“En?” vraag ik aan Henri, “Wat vonden uw vrienden van het orkest van uw nieuw bril?”
“Mooi”, antwoordt hij, “ze zeiden dat ik nu gelukkig geen pornobril meer had.”
“Euh, pardon?”
“Ah, ja, pornobril, van Zonde van de Zendtijd, met die sms he.”
“Weet ge eigenlijk wat dat is, een pornobril? En porno?”
“Euh, neen, eigenlijk niet, en ik heb zo een vermoeden dat ik het niet wil weten ook.”
Leave a Comment February 7, 2010
Ook al liet de tram ons grandioos in de steek vanmorgen, waardoor we tien minuten te laat kwamen op de trompetles (zo erg), zij bezorgde ons alweer mooie momenten, ter compensatie.
Weet ge nog, die fantastische lol van Philippe Goebels in Het Besluit-2009, van die mevrouw in de tram die hem vertelde dat hij er de volgende halte af moest om naar de Delhaize te gaan?
Ewel, in de tram, daar is altijd iets te beleven. Ik hou ervan om naar de mensen te kijken en te luisteren. Er zijn vaak pareltjes te rapen in de tramlucht. De buit van vandaag was schoon en ook een beetje raar.
Vanmorgen, en bejaarde dame tegen haar even bejaarde ovenbuur:
“De winter da’s nieks voor mij, hé. Ge kunt mee moeite buiten kommen, azuu kauwe. Moar ‘k ben al blije da de veugels alweere schuiffelen ’s morgens!”
En deze namiddag net voor het afstappen. Een zeer zeer luidruchtige meneer met zijn gsm. Even ervoor heeft hij geroepen in zijn gsm naar iemand dat hij gewoon maar eens belde om te horen of er nog genoeg geld op zijn kaart stond om te bellen. Een minuut later belt hij iemand anders. “Zeg, ‘t is hier x. he. Ik heb noar e. gebeld, en ken em mijn excuese aangeboden, en hij heeft ze aanvaard. Moar ‘k weet nie hé, e. is nen rancuneuze mens hé.”
Leave a Comment February 6, 2010
Ik was de voorbije dagen in Oostende. Het jaarlijks congres van de Belgische vereniging voor Hematologie waaide me naar daar. Naar de Thermae Palace. Wat vergane glorie, maar nog steeds mooi. Ik heb mij geëngageerd voor iets waar ik enorm veel zin in heb, maar in welke tijdszone ga ik dat werk allemaal moeten doen? Zoals altijd zeg ik dan tegen mezelf: Zolang ge goesting in iets hebt, zolang ge het met plezier en passie doet, zal het wel lukken, het één na het ander. En zoekt u intussen naar een manier om een dag wat meer uren te geven. Dank u.
Leave a Comment January 31, 2010
Daarnet, de zoveelste stap in de voorbereidingen voor De Grote Oversteek, Part Two: weer wat documenten opladen op de website van MD Anderson Cancer Center. En plots kreeg ik dit:
Firefox heeft vastgesteld dat de server het verzoek voor dit adres doorverwijst op een manier die nooit zal eindigen.
Escher op Firefox. Hoe poëtisch.
3 Comments January 26, 2010
Het was zoals ik had gevreesd. Henri zijn ogen gaan snel achteruit. Ongeveer 2 jaar geleden begon hij aan -1 langs beide kanten. Dan werd het -1.75 en -2, en nu heeft hij al -2,75 en 3,25. Zucht. Bij mij ging het destijds veel trager achteruit, met halfkes en kwartjes, en ik eindigde uiteindelijk op -4 langs beide kanten in het vijfde middelbaar, toen ik aan lenzen begon. Waar gaat het bij Henri eindigen? En Henri en lenzen, dat zie ik niet zo direct zitten, zijn overgevoelige oogskes indachtig.
We gingen dus vandaag om een nieuwe bril, want zijn oude zakte van zijn neus en had al wat veel van zijn glorie verloren. Het is een stevige en schone geworden (donkerblauw van buiten en knalblauw van binnen) en met extra sterke val- en krasbestendige ontspiegelde glazen. Dinsdag mogen we hem afhalen.
