En daarmee is mijn verlof weer voorbijgevlogen en vliegen we er morgen weer volledig in. Met drie voordrachten in Brussel en een avondvergadering in de UCL. Amen (ter compensatie voor de vloeken).

Hij doet verslag van een roadtrip door Texas, op zoek naar de roots en het huidige leven van Country. Hij schrijft:

Alle clichés over Amerika waarmee wij uitentreuren om de oren zijn geslagen blijken althans hier niet op te gaan. Het vlees is inderdaad weergaloos lekker, maar in weerwil van grappige stickers als ‘I didn’t claw my way to the top of the food chain to eat vegetables’ (hebben wij ook gezien, bij het lokale Texan BBQ restaurant) zijn vers fruit en groenten eveneens ruimschoots voorhanden (vonden wij toch moelijker te vinden, zeker in Texas, en vooral d.u.u.r.). De mensen zijn ook helemaal niet zo gigantisch dik als wel beweerd wordt (ongeveer even dik als in België, schat ik) -(ahum, het is objectief waar dat de gemiddelde Texaan een beetje veel meer weegt dan de gemiddelde Belg), en de oppervlakkige vriendelijkheid die Amerikanen kenmerken zou, is gewoon een mengvorm van verfrissende beleefdheid en oprechte behulpzaamheid: vraag een sigaret, en je krijgt meteen een pakje cadeau (helemaal akkoord, daar moeten wij altijd het meest van afkicken bij de terugkeer naar België, van die vriendelijkheid, al vroegen wij nooit iemand om een sigaret, natuurlijk).

Intussen ben ik dertien gekafte, gepimpte, be-etikette en geplastificeerde boeken (het thema dit jaar is de national parks die we hebben bezocht), een gewassen turnzak (die lag nog op school, ahum, heeft daar dus vijf maand al hangend doorgebracht -ik was verbaasd dat het nog redelijk fris rook, daarbinnen), genaamtekende sportkousen en turnpantoffels (wie mij kent met naald en draad heeft nu keihard medelijden met mij én met Henri) en een hele berg ingevulde en gehandtekende papieren later, en voelt mijn lijf alsof ik een ganse dag keihard heb gewerkt. Leve de vakantie!

Het begon nochtans niet zo goed, die laatste/eerste dag. We stonden vanmorgen, gelaarsd en gespoord en met een keigoed humeur, in het zomerzonnetje op de tram te wachten, geheel naïef en in volle anticipatie van een lekker ontbijt, tot een vriendelijke dame ons kwam verwittigen dat waar we op stonden te wachten nooit zou komen. Ik heb daar nooit begrip kunnen voor opbrengen, voor stakende mensen. Dus maar thuis ontbeten (heerlijke wentelteefjes!), want helemaal te voet naar ons ontbijtadresje, dat zagen we niet zitten, want jawel, ik heb traditiegetrouw een serieuze snotvalling en de fiets zag ik ook niet zitten, want ik had een rokje aan en geen goesting om weer van tenue te veranderen… Daarna ging het naar onze garage, want ons Ypsilonnetje is aan een groot onderhoud toe, en morgen mogen we al gaan, en ik werd daar heel erg blij van, want de komende weken moet ik nogal wat kilometers afleggen. Daarna ging de tocht verder, lijstje afwerken, met de f.i.e.t.s. We vonden keicoole schoenen voor Henri, een verjaardagscadeau voor mijn metekind, alle ingrediënten om zelf lavendel-bruisballen te maken (Henri zijn wens), we haalden 2 paar winterschoenen af bij de schoenmaker, brachten 2 filmpjes binnen en haalden een uurtje later de proefdrukjes weer op, bekeken het resultaat en lieten een foto van Henri bijmaken voor ons moemoe die daar al negen maand om vraagt, het arme menske… O, en ik heb al het oude behangpapier van de muren getrokken beneden, verder gewerkt aan ons fotoboek (ik ben al bij Henri zijn tiende verjaardag), groensels geoogst, groenselplanten bemest en Henri heft het terras geschuurd onder luid gezang en begeleid door geweldig coole moves. En als kers op de taart had b. mosselen gemaakt, met heerlijke rozemarijnfrietjes uit de oven en een heerlijk fris wijntje erbij. En straks begint De Beste Hobbykok weer.

Voor velen lijkt dit hel, maar ik word daar heel erg rustig van, van lijstjes afwerken. Dit was echt een geweldige dag.

Ontroering
Vanmorgen op de rommelmarkt in het Miljoenenkwartier (het ontlokte aan Henri onmiddellijk de uitlating: “Sinds wanneer hebben mensen die in het Miljoenenkwartier wonen r.o.m.m.e.l.?”) kochten we een pot vers geoogste honing, de oude imker zelf kreeg sterretjes in zijn ogen, toen hij erover vertelde, raad gaf en zei dat we maar moesten langskomen, als hij op was, en toen hij zag hoe verlekkerd Henri keek naar zijn honingpot. We stonden nog maar aan de tramhalte of zijn vingertje verdween al lekkerbekkend in de pot. Wat een geweldig gevoel kan zoiets een mens toch geven.

Nostalgie
Leopold (Man Zkt Vrouw) zit met zijn dates in ons goede oude Bloch. Een steek door mijn hart, toen ik dat behangpapier zag, die schildering op de muur, telkens opnieuw. Ik rook de koffie weer, de geur van versgebakken koeken. Jongens, wat hebben wij daar schone momenten beleefd.

Maar we hebben wel met vrienden genoten in de tuin (zoals v. zei: “Als kinderkens zo in hun ondergoed buiten lopen, dat is écht een zomergevoel hé!), gelachen, gespeeld, verhalen verteld. Lekker gegeten aan het Donkmeer, paling natuurlijk (al hield Henri het bij een tomaat-garnaal en een steak met peperroomsaus), ter gelegenheid van mijn mama haar bijna-verjaardag, daarna een boottochtje op datzelfde meer, Henri aan het stuur en geen ongevallen gebeurd, Henri bijna zot zien worden van een ganse collectie old-timers, hij heeft zelfs aan het stuur gezeten van een Ford Mustang uit 1964, zijn favoriete auto. Hij viel net niet van zijn stokje. Had b. nu maar geen migraine gehad, het ware perfect geweest.

Take this waltz, take this waltz
It’s yours now. It’s all that there is.

- Het boek The Checklist Manifesto van Atul Gawande. Gezworen lijstjesmaakster als ik ben, moest ik dat gewoon hebben. Dus keek ik eens in b. zijn ogen, en even later lag het op mijn plek aan de ontbijttafel. Joehoe. Nu enkel nog tijd om het te lezen.

- Het vooruitzicht van een goede nachtrust. Nu enkel nog die wacht kwijt geraken.