En zo hadden we dus een gezamenlijk feest, de zoon en ik. Ik had beloofd dat ik nog iets ging zeggen over de cadeautjes. Mannekes, wat een luxe was me dat weer zeg.

Henri kreeg: een keicoole vliegende schotel, aanstuurbaar met de iPad, een asterix in ‘t Latijn, een skull candy hoofdtelefoon, schoenen, een iPad-cover, een sus-en-wis, een plasmacar (coo-ool! voor jong en oud – de bezwarende foto’s zijn helaas mislukt wegens tegenlicht), een pennenzak, een blokkentoren en centjes.

Ik kreeg: centjes (voor een jas), kokosaarde, een cool boekje om in te schrijven wat ik zaai en plant, een vree cool lieveheersbeesthuisje, een heel mooie en warme sjaal, en een zalig geurende gember body lotion. Van kenzoki, natuurlijk.

Wij zijn gelukzakjes, wij.

Gisteren was het Groot Feest ter gelegenheid van Henri’s twaalfde verjaardag. Met de getrouwe gasten, allemaal lieve mensen die Henri een heel warm hart toedragen. We brunchten in Le Jardin Bohémien, waar de lieve eigenaars ook bijdroegen tot de warme sfeer. Henri kreeg een gepersonaliseerde kaars, zo cool. Het eten was super, de speciaal voor ons gebakken quiche overheerlijk. We moeten hier nog meer komen… En daarna ging het naar huis, voor verjaardagstaart (van Joost Arijs, mjamie!), koffie/thee en heel veel cadeautjes.

De traditionele Zoete Herinnering aan het Groot Feest was dit jaar een custom made cup cake (merk de discrete floret op, design komt helemaal van yours truly), van bij Julie natuurlijk. Heeeeeeeerrrrrrlijk! Al zagen ze wel wat af van de warmte: sommige cupcakes leken tegen de avond op dat schilderij van Dali met die smeltende horloges… (maar de smaak bleef overheerlijk!)

Bedankt, iedereen, voor uw warme aanwezigheid, de mooie cadeautjes (waarover gauw meer), de verrassende verhalen.

Zo gaat dat dan, tegenwoordig…

Henri sleurt overal zijn iPad bij.

Want – zo leren hij ons:” Meneer B. zegt: als ge het kunt tekenen, dan begrijpt ge waar het over gaat.” Dat kunnen wij alleen maar beamen, natuurlijk. En op een iPad tekenen is natuurlijk iets cooler dan gewoon op papier. Dat begrijpt zelfs een niet-techneut als ik.

nvdr: De vraag was: hoe kunnen planten zich door middel van hun stengel verdedigen tegen aanvallers? Antwoord: de takdoorn. Enne, NW staat voor natuurwetenschappen.

Waar is de tijd dat b. en ik heelder dagen films keken tijdens het Internationaal Filmfestival Gent? Dat ik naar de les ging, een film zag, naar de les ging, een film zag, nog een film zag en tussendoor ook wat at en sliep. Zalige tijden, mooie herinneringen. Pareltjes gezien, toen, die ik me nog steeds herinner ook. Films die een gevoel oproepen, een sfeer, alsof je er zelf bij was. L’odeur de la Papaye Verte, is er zo eentje die spontaan in me opkomt. Ik herinner me verbazend veel van die film, en hij is van 1993, stel je voor. Of al die films van Kurosawa. Of van De Russen. Wat een tijden, wat een tijden.

De laatste jaren lukt het me steeds minder om een paar films mee te pikken tijdens het festival, de reden hoef ik u niet te vertellen. Maar kijk, een gunstige wind kwam mijn richting uitgewaaid, en zo mocht ik, in bijzonder aangenaam gezelschap (en met heerlijke pralientjes) vanmiddag naar het zalige Jiro Dreams of Sushi. Een film die verplichte kost zou moeten zijn voor elke leerling van het middelbaar en elke universiteitsstudent. Of doe gewoon: ieder mens. Een pure levensles over volharding, doorzettingsvermorgen, respect en bescheidenheid. En voor een sushi-liefhebber als ik helemaal geweldig (ik kan nu zeker niet meer wachten tot ik volgende week met de vrienden sushi ga eten). Ga dat zien.

Ik heb er altijd een zwak voor gehad. Voor mooie gebouwen. Sfeer. Open ruimte. Hout. En licht, veel licht.

