwam het ook dat voor het eerst ooit de nieuwjaarstaart bij tante m. tot de laatste kruimel werd opgegeten. Een historisch feit, voorwaar.