Morgen Komt Polly

Drie dingen waar polly vrolijk van wordt…

tessa — Sat, 18 Feb 2012 19:11:07 +0000

1. De zoon die lacht en fluit en zingt, doorheen het geworstel met slungelige armen, hormonenstorm en pukkeltjes.

2. Claude Blondeel in De Held van de Dag op Klara. Altijd een schoon begin van de dag.

3. Jong en oud die petanque spelen op het pleintje vlakbij de deur. Zelfs op een winderige en druilerige dag als vandaag. Het bevestigt een mens in zijn gevoel dat de lente op komst is.

Vliegmiserie

tessa — Sun, 12 Feb 2012 17:25:43 +0000

Het was even stil hier. Eind januari was er ons jaarlijks congres, waarvan ik ook in het organiserend committee zit, en 2 dagen nadien vertrok ik -opnieuw- naar San Diego, dit jaar voor het jaarlijks Amerikaans stamceltransplantatiecongres. Een bijzonder boeiend congres, steeds weer. Ik zag heel veel van mijn Amerikaanse vrienden terug, wat op zich natuurlijk ook al geweldig was. De terugkeer verliep met veel vertraging en miserie. Een lang verhaal, dat ik misschien ooit nog wel eens vertel, Murphy vertolkte de hoofdrol op onnavolgbare wijze. En toen kwam ik terug en moest ik er direct invliegen natuurlijk (haha, wat ben ik toch grappig). En morgen start mijn wacht. Niet veel tijd dus, maar mijn hoofd zit vol verhalen die ik met u wil delen: over vliegen, over de contrabas, over breien. Ik hoop van harte dat ik er gauw eens de tijd voor vind. Dag trouwe lezer.

Zondag Museumdag

tessa — Tue, 24 Jan 2012 21:29:25 +0000

Zondag ging ik nog eens naar het museumplein. Ik wou vooral De Wereld van George Minne en Maurice Maeterlinck niet missen, maar het was vooral John Constable die me ongelooflijk heeft verrast. Die mens was zijn tijd ver vooruit. Mensen-die-niet-weten-waarover-ze-spraken noemden hem een slordig schilder, maar jongens wat een coole gast was dat zeg.
Daarenboven kreeg ik ook nog eens een dikke surprise erbovenop: Het collegium Musicale Gandavense organiseerde zijn nieuwjaarsconcert 2012, met muziek uit de tijd van John Constable: wat een voorrecht om met die muziek op de achtergrond met open mond naar de werken van de meester te kunnen kijken. Ik ben intussen ook fan geworden van Vocaal Ensemble Mandriale (kocht zelfs hun CD!) en Koen Brouwers (dwarsfluit), hoewel ik niet eens zo’n fluit-liefhebber ben eigenlijk. Ongelooflijk hoe Mandriale de muziek vol humor bracht: ge moet het maar doen: een museumzaal vol volk aan het glimlachen en schaterlachen brengen met zo oude muziek. Bovendien liep het MSK vol oude bekenden, ook wel een leuke verrassing.

Het SMAK verraste opnieuw, vooral de teksten op de muur in de tentoonstelling van Johan Grimonprez waren bijzonder inspirerend. Een voorsmaakje:
“It’s a poor memory that only works backwards.”
Voor Constable en Grimonprez moet u snel zijn: na komend weekend is het onherroepelijk te laat.

Word-maar-gauw-beter doosje

tessa — Mon, 16 Jan 2012 20:34:51 +0000

Hebt gij dat al gekregen, een word-maar-gauw-beter doosje, aan huis besteld? Het viel mij te beurt gisteren. Vrijdag had één of ander virus mijn lijf en leden overgenomen, spierpijnen, koorts, misselijkheid, braken, the works… Geen echt ideale combinatie met van wacht zijn. Zondag trok ik op slappe benen naar het UZ, en toen ik thuis kwam werd dit aan huis geleverd: zo ongelooflijk schattig/lief/ontroerend. Van metekind M. natuurlijk!

En toen het deksel open ging, zag ik dit. Mijn excuses, maar ik heb te weinig tijd/goesting om de foto te draaien, het werk is aan u…

IK voelde mij op slag een stuk beter! Dank u, lieve m.!

De zoon, de creatieveling

tessa — Sun, 15 Jan 2012 19:52:00 +0000

Enkele voorbeelden van de zoon zijn recente creaties.

Rara, wat lag er op de gazetten terwijl de zoon ze aan het pimpen was?

De zoon stond op en zei: “Ik ga mijn eigen een dessert maken.” Duidelijk de genen van zijn vader die kwamen bovendrijven.

De Oplossing!

tessa — Thu, 12 Jan 2012 20:45:39 +0000

Mijn pappie, de enige echte! En intussen ziet u mijn lieve nonkel flou op de achtergrond in een bizarre pose: “Wat deed gij daar eigenlijk, nonkel m.?”

Lies en Caro winnen allebei een virtuele kus!
*smak*

Wie van de drie, euh twee?

tessa — Tue, 10 Jan 2012 21:03:16 +0000

Vraag van de dag: Wie is de nonkel en wie is de papa? Prijs: een virtuele kus van het nichtje/de dochter.

Groot Feest

tessa — Sun, 08 Jan 2012 18:58:24 +0000

Vandaag was het weer K-feest, altijd een heel gezellige, luidruchtige, smakelijke bijeenkomst, voor de tweede keer zonder onze pepe, helaas, maar wel met bijna al de nakomelingen van meme en pepe.

Meme, 91, showt de halsketting die ze van mij heeft gekregen. Merk ook de pluim op die de cadeauverpakking sierde. “Ah, dat komt van pas”, riep ze uit, “ik ben al veel van mijn pluimen verloren!”

Twee Verfilmde Boeken

tessa — Sun, 08 Jan 2012 18:37:27 +0000

Gisteren was de zoon gaan slapen bij vriend s., en zo konden wij al van redelijk vroeg in de avond beginnen kijken naar 2 films die we al lang wilden zien. Beiden zijn gebaseerd op een boek. Beide boeken had ik gelezen, en vond ik beklijvend. One Day kreeg ik van b. met een pakkende boodschap in geschreven, en vond ik gigantisch schoon. The Lovely Bones kreeg ik te leen van collega/vriendin h., en las ik enkele jaren terug tijdens het lange wachten op de vele attracties in Disneyland Parijs, samen met Henri en vriendin/meter n. Was een beetje bizarre leeservaring, daar, op die plaats. Maar ik vind dat ze vooral schoon schrijft, Alice Sebold.

One Day kan misschien als film op zich wel ok zijn, maar daar kan ik moeilijk over oordelen, als adaptatie van de film is het magertjes. Niet dat ik denk dat dit mogelijk is, maar je connectie met de personages als je het boek leest is tig keer groter, net als het gevoel bij het bijna-einde. Ik zat gewoon in shock naar mijn boek te staren.

The Lovely Bones was iets beter (misschien ook omdat het boek al verder achter mij lag), maar heeft duidelijk kansen gemist om een écht goede film te worden.

En vooral, ‘t was wel gezellig, met ons twee, we hebben zelfs in de zetel gegeten, hihi.

Pakskes

tessa — Tue, 03 Jan 2012 05:39:06 +0000

Het waren weer dagen van pakskes krijgen en geven. Niets zo leuk als die blikken van verwachting, verbazing en contentement.