En zegt: “Waarom kan het niet gans het jaar door vakantie zijn? Waarom vinden ze zo niet iets uit waarmee ge u inplugt tijdens het ontbijt, en zo alle wijsheid vergaart die de mensheid bezit? In vijf minuutjes.”
En zingt: “When Elvis was bo-orn, I was born too. From the day he was bo-orn, until the day he died, he was a rockstar. Just like me-e.” Ik zeg u, Gent Jazz doet iets met een mens.
En brengt vandaag de nacht buiten door, in zijn tent. Met een klein hartje (dat blijft tussen ons) maar heel veel goesting en zin in avontuur. Ik vind dat gigantisch cool van hem. Zou ik nooit gedurfd hebben, vroeger, met al die griezelige geluiden en zo in den donker en al.
July 20, 2010
Vandaag zijn de feesten voor ons pas écht begonnen. Het eerste weekend brachten we door op Gent Jazz, in Heerlijk Very Inmportant Gezelschap, voor ons ook al een feest, maar toch op afstand van het feestgedruis. Ik had dit jaar weer het geluk om elke avond van Gent Jazz te mogen meemaken, niet altijd van bij de start natuurlijk (wegens andere verplichtingen), maar ik heb weer onvergetelijke momenten beleefd. Dit was een bijzonder mooie editie. Ik onthou vooral de pianistenavond (met Christian Mendoza Group, Vijay Iyer Trio en de Freedom Band met Chick Corea, Roy Haynes, Christian McBride & Kenny Garrett; en ik ben nog steeds wat triest dat ik vroeger ben weggegaan -voor Henri was dat noodzakelijk- en zo een werkelijk onvergetelijke (zelfs voor de muzikanten) spontane jam- en improvisatie-sessie heb gemist), een mooi weerzien met Stanley Clarke feat Hiromi (wat zijn ze gegroeid, van Seattle tot Gent!), Gil Scott-Heron en Trixie Whitley Special Project.
Vandaag begon de dag met zwarte groene vingers in de tuin: de GFT-bak gevuld met hulstblaadjes, tomatenplanten verpot en twee tenten neergepoot in de tuin. Daarna flanste ik in 10 minuten een heerlijke lunch in elkaar (het recept en de fotookes volgen nog!). Ik verbaasde Henri zo twee keer vandaag. Met het sjorren van het geraamte (bamboe en andere takken, op maat gesneden) van zijn lage tent) en met het eten. Daarna vlogen we welgemutst richting stad waar we genoten we van 4 heerlijke voorstellingen in het kader van het Puppetbuskersfestival (het stemt me heel erg blij dat Henri dit jaar weer meer open lijkt te staan voor het poppenspel en geweldig heeft gelachen), we zagen de deels afgewerkte prachtig gerenoveerde Vismijn (ik wil een feest geven! ik wil een feest geven!), en hadden een prettig weerzien met Les Poupées Passionnées in het Huis van Alijn (met Freddy de Kerpel en Bill Kartoum op de Canapé -wat een verhalenvertellers!). Het is dringend nodig dat Henri eens op tijd in zijn nest ligt, na al dat jazz en minder-jazz gedruis, dus gingen we niet naar Was Will Das Weib van Els Dottermans luisteren, al kan ik het iedereen heel warm aanbevelen! U hebt nog vijf minuten, allez hup! Naar het Laurentplein!
July 19, 2010
Henri zijn strop is gewassen -al kan je de sporen van menig ijsje, hamburgergarnituur en chocomelk nog ontwaren (je hoeft niet eens je bril op te zetten), maar hij ruikt fris, dus dat moet volstaan. Ik ben nu een eenmaal geen Tante Kaat of Martha Stewart. En al helemaal geen domestic goddess.
Onze kuiten zijn ingesmeerd, de maag getraind, het programma volgepropt.
Wij zijn er klaar voor. U ook?
July 16, 2010
De campagne gent: zoveel stad kreeg gisteren even een kleine deuk toen Gilberto Gil de
organisatoren van Gent Jazz bedankte voor de uitnodiging “in this beautiful village”.
Gent is een dorp, dat ziet zelfs een Braziliaan. Maar dat wisten wij al lang natuurlijk.
Allez, dan ga ik nu even in den hof werken, water geven en tomaten luizen enzo. Ik wou daaraan kon toevoegen: patatten rooien, maar patatten kweken als particulier dat mag niet wegens patattenziekte en ik ben een brave burger. Maar nieuwe patatjes met goeie boter, gepletterd, dat ik het lekkerste dat er is. Dat en een schommel, dat is de hemel op aarde.
July 16, 2010
Henri is een geboren komiek. Zaterdagavond verbaasde hij ons met wat een mens kan doen met 2 haarspelden en 2 handen vol vingers. We hadden alle twee de slappe lach. En zondagavond was hij zo enthousiast over de Ray Anderson’s Pocket Brass Band dat hij zat en stond te swingen als een zot, echt geweldig om zien. Tot grote hilariteit van iedereen rondom ons.
