En, bent u ook zo goed georganiseerd in deze hectische tijden als die zoon van ons?

Georganiseerd, neurotisch of chaotisch: moge u genieten van de feesten en gezond en welgezind het nieuwe jaar in gaan! Allez, ik ga nog een kaarske of 23 aansteken (gezien onze goeie vrienden als eindejaarsgeschenk een kapotte chauffage kregen, de dutskens, en gezien onze vriendschap helaas alleen figuurlijke warmte afgeeft, zijn wij onverwacht de gastheren en -vrouw vanavond… Met veel plezier natuurlijk!). Tot in 2012!

Vandaag was ik weer een kind. Dat komt door een aantal gebeurtenissen die vandaag plaats grepen.

Ten eerste was ik als een kind zo blij met de laatste pakjes die ik had gevonden.

Ten tweede zei de mevrouw aan de kassa van de boekenwinkel “juffrouw” tegen mij.

En ten derde genoot ik in bijzonder vrolijk gestemd en warm gezelschap van een hilarische voorstelling: Hans en Grietje in het NTGent. Heel origineel en grappig. Als u nog eens anderhalf uur wil glimlachen, schaterlachen, tranen-met-tuiten-lachen en keihard meezingen met hits van Engelbert Humperdinck, Johannes Brahms en Felix Mendelssohn, gaat daarheen! Leve het muzikale broederschap (cfr Aida) tussen Wim Opbrouck en de Zwitserse tenor-zangcoach Christoph Homberger, zoals ze het zo mooi verwoorden op de site van het NTG. En vergeet nooit, in droeve of weemoedige tijden: “Wat is het schön een Hans tzu zein…”

Woo-hoo-ooo…. Sssssssss….. Tralalala….

Het is gelijk heel erg lang geleden dat ik nog een postje schreef. Ik ga hier nu niet zeggen dat dat komt omdat ik het weer heel erg druk heb, want dat begint te vervelen. Mijn inspiratie gaat weer integraal naar andere projecten, en mijn verwondering gaat vooral naar die fantastische zoon van ons, die zo ongelooflijk cool en rustig en standvastig studeert, en alle hulp weigert. Tijdens een spelletje trivial pursuit gisteren verbaasde hij ons weer over zijn heel erg brede kennis -waar haalt hij dat toch allemaal?? Aanvankelijk hadden we ons de bedenking gemaakt of we niet eens een junior kaartenset moesten kopen, haha, bleek dat een big joke, misschien is het wel iets voor ons, maar voor Henri hoeven we het zeker niet te doen…

Daarnet opende ik het dashboard van dit blogje, en zag ik dat de voorbije weken, ondanks de windstilte hier, gemiddeld 100 tot 150 ma/vrouw elke dag was komen kijken. Om ongetwijfeld te zien dat er weeeer niets was veranderd. Zo erg…
Maar, ik zie de toekomst voor dit blog toch rooskleurig in. Tijdens mijn komende verlofdagen zal de inspiratie weer welig tieren, zo vermoed ik. En kan ik de wonderbaarlijk volhardenden onder u weer verblijden, hoop ik… Maar eerst moet u nog een kleine 2 weken volhouden… Doen he!

Dit pas gerenoveerde huis vormde het decor voor Ted Notens meest recente werk, een roze kast vol foto’s en roze juwelen met een hoek af en een diepere betekenis.

De voorbije week was niet meer menselijk, zo druk. Ik heb zoals u weet geen luilekkerleventje, om het sympathiek uit te drukken, maar 2 nachten van minder dan vijf uur, 2 vergaderingen tot ‘s avonds laat, een keer om vijf uur opstaan om een half uur later in het labo te staan, voordrachten, deadlines, wacht, dat wordt een beetje gek, eigenlijk. Ik heb mijn 2 mannen amper gezien, deze week. Maar kijk, helemaal op het einde kreeg ik toch een moment van genieten cadeau, samen met de zoon. Samen trokken we kort naar het Miljoenenkwartier voor de tweede editie van Koekoekschmuck. In twaalf prachtige woningen werden de mooie, ontroerende, grappige, soms hilarische, maar vooral originele juwelen van Ted Noten tentoongesteld. Al is die laatste term te weinig eer voor de manier waarop ze werden gebracht: er was telkens een link tussen de woning/de eigenaars en de juwelen, en soms werd het echt een spektakel. Zoals toen we bij de dermatoloog echt in de wachtzaal mochten plaatsnemen, waarna de verpleegster ons even vanaf de deur lieten piepen naar wat de dokter (een heel sexy exemplaar op hoge hakken) ons aan pilletjes kon aanbieden. Pilletjes die we naar het hiernamaals mochten meenemen. Henri was natuurlijk vooral fan van de Chanel 001 en de Dior 001: gestroomlijnde geweren met verborgen make-up spulletjes (al mochten die laatste van hem verdwijnen, natuurlijk ;-))…

De chanel001.

Mjamie.

In de kerk.

Gemaakt voor het type vrouw ‘the chocolate hooker’, geprint in nylon met de 3D printer. Ik kan het nog steeds niet geloven dat dat bestaat, zoiets.

De dokter met de gouden pilletjes in feestverpakking.

Vrijdag, op 11/11/11 begon ik aan een nieuw project. Mijn mannen zagen al maaaaanden om ook met muziek te beginnen. Het enige instrument waar ik én een affiniteit mee voelde, én mij lichamelijk in staat toe zag (jaja, ik weet het, het is groot, maar de houding die je aanneemt terwijl je contrabas speelt is redelijk ergonomisch) was een contrabas. Toen ik die woorden sprak, zo op de zoon én mijn verjaardag, was dat maar een woord voor L., bezieler (samen met zijn vrouw i.) van het muziekcentrum, waar ook Henri en Bruno hun ei leggen (en hoe!). Een minuut later had hij een contrabas naar ons gesleept en stond ik te spelen. Jaja, het was een crush, met vlinders en dromen en al. Een zalig gevoel. Ik heb nu al drie dagen oefenen achter de rug, een kwartiertje per dag ongeveer, en ik ben nog steeds superenthousiast. Mijn hoofd is leeg nadien, ik krijg er energie van, en dat was uiteindelijk de bedoeling. Dat en iets heel moois sharen met mijn twee mannen.