Tag: De Grote Vragen des Levens
Ik versta dat toch niet. Zondag waren we op Jazz Middelheim, dat tussen en buiten haakjes bijzonder goed was. De zon scheen zelfs!!
Zoals op de meeste festivals, wordt daar gedronken uit plastieken bekers en gegeten uit plastieken borden. Hier en daar wordt zelfs gepicknickt met van thuis meegenomen lekkernijen, die, eens op, lege hulzen achterlaten. Iedereen produceert zo zijn eigen afvalbergje.
Daar is op zich niets mis mee.
Tenminste, als het als volgt verloopt. Elkeen neemt zijn afvalhoopje op en gooit het in de vuilbak. De kuisfreaks doen dat één per één, de planmatigen in een paar keer, en de iets luiere medemensen in 1 keer net voor het verlaten van de weide/tent/zaal. En zo blijft alles proper.
Simpel, toch, zou u denken. Maar, neen, dit scenario vindt weinig bijval. Slechts enkelen volgen het.
Hoe komt dat nu toch? Ben ik nu naIef, onverdraagzaam (o wat een populaire term tegenwoordig), een ouwe zaag? Sla mij dood, maar ik heb mij gisteren enorm geërgerd aan de vuiligheid van mijn medemens. Nog chance dat de muziek zo schoon was, het gezelschap zo fijn, en de zon zo warm, of ik zat nu met een maagzweer.
August 21, 2007
‘Mama, mag ik met de schaar papiertjes uit die agenda knippen?’
(De agenda waarvan sprake was zo’n klein agendaatje waarvan je er altijd een dozijn krijgt toegestuurd in de maand december, zogezegd als attentie, maar eigenlijk om reclame te maken ;-). Dus het mocht.)
‘Het is om een contractje te maken, voor u en voor papa.’
Het duurde even voordat hij mij een papiertje gaf dat voor 3/4 was bedekt door de agenda zelf, en waar ik net nog een lijn zag op staan. ‘Ondertekenen alstublieft!’, klonk het streng.
‘Ja, dag Jan’, klonk het bij mij, ‘ik teken niks dat ik niet heb gelezen. Voor hetzelfde geld verklaar ik dat ik u 10 miljoen euro zal geven. Of teken ik dat ik zal drinken van de Vuile Noordzee. Stel u voor.’
‘Nee, dat is het echt niet. Echt niet. het is zeeeeeker niet zó gemeen.’
Vanaf dan was het lachen geblazen, toen volgende contracten onder onze neus verschenen: ‘Mama voor altijd afwassen.’, ‘Papa nooit meer afwassen.’, Papa voor altijd op de computer en foto’s trekken.’
Maar het duurde tot ik het contract met ‘Mama voor altijd thuisblijven’ onder mijn ogen kreeg geduwd’, dat ik stopte met schaterlachen en een beetje schaapachtig glimlachte terwijl hij een rondedansje maakte omdat hij dacht dat ik mijn handtekening had gezet.
En we proberen het dapper zo op te vatten dat het positief is dat hij me voor altijd thuis *wil* hebben.
Zucht. Denkt de moeder die zonet bijna haar volledige zondag in het UZ heeft doorgebracht. Terwijl hij ondertussen allerlei supersonische toestellen, vliegtuigen en wapens aan het bedenken en maken was om te fungeren in de Grote Oorlog van Aliens (groene) van Mars en Andere Slechteriken tegen De Goede Stad.
August 12, 2007
De kranten staan er vol van. Valt het u ook op? De censuur van teksten, affiches, prenten in kinderboeken. Nederland en Amerika spannen de kroon, zo lijkt het. Ook bij ons is een nieuwe generatie puriteinen opgestaan. Geen alcohol, geen roken, geen drugs. Daar kan ik natuurlijk niets op tegen hebben. Het gebrek aan beleefdheid en vriendelijkheid bij de jonge generatie is iets wat mij mateloos stoort: mochten dank u, alstublieft, en met-twee-woorden-spreken weer ‘in’ worden ben ik allang blij. We hebben het er bij Henri ook ingehamerd en nu lijkt het te lonen, van zijn meester kregen we te horen dat hij dat niet vaak meer hoort, een kind dat met twee worden spreekt. Dat doet deugd om te horen, maar langs de andere kant is het pijnlijk te horen dat dit een zeldzaamheid is geworden.
Ik hoop ook van harte dat die nieuwe drang naar puriteinsheid niet ontaardt in oogkleppen, voor weinig openstaan, kortzichtig zijn, kleinburgerlijkheid. Daar kan ik heel boos om worden.
Recent nog in de krant (De Morgen): het nieuwste boek van Susanne Berner zal in Amerika niet worden gepubliceerd, omdat ze weigerde een prent uit het boek te verwijderen. ‘Op de tekening bezoeken een aantal mensen een museum. Twee kindjes kijken naar een schilderij van een naakte vrouw terwijl een dametje een beeldje van een naakte man bestudeert.’ Kon niet door de beugel, volgens de Amerikanen.
Jongens, jongens, waar gaat dat heen?
July 15, 2007
Eergisteren gebibberd met vier lagen kleren op BlueNote.
Gisteren in een vrij aangename temperatuur samen met mijn vriendin na een heerlijk etentje in Rood (de tonijn japonaise is een aanrader) in zuiderse stemming naar de auto gewandeld.
Vanavond op de fiets in korte broek (Henri en ik, want b. zit op BlueNote) geprofiteerd van de laatste dag Sur La Route, een tocht langs supporterslokalen waar telkens een andere kunstenaar zijn weerslag toont van een zelf gereden touretappe. Ideaal weertje, leuke terrasjes ontdekt én bezocht.
Ik zeg het u, de zomer is op komst. En onze vakantie!!!! De Grote Oversteek! Manman, wat een zaligheid!
July 13, 2007
In de onvolprezen serie ‘De Grote Vragen des Levens’:
‘Mama, maar de eerste lat, de allereerste dus, hoe hebben ze die ooit recht gekregen? Ah, ja, want er was geen lat om ertegen te houden om ervoor te zorgen dat ze recht was?’
Ik denk hard na.
Een paar seconden later komt hij zelf met een oplossing op de proppen. ‘Misschien was dat met zo’n loodrechtje, ge weet wel, van de uitdrukking ‘loodrecht’, dat was met zo’n touwtje met daaraan een loodje, zodat het doorzakt, en dat is ook altijd recht. Misschien hebben ze dat wel gebruikt.’
Altijd handig als het kroost zijn Moeilijke Vragen zelf oplost.
July 12, 2007
Next page