De catering op Park Jazz was heel erg goed. De kleinschaligheid laat dat ook toe, natuurlijk. Maar toch. Als we nog eens een feestje geven, ligt de traiteur al vast. Bijzonder vriendelijke mensen, warme ontvangst, heerlijk proevertje en een bijzonder lekkere mezze schotel. Dat, de zon en de muziek, en we waanden ons in het zuiden.
Het was ontroerend om Jean Blaute te zien staan achter Zijn Grote Held, Mose Allison, en hoe hij tekens deed naar Roland Van Campenhout, zo van: “Wat maken wij hier toch mee!”
Voor ons is het jazz seizoen ingezet, en hoe! Tot op Gent Jazz!!
July 5, 2010
Haha. Ja, vanaf de tweede post, noem ik het een nieuw projectje hé. Maar vooral geen beloftes, voornemens, grootse plannen of zo, ik heb genoeg deadlines in mijn job. Gewoon, mijn experimenten in de keuken hier opschrijven. Wees gerust, ge zult niet overdonderd worden ;-)
Mojito NA
Muntsiroop (bio, natuurlijk) – Limoensap (vers, natuurlijk) – Muntblaadjes (uit de tuin, natuurlijk) – Spuitwater (euh, gewoon, natuurlijk) – Ijsbrokjes (uit de diepvries, natuurlijk)
Heeeeeeeerlijk!
(PS Ik heb nog steeds geen Lays Limón gevonden, dat zou hier goed bij gaan.)
July 3, 2010
Deze ochtend in de tram: “Kijk, mama, dat is geen oud meetje, en die rijdt ook met zo’n karretje”.
En, ja, het ging over mij!
July 3, 2010
Oké, het zit zo. Ik las in Amerika Julie/Julia van Julie Powell. Je weet wel, het boek van de blog en nu ook van de film.Over een dertigjarige secretaresse uit New York die beslist om alle recepten (bijna 600) uit Mastering the Art of French Cuisine van Julia Child te maken op één jaar tijd, jawel, dat zijn 365 dagen. En ik geef toe, het boek heeft me geïnspireerd. Ik ben zelf niet zo’n keukenprinses, om het sympathiek uit te drukken. Maar ik hou van lekker eten en eigenlijk ook wel van koken. Maar de tijd ontbreekt, en ik heb thuis een geweldige kok (die ik heel lang geleden verleid heb met champignonsoep en appelstrüdel, stel u voor), en er doen allerlei wilde kookverhalen over mij de ronde. Over een verbrande kroket in de oven, bijvoorbeeld.
Maar, ik was dus geïnspireerd. En Henri wou een sapje. Dus maakte ik een eigen uitvinding, met de inspiratie van het moment, een selectie van het fruit in de frigo, en een selectie de kruiden in de tuin. O, en ijsblokjes.
Naar analogie met de huidige menu-trends in de hipste restaurants:
Meloen/Groene appel/Komkommer – Koriander/Basilicum – Ijsblokjes/Spuitwater
Henri zei: “Die basilicum, dat hoefde niet voor mij.”
Bruno zei:” ‘t Is lekker, maar het doet precies geen deugd aan mijn mond.”
En ik vond het heeeel lekker.
Maar verwacht nu alstublieft geen dagelijkse kookpost hé.
July 2, 2010
The End.
Ja, ja, het is weer achter de rug, Ons Grote Avontuur, Deel Twee. Het was weer prachtig. Superveel geleerd, contacten gelegd, vrienden gemaakt voor het leven. In tegenstelling tot vorige keer hadden we deze keer ook wat Ademruimte ingebouwd, en dat deed ongelooflijk deugd. Het was drie jaar geleden dat we nog eens écht op vakantie waren geweest, en ik heb weer beseft dat dat ongelooflijk deugd kan doen, en dat ik zoiets af en toe broodnodig heb. Om er weer tegen te kunnen.
Ik heb helaas wel weer serieus last van Jetlag. Ik heb serieuze koppijn, slaap slecht en overdag lijkt het alsof de wereld achter cellofaan zit en ik een geweldige kater heb. Hopelijk wordt het gauw beter. Had ik nog maar de flexibiliteit van een tienjarige: Henri slaapt ook niet zo goed, geraakt ‘s morgens ook met moeite uit zijn bed, maar voelt zich Megafantastischsupercool!
June 30, 2010
In dezelfde reeks als de jammie m&m’s coconut (waar ik mij trouwens al dood naar heb gezocht, maar totnogtoe nergens meer gevonden), heb ik nu Ene Zoute Zonde ontdekt: Lays Limón, wat een heerlijke decadentie: verfrissend, zoutig, deugddoend als het zo warm is (goed voor een instant uppertje). Als er Michelin Sterren bestonden voor chips, deze verdiende er drie! Zouden ze dat bij ons hebben?? Een warme avond in de tuin, een wit wijntje, een potteke Lays Limón, mijn lief, mijn zoon, meer moet dat niet zijn.
En, neen, deze post is niet gesponsord!
June 27, 2010
Next page
Previous page