Tag: fakruis
Vanavond voelde ik me weer een ongelooflijke gelukzak. Het was het tweede, maar ons eerste (wegens ver-van-huis bij het eerste) Opatuur in Mub’Art concert. Eten & Jazz. Tuur Florizoone en Pirly Zurstrassen.
Twee ongelooflijk sympathieke mensen. Twee accordeons. Twee fantastische muzikanten.
Ze speelden Verhalen. Romans. Levensgeschiedenissen. Dansen. Grappen. Avonturen. Reizen naar waar de zon altijd schijnt en de wijn altijd koud staat.
Gans de wereld in een handvol noten. Maar wat voor noten.
Bij To Autumn kwamen de tranen in mijn ogen. Maar dat komt vermoedelijk omdat de herfst mijn seizoen is. En dat van Henri.
September 18, 2008
Toen ik nog jong was, lang geleden dus, was ik verzot op Leonard Cohen. Zijn rauwe donkere stem. Zijn teksten. Door hemzelf of anderen, Lorca bijvoorbeeld. De mooie stemmen van de Madammen die met hem meezongen. Ik had al zijn cd’s. Ik kende de teksten van de meeste van zijn liedjes van buiten. Nu nog trouwens. Onlangs hoorde ik hem nog eens op de radio. Met een oud liedje. Zo eentje waarvan ik dus de tekst kon meezingen. En ik blijf het mooie dingen vinden, wat die mens zong. Zoals dit:
There’s a crack in Everything.
That’s how the light gets in.
En nu werk ik verder mijn lijstje af. Mijn mama wordt morgen 60. En ik heb een Plan. Haha.
En vanavond is het weer tijd voor Jazz in ‘t Park. Mooie editie trouwens, totnogtoe.
August 24, 2008
Eerste dag voor mij, tweede dag voor de Getrouwen. Stefano Di Battista Quartet, Trio Grande Featuring Matthew Bourne en Pat Metheny Trio. Miljaar, wat een Muzikanten. Veel bekend volk gezien. Lekker gegeten. Genoten van een laat doorbrekende zon. En vooral, heel erg genoten van de muziek.
Helaas was het ook dit keer een beetje krampachtig met mijn wacht GSM -in vibrate mode uiteraard- in mijn hand, maar ik mag van geluk spreken want ik heb na een hectische drukke dag slechts 1 telefoontje gehad tijdens de optredens.
Op 20 juli ben ik er zeker weer, en hopelijk komt het er tussendoor ook nog eens van… Morgen gaat het misschien richting Rock Zottegem, wegens kaarten beschikbaar en toch wel een appetijtelijke lijst muzikanten als Zita Swoon, Gabriel Rios, Joe Jackson en Blondie…
July 11, 2008
Als ik Henri zie en hoor trompetteren. Vol vuur en volharding. Vol speelvreugde.
Sneller en trager. Improvisatie in maten en snelheid en noten. Dat voetje dat op en neer gaat. Dat ritme waarop hij meebeweegt. Die speelvreugd.
Ik ken weinig van muziek. Ik luister ernaar. Het raakt me. Ontroert me.
‘Herkent ge het?’, klinkt het af en toe. Ode aan de vreugde. Kalinka. Alfred Jodukus Kwak. God Save The Queen.
Wat een collectie. Wat een contentement.
March 14, 2008
Mooie dagen zijn dit. Vol anticipatie over de feesten die nog moeten komen. Voor het eerst in lang ben ik geen enkele feestdag van wacht. Cadeautjes met zorg uitkiezen. Met twinkeltjes in de ogen uitkijken naar het moment waarop de krijger het pakje opent. Ik vind het een zalige tijd. Niet opgefokt en overdreven. Gewoon genieten. En niet met mate.
Henri begint er ook enorm van te genieten. Dit zijn zijn mooiste jaren voor de feesten, voor ons. Hij geniet ervan, denkt mee en doet mee. Hij had een mooi idee. Elk jaar maken we op kerstavond briefjes waarop dan staat welk cadeau (van wie voor wie) nu mag worden gegeven. Een onschuldige hand trekt een briefje. Een gezellige traditie van zolang ik het mij herinner. We lachen ons altijd een kriek. ‘Wanneer gaan we de pakjes opendoen?’ is die avond een vaak en reeds vroeg gestelde vraag, die niet alleen uit kindermonden komt.
Henri had een leuk idee. Gaan we dit jaar ook kerstwensen maken? Iedereen maakt een kerstwens, en iedereen mag een kerstwens uitkiezen. De onze zijn gemaakt, het mandje is versierd, en morgen brengen we alle benodigdheden mee voor de kerstwensen van de anderen. Ik kijk er al naar uit.
Net als naar ons spelletje cranium, dat ik van Dendermonde liet komen om het zeker op tijd te hebben.
Daarnet vroeg Henri een extra blad waarop we onze kerstwensen hadden neergeschreven. Hij nam er zijn partiturenboekjes bij, en zat een tijdje geconcentreerd te schrijven. Even later kwam hij het resultaat tonen: het programma van het kersconcert dat hij morgenavond zal brengen (op trompet uiteraard). Eigen idee, zelf liedjes uitgezocht en alles mooi opgeschreven en tekeningen bijgemaakt. Heeeeeeerlijk.
December 23, 2007
Vandaag was het bij Henri op school Kerstmarkt. Vier jaar geleden was ik er niet geraakt, twee jaar geleden (u raadt het al, de kerstmarkt gaat om de twee jaar door) had ik ongelooflijk mijn best gedaan om naar het tweede optreden te komen kijken, dat toen niet was doorgegaan wegens al teveel kinderen naar huis, dus mijn lieve zoon was weer een ontgoocheling rijker. En ