Gisteren was ik mij aan het amuseren in de serre, terwijl Henri zijn tent aan het luchten was -zoals b. schrijft en toont. Plots valt mijn oog op een nat vodje dat met een houten wasknijper aan de boord van de serretafel hangt. Het lijkt wel een doorweekt papieren zakdoekje.
“Henri-i-i, wat hebt gij hier laten drogen in de serre?”
“Een papieren zakdoekje!”, klinkt het gedempt vanuit de verte (hij zit in zijn tent).
“Euh, waarom droogt gij een papieren zakdoekje?”
“Om de vuilbak niet nat te maken.”
August 9, 2010
- één sesambroodje van Fevery (goddank dat hun verlof gedaan is)
- een dikke laag gezouten goeie boerenboter
- vijf dunne schijfjes komkommer (bij voorkeur van eigen kweek -haha)
- twee schelletjes carpaccio van tonijn
- drieëntwintig druppels van een huisgemaakte saus (limoen-sojasaus-sesamolie)
- zeven schilfers grana padano
Zo lekker dat ge het niet gaat geloven.
August 8, 2010
We staan alletwee vol muggenbeten (de massa’s citroenmelisse en de muggenstick hebben hun werk *niet* gedaan), we hebben veel te weinig geslapen, mijn lijf voelt nog meer geradbraakt dan andere dagen, maar hey, Henri en ik hebben vannacht in onze zelfgemaakte tent geslapen, wij zijn heel erg cool en heldhaftig en zo’n onbenulligheden deren ons niet.
- Met dank aan oma n. voor het extra waterdichte tentzeil, en c. voor de extra luchtmatras (die trouwens wel bijzonder goed lag). En moeder natuur om het droog te houden vannacht.
En daarnet kreeg ik de mooiste beloning: tijdens het avondeten strijkt hij met zijn blote voet tegen mijn been. “Voel, de moeder-zoon-band”, zegt hij.
August 7, 2010
Uw zelf gekweekte groensels zien groeien. En oogsten en opeten, natuurlijk. O. O. O.
Door uw stadstuin lopen, genieten, diep inademen, hier en daar een bloem afsnijden en een boeketje maken.
Samen met uw zoon een tent bouwen en plannen maken om er samen een nachtje in te slapen (damn you, belgische kwakkelzomer!).
August 4, 2010
Na Vakantie komt Wacht, dat weet iedereen. En met drie collega’s in verlof, is het overdag uiteraard ook nóg drukker dan anders. Ik heb gelijk die verworven energie van vorige week (en dat waren een paar bonbonnetjes) al bijna opgebruikt. Volgende week geen wacht, wel superdruk, gezien nog meer mensen afwezig… En daarna weer een week van wacht. Het zal hier dus de komende dagen hééél rustig zijn, vrees ik.
Ik heb tijdens mijn fiesteweekje wel ons relatief nieuwe én coole digitaal Olympus cameraatje (niet zo’n groot canon -haha- als waar b. altijd mee rondtrekt, dus eentje waar Henri en ik ons ook mee kunnen uitleven) eens goed leren kennen en een heleboel fotookes getrokken, waar ik u hopelijk wel eens één dezer mee zal kunnen verblijden. Met in de hoofdrollen: (niet zomaar) een komkommer, (niet zomaar) een tent, (niet zomaar) een circusmens. Onder andere.
Dan ga ik nu slapen, zodat ik ze mij straks weer kunnen wakker bellen -salute!
July 31, 2010
Ze zijn alomtegenwoordig op de Fieste dezer dagen, de Henries. Naast Henri De Eerste, die coole, knappe gast die af en toe met zijn ogen rolt maar vooral heel erg lief en grappig en eeuwig vrolijk is, en die in ons leven de hoofdrol speelt, waren glansrollen weggelegd voor:
Henri, de eeuwige metgezel, knecht en geliefde van Josette (die van Le Castellet de Josette). “Henri, approche! Henri! Henri, viens ici!” Ik pleeg de zoon af en toe zo eens te roepen, sinds we Hamlet zagen ;-)
Henri, één van de twee vinkenzetters die we donderdag tijdens de markt op het Maria-Hendrikaplein zagen performen.
Henri, de man van het tuintje waar de Belgische vlag uithangt, als meneer Henri thuis is, uit Warmoes.
July 24, 2010
Het stond al heel erg lang op mijn verlanglijstje: een voorstelling meemaken van studio orka. De Legende van Woesterdam, Berninna, hun project in Malem, ik wou er telkens heel graag naartoe, maar het lukte nooit, te laat aan gedacht, uitverkocht, werk/wacht, er was altijd wel iets. Maar dit jaar had ik me voorgenomen dat niets me ervan kon weerhouden naar hun nieuwe voorstelling Warmoes te gaan kijken, samen met Henri. Een locatievoorstelling, alweer (dat alleen al vind ik geweldig), in de volkstuintjes van Sint-Amandsberg. En zo geschiedde -nog vanuit de VS had ik me verzekerd van twee kaartjes. Deze namiddag om 17u was het zover. En ik ben zo gelukkig als een kind dat ik geweest ben, ik weet niet of ik ooit met een voorstelling al zo gelachen heb, en zo geraakt en ontroerd ben geweest (met tranen en al). En ook Henri, die bij de start wat pubergewijs met zijn ogen stond te draaien (de fietstocht ernaartoe leek hem veeeel leuker dan het ding zelf), was twee minuten na de start al volledig verkocht, en vond het megasuperfantastischcool, en hij wil zo wat van dat slaapmoeskruid (iemand?). Wij hebben Selle, Geert, Fred, Sandra en vooral Meesje in ons hart gesloten. Nu u nog! Allez hup.
