Mijn lieve collega en vriendin is vorige week bevallen van twee zoons. Ik ben heel erg opgelucht dat alles bijzonder vlot is verlopen, intussen zijn ze al enkele dagen thuis met z’n allen en het gaat echt supergoed! Ik wist al een hele tijd wat ik haar/hen zeker zou kopen. Ik had ze al maanden geleden zien liggen in één van mijn favoriete Gentse Musea, het STAM. Kijk ne keer hoe schattig:

En alsof dat nog niet genoeg is, steken ze dat dan nog in zo’n keicool zakske.

Volgens mij gaat ge daar nog van horen, van die 2 broers. Zo gelijk de broerkes Borlée, maar dan in ‘t Gents, en beroemd met iets anders. Da’s toch schoonste dat er is, 2 broers (of zussen) die zo aan elkaar hangen.

Mijn swedish hasbeens, in de reklaam gekocht bij Toko. Mensen, mensen, hoe blij ik ook ben dit verrukkelijke paar in de reklaam op de kop te hebben getikt, waarom bent u niet allen als een blok gevallen voor deze schoenen? Behalve de groene, die ik ook heb (ik weet het, ik weet het) en niet in de reklaam heb gekocht, voor Henri zijn lentefeest, heeft mijn madammeken van Toko (ze weet dat ik haar zo noem, en ze vindt dat ok) ze bijna allemaal in de solden van de hand moeten doen. En nu gaat ze ze, logisch natuurlijk, niet meer inkopen volgende zomer. Tsk. Nu, niet getreurd, ik kom met mijn twee paar nog enkele jaren toe, zo stevig zijn ze. En ze zitten alsmaar gemakkelijker! Eén nadeel: ge hoort mij van verre aankomen. Geen onverhoeds gesluip meer voor Polly.

Hier aten we een pannenkoeken, Henri en ik, op de laatste dag van de vakantie. Intussen is hij al drie weken (!) bezig in het eerste jaar Klassieke Studiën, en hij amuseert zich rot. Mijn hart zwelt elke dag van trots van hem bezig te zien en te horen. Latijnse woordjes oefenend, opstellen schrijvend, schermend en trompet spelend. Helemaal zelfstandig, met een air van coolness waar ge niet goed van wordt… Als ik naar huis fiets, kijk ik al verlangend uit naar de verhalen die hij ongetwijfeld weer zal vertellen…

Ik weet het, dit serietje was afgesloten, maar ik kan het niet laten. Een voorbeeld van wat we een paar keer per week oogsten: mjamie! Al zien de planten zelf er intussen wel nogal belabberd uit: witte schimmel op de meeste bladeren… Ik hoop dat de vruchten (die er nog perfect uit zien, vanbinnen en vanbuiten) nog veilig op te eten zijn??

Normaal gezien had u vandaag een nieuwe aflevering te goed. Maar ik ben een fervente aanhanger van de regel: eindig in schoonheid. Tien afleveringen, het is schoon geweest, gelijk ze zeggen. Vanaf nu is het enkel nog: tomaatjes rood zien worden, paprika’s geel en groen zien worden, en komkommers groot (en hopelijk niet rot) zien worden, oogsten en dan natuurlijk lekker opsmikkelen. Wij blijven ervan genieten, natuurlijk, maar voor jullie is het niet meer echt spannend, denk ik.
Dus is dit het einde van dit serietje. En wie weet, misschien begin ik volgend jaar nog eens opnieuw. Want ik heb weer veel bijgeleerd (mede dankzij mijn lieve lezers natuurlijk), en zit vol plannen voor een nieuwe lente met groenselkweek. En een boerin, die doet het nooit twee keer op dezelfde manier, dat spreekt.

Was het vandaag niet de mooiste dag van de zomer? Het zal toch niet veel schelen, denk ik. Het was ook de dag dat onze zoon voor de tweede keer richting Humaniora trok, en zijn eerste les Klassieke Studiën én Aardrijkskunde (zo enthousiast dat hij was over die les) én Nederlands én Muzische Opvoeding (“yeah!, geen blokfkuit!”) én PLastische Opvoeding én én én… Het doet deugd te zien hoe gelukkig hij naar school trekt. Hoe vol vuur hij vertelt over wat hij geleerd heeft. Hij wordt zo groot, ik word daar bijwijlen wat misselijk van. Hij heeft ook al maat veertig van sportschoenen, dat is toch verschrikkelijk groot, niet? En hij weet zonder verpinken wat eavesdropping is, “luistervinken, he mama”. En hij is zo lief en zo flink dat het pijn doet aan mijn hart.

Morgen start hij in ‘t eerste middelbaar. Latijn en zo! “‘t Zal zijn poepke varen”, zou mijn moemoe zeggen.

Niet dat mij dat écht wat kan schelen. Maar ik vond het wel intrigerend. En weer een getuigenis van journalistieke slordigheid. Van minstens één journalist toch. Het zat zo.

Zondag las ik in De Standaard Magazine dat Hilde Claes 32 was.

Raar. Want zaterdag had ik in De Morgen gelezen dat ze 44 was.

Twaalf jaar op zo’n jonge leeftijd (hmhm), dat is toch wel een niet te verwaarlozen verschil hé. En nog raarder: op de foto in De Standaard Magazine vond ik dat ze er 44 uit zag. En op de foto bij het artikel in De Morgen zag ze er een pak jonger uit, 32 of zoiets. Niet dat het er iets toe doet, haar leeftijd. Ik hoop voor haar dat ze 32 is. Of 44, maar nog 32 in haar hart. En dat al die miserie op Pukkelpop haar hart geen twaalf jaar ouder heeft gemaakt. En nu moet ik plots denken aan onze vroegere buurvrouw A., iets over meiklokjes, maar dat is voor de intimi.