Tegenwoordig kan je het zo gek niet bedenken, of er is een dag voor. Maar de dag van de architectuur, daar kan ik niets tegen inbrengen, natuurlijk. Zeker niet als er zoveel coole dingen gebeuren die dag. Vorige week zondag trokken we voor een concert naar de singel in Antwerpen, en genoten daar van de prachtige architectuur en ook van een nagelnieuwe tenetoonstelling over de architecten De Vylder, Vinck, Taillieu, die wij in Gent ook kennen, ondermeer van de gebouwen van muziek LOD in de Bijlokesite.

Een aanrader. De tentoonstelling loopt nog tot 8 januari.

De haard brandt. Ik geniet van zijn warmte op mijn huid. Het doet mijn zieke lijf deugd. Het heeft de bruuske overgang van hoogzomer naar herfstige natte koude niet goed verteerd. Ik lees de krant. Mijn gsm licht op. New message. Afzender: henrietje.

Wilt ge alstublieft naar
boven komen en
meenemen wat ge
aan het eten zijt.

Hij zit boven zijn huiswerk te maken, door het drukke programma van vrijdag, zaterdag en vanmorgen heeft hij nog vrijwel niets kunnen doen van zijn schoolwerk… Ik breng hem een plateauke met een beker melk, een boterkoek, drie milka-stars, een mandarijn. Troetelcomfortfood voor de lieve schattige puberzoon van ons. Die ook plots geconfronteerd wordt met een weekend waarin ook moet worden gewerkt, gestudeerd. En hoe fantastisch goed hij de oevrgang van lager naar humaniora heeft gemaakt, het blijft wennen. Voor mij voelt het als het einde van zijn zorgeloosheid… Een beetje toch. Zucht.

Jaja, ‘t is weer zover. Zes jaar geleden gingen we op bezoek in het UZ, bij onze vrienden e. en m.. Ze hadden een kakelverse dochter, en ik mocht haar meter zijn! Jee-ha. En intussen is dat superschattig klein spook al zes jaar, zit ze in het eerste leerjaar bij juf Kaatje, die ooit ook Henri leerde lezen en schrijven, doet ze ballet en gaat ze heelder weekends naar verjaardagsfeestjes van vriendinnetjes! Miljaar, wat vliegt de tijd! Volgende week is het haar Groot Feest, en we kijken er enorm naar uit, maar zij nog veel meer, denk ik ;-))

Thumb up, Maya!

En, wat deed u, tijdens de Warmste Week van het Jaar? Yours truly was gewoon van wacht, die hele zalige, warme, zonnige week lang. Jaja, het is weer tijd voor wat zelfbeklag. Al besef ik natuurlijk elke dag opnieuw dat ik verdomme geen enkele reden tot klagen heb. Maar zo wat zelfbeklag van tijd tot tijd, een mens heeft dat nodig, niet.

Want wat ik zag, proefde, hoorde, de voorbije week, waren aperitiefjes, beloftevolle geuren, geluiden en smaken, reminescenties, zonder ooit het echte hoofdmaal te mogen smaken. De gehele week keek ik, als een kind dat staat te likkebaarden voor de etalage van een snoepwinkel, naar de zon die buiten scheen. Vrijdagavond was er één van afscheid, met de nodige emoties, al is het geen echt afscheid, maar toch, we gaan elkaar veeeeeel minder zien nu. De warmte toen ik laat ‘s avonds het UZ buiten fietste voelde onwezenlijk aan. Het stationsplein zat vol met mensen, en ik voelde me een heel klein beetje op vakantie (tot mijn telefoon ging…) Zaterdagavond mochten we de opening meemaken van La Resistenza, en we zagen ook hier het prille begin van een plek waar we menig uur zullen slijten… Ik kijk al ongelooflijk uit naar de stoofpotjes op zo’n mooie heldere maar koude herfstdag. Op weg ernaartoe genoot ik van het straatbeeld: al die mensen die nog veel meer dan andere jaren genoten van de warme avond, en het waren vooral de twee schakende mannen op straat die ik fantastisch vond. Zondag miste ik door mijn wacht een ongetwijfeld verrukkelijke BBQ bij vrienden, maar kijk, het heerlijke ijsje in hun nog net zonovergoten plekje in de tuin (waar ze speciaal voor mij de tuintafel naartoe verhuisden) maakte dat gemis helemaal goed… Toch niet slecht, eigenlijk…