Zo, ik ben weer terug op Belgische bodem. De voorbije dagen spendeerde ik rond het meer van Geneve, voor de jaarlijkse EBMT meeting. Het was een heel goede meeting dit jaar. Altijd leuk om de collega’s terug te zien, met je eigen collega’s eens in een andere omgeving tijd te spenderen. Zo’n congres is altijd hectisch en vermoeiend, zeker als je zo’n nerd ben als ik, die altijd alles wil horen en zien. Ik kreeg wel een schoon compliment. Een product manager was naar mij op zoek en iemand had gezegd: je moet de madam met het bollekesgilet hebben. En daardoor had hij mij inderdaad gespot. Ik zei dat dat maar weer eens bevestigde hoe belangrijk uw outfit kan zijn (zie ook: het verhaal van de blauwe broek), en toen repliceerde iemand:” Oscar Wilde zei ooit: ‘One should either be a work of art, or wear a work of art.’, and she’s both.” Ha. En gij nu.

Nog maar net berichtte ik over de ontroerende eerlijkheid van de jongen die Henri zijn portefeuille vond op de tram. En slechts luttele dagen later is mijn vertrouwen in de mensheid alweer geslonken. Woensdagavond belandde ik na een congres in Het Pand net voor sluitingstijd bij A.puur.A, zoals u weet 1 van mijn lievelingswinkeltjes, samen met s. S. scoorde een prachtige romantische sjaal, ik een heel cool sjaaltje in prachtige kleuren (groen en petroleum en geel en oranje) en een heel leuk tasje in petroleum met zo’n metalen ketting. Ik was als altijd geladen als een muilezel, en toen we de deur van de winkel (het was intussen al voorbij sluitingstijd) achter ons dichttrokken, laadde ik alles in de fietszakken en vertrokken we. Toen ik na een korte fietstocht thuis kwam, kwam ik tot de ontzettende vaststelling dat ik mijn zakje niet had. Ik keerde onmiddellijk terug, maar de winkel was dicht en er stond geen zakje aan de winkel. S. was ervan overtuigd dat ik het in de winkel had laten staan, maar toen ik de ochtend nadien naar de winkel belde werd ook die laatste hoop de kop ingedrukt… Het kan dus niet anders dan dat ik mijn zakje heb neergezet bij mijn fiets, en dat ik mijn handtas en boekentas heb ingeladen en het zakje met de mooie spulletjes gewoon op straat heb laten staan… Alwaar het nog geen 15 minuten later al niet meer stond…

Mocht de toevallige vinder dit lezen of mocht u hem/haar kennen, please, maak me blij!!

Dat moet toch zeer doen. Ik las daarnet een artikel in de krant over een reekalf dat vorig jaar gevonden was in de brand op de Kalmthoutse Heide, piepjong, doodsbang, bevangen door de rook, onderkoeld, en wees. Ze werd opgevangen door vrijwilligers in het Vogelopvangcentrum van Brasschaat. Intussen is het reekalf en grote Ree geworden en moet ze terug de wijde natuur in. Lees: de Grote Boze Wereld. Waar mensen doorgaans niet zo sympathiek zijn als haar verzorgers. Die nu de zware taak hebben om haar mensenschuw te maken. Voor haar eigen goed. Als ze te dichtbij haar verzorgers komt, spuiten ze met een plantenspuit, en jagen haar zo weer weg. Ik weet het, ik weet het, ‘t is voor de goede zaak, maar mijn moederhart bloedigdege toch toen ik dit las.

Vorig jaar kocht ik op de plantenverkoop in de Plantentuin ondermeer een paar groene aspergeplantjes. Ik plantte ze in de serre en ze stonden daar gelijk graag. Maar intussen is het koud geworden, de winter passeerde (bijna) en polly liet de serre wat links liggen. Dankzij n., die de serre wat opkuiste de voorbije weken (dank u), zie ik weer wat er staat, en de groene asperges zien er wat verdroogd uit. Iemand een idee wat ik nu moet doen? Verdroogde stokjes afknippen/laten staan, water/voeding beginne geven/in de tuin planten…? Als u mij kan helpen, schenk ik u mijn eeuwige dankbaarheid…

… ligt in de Burgstraat. Letterlijk, maar ook figuurlijk. In het genoemde jazz-cafe zijn we nog niet geweest, maar telkens we in de Burgstraat komen ontdekken we nieuwe coole plekjes. Vanmiddag brunchten we op onze lievelingsplek daar Je Jardin Bohemien. Altijd een huiselijke sfeer, lekker, eerlijk eten, cool, inspirerende plek. En dan nog geweldig, verwarmend gezelschap, en de dag kan niet meer stuk natuurlijk. Hilde Vandevelde is een geweldige chocolatier: haar piepkleine, overheerlijke pralientjes, daar wordt een mens goed gezind van. Om niet te spreken van de fantastische vintage zaken, de biozaak tavontuur en die zaak waar ik ooit eens een koninginnejurk (eens tram vier om het hoekje piept, ben je te oud voor een prinsessenjurk, zeker?) wil lenen. Jaja, de Burgstraat is goed op weg om mijn favoriete straat te worden. Als iemand daar een klein klerenwinkeltje wil openen, met niet te veel, maar mooie fijne collecties, zo mijnen smaak en al, dan ben ik helemaal gelukkig. Dankuwel.

Gisteren kwam Henri een beetje in paniek thuis: hij was zijn portefeuille kwijt: met wat geld, een stick met al zijn presentaties (waaronder die van Nederlands), zijn identiteitskaart, Lijn-abonnement, enz. Heel wat geregel en miserie dus. B. had al naar De Lijn gebeld, en ze gingen hem op de hoogte houden. Maar kijk, ik kreeg telefoon van Jeroen D., student op kot in Gent, en eerlijke vinder. Henri heeft zijn portefeuille terug, en wij ons geloof in de goedheid der mensen. Amen.

1. De zoon die lacht en fluit en zingt, doorheen het geworstel met slungelige armen, hormonenstorm en pukkeltjes.

2. Claude Blondeel in De Held van de Dag op Klara. Altijd een schoon begin van de dag.

3. Jong en oud die petanque spelen op het pleintje vlakbij de deur. Zelfs op een winderige en druilerige dag als vandaag. Het bevestigt een mens in zijn gevoel dat de lente op komst is.