July 22, 2010
Gisteren kwam metekindje m. nog eens logeren. Het begint een traditie te worden dat ze met de gentse feesten eens blijft slapen. Zo kunnen die lieve ouders van haar ook eens de gentsche bloemekens buiten zetten (en dit jaar -in tegenstelling tot vorig jaar- zonder stortvlaag). Het scenario van vorig jaar zat nog helemaal in dat schattige kopje van haar, en dat was blijkbaar meegevallen, dus stond er ook dit jaar puppetbuskers voor en na op het programma, evenals geplons in het zwembad van mijn ouders -amusement verzekerd. En voor de overdrachten voor en na een lekker etentje met beide ouderparen, ah, ja, wat moet eens mens anders zo op de gentsche fieste (toch nie zelf koken of wa?) -en zo aten we eindelijk ook eens in Il Peperoncino (escalope al limone blijft één van mijn favorieten en deze was niet memorabel maar smaakte me wel en was lekker verfrissend) en Café René (heerlijke salade niçoise met heel erg lekker gegrilde tonijn, perfect rood nog van binnen).
We hebben weer genoten van har verfrissende geest, haar schaterende en bijzonder aanstekelijke lach en haar scherpe geest. Za-lig, zo’n metekind!
July 21, 2010
En zegt: “Waarom kan het niet gans het jaar door vakantie zijn? Waarom vinden ze zo niet iets uit waarmee ge u inplugt tijdens het ontbijt, en zo alle wijsheid vergaart die de mensheid bezit? In vijf minuutjes.”
En zingt: “When Elvis was bo-orn, I was born too. From the day he was bo-orn, until the day he died, he was a rockstar. Just like me-e.” Ik zeg u, Gent Jazz doet iets met een mens.
En brengt vandaag de nacht buiten door, in zijn tent. Met een klein hartje (dat blijft tussen ons) maar heel veel goesting en zin in avontuur. Ik vind dat gigantisch cool van hem. Zou ik nooit gedurfd hebben, vroeger, met al die griezelige geluiden en zo in den donker en al.
July 20, 2010
Vandaag zijn de feesten voor ons pas écht begonnen. Het eerste weekend brachten we door op Gent Jazz, in Heerlijk Very Inmportant Gezelschap, voor ons ook al een feest, maar toch op afstand van het feestgedruis. Ik had dit jaar weer het geluk om elke avond van Gent Jazz te mogen meemaken, niet altijd van bij de start natuurlijk (wegens andere verplichtingen), maar ik heb weer onvergetelijke momenten beleefd. Dit was een bijzonder mooie editie. Ik onthou vooral de pianistenavond (met Christian Mendoza Group, Vijay Iyer Trio en de Freedom Band met Chick Corea, Roy Haynes, Christian McBride & Kenny Garrett; en ik ben nog steeds wat triest dat ik vroeger ben weggegaan -voor Henri was dat noodzakelijk- en zo een werkelijk onvergetelijke (zelfs voor de muzikanten) spontane jam- en improvisatie-sessie heb gemist), een mooi weerzien met Stanley Clarke feat Hiromi (wat zijn ze gegroeid, van Seattle tot Gent!), Gil Scott-Heron en Trixie Whitley Special Project.
Vandaag begon de dag met zwarte groene vingers in de tuin: de GFT-bak gevuld met hulstblaadjes, tomatenplanten verpot en twee tenten neergepoot in de tuin. Daarna flanste ik in 10 minuten een heerlijke lunch in elkaar (het recept en de fotookes volgen nog!). Ik verbaasde Henri zo twee keer vandaag. Met het sjorren van het geraamte (bamboe en andere takken, op maat gesneden) van zijn lage tent) en met het eten. Daarna vlogen we welgemutst richting stad waar we genoten we van 4 heerlijke voorstellingen in het kader van het Puppetbuskersfestival (het stemt me heel erg blij dat Henri dit jaar weer meer open lijkt te staan voor het poppenspel en geweldig heeft gelachen), we zagen de deels afgewerkte prachtig gerenoveerde Vismijn (ik wil een feest geven! ik wil een feest geven!), en hadden een prettig weerzien met Les Poupées Passionnées in het Huis van Alijn (met Freddy de Kerpel en Bill Kartoum op de Canapé -wat een verhalenvertellers!). Het is dringend nodig dat Henri eens op tijd in zijn nest ligt, na al dat jazz en minder-jazz gedruis, dus gingen we niet naar Was Will Das Weib van Els Dottermans luisteren, al kan ik het iedereen heel warm aanbevelen! U hebt nog vijf minuten, allez hup! Naar het Laurentplein!
July 19, 2010
Next page
Previous page