De orthoptiste wist ons ook te vertellen dat er recent een grote studie is gepubliceerd die heeft aangetoond dat bij kinderen die bijziend zijn en wiens ogen snel achteruit gaan (Henri voldeed aan de criteria, helaas), die snelle achteruitgang kan vertraagd en zelfs soms omgekeerd worden door bifocale glazen, ge weet wel van die ouwem/petenglazen. Klinkt logisch natuurlijk, Henri is een leesbeest en op school gaat het natuurlijk vaak van het schoolbord mét bril naar het schrift/werkboek. En dat is nu net minstens gedeeltelijk verantwoordelijk voor de snelle verslechtering. Ik kreeg het wetenschappelijk artikel mee, weet ik weer wat gedaan dit weekend (haha).
3 Comments January 23, 2010
Nog niet zo lang geleden gingen we lunchen in de Greenway. De vriendelijke jongedame achter de toonbank kijkt Henri en mij (muts op het hoofd en sjaal om) met open mond aan. “Jullie lijken echt on-ge-loof-lijk op elkaar!” roept ze uit.
En toen ik die foto van Henri zag met zijn korte haar, viel het me ook op. De zoon begint steeds meer op mij te lijken. ‘t Blijft iets raars, die genen.
2 Comments January 18, 2010
Hij wijst naar de fles cranberry juice die op tafel staat. “Zijn de kleine lettertjes van een contract nog kleiner dan de kleinste lettertjes onderaan dat etiket?”, vraagt hij, zomaar tussen twee happen door.
Hij vroeg me trouwens een afspraak te maken bij de oogarts, want hij ziet het (school)bord niet goed meer. Dat zicht van hem gaat veel te snel achteruit naar mijn goesting.
1 Comment January 18, 2010
Typisch. Altijd mooie, gigantische, ongelooflijke, verwarrende, bizarre, ontroerende dromen dromen, maar as de dromenvanger zijn oproep doet, niks meer. Behalve dan die droom toen ik aan tafel zat met Sergio Herman (Peter Goossens was naar het toilet) en we hetzelfde smaakpalet deelden, maar daar gaat Peter Verhelst niet van onder de indruk zijn. En die vroegere dromen zijn allemaal verdwenen in de diepe krochten van mijn ondoorgrondelijke hersenen. ‘t Is iets.
Leave a Comment January 17, 2010
Het was een rare week. Totnogtoe. Ik heb keihard gewerkt, genoten van een geweldig concert (van een fantastisch trio -Gabriel Rios, Jef Neve en Kobe Proesmans- met dank aan onze werkgever), ontroerd geweest door mails en kaartjes en woorden van patiënten en hun familie, geschrokken van iemand die op een vergadering een sigaret opstak, en er daarna nog 4 heeft gerookt, en nog maar eens met open mond naar die zoon van ons gekeken. Hij ziet er trouwens geweldig uit na zijn kappersbezoek van vorige week. Nu zeggen ze geen meisje meer tegen hem.
Leave a Comment January 16, 2010
Sedert gisteren is deze prachtige vraag niet meer verbonden met Freud (de mens heeft ondanks gans zijn leven zoeken toch geen antwoord gevonden), maar met Connie Palmen en Els Dottermans (zij wél! en het heeft niet eens een half leven geduurd, natuurlijk hebben zij wel een zeker voordeel, zelf weib zijnde, maar toch).
Er worden mooie dingen gezegd in die voorstelling. Zoals: “Vrouwen zitten met hun hoofd vol liedjes.” en “Intuïtie is iets voor koeien en ganzen.”
En Els Dottermans is niet alleen een geweldige actrice, ze is ook een verdomd goeie zangeres. Kon ik mezelf weer voor de kop slaan dat ik die voorstelling met Wim Opbrouck heb gemist?
Ga kijken!
5 Comments January 10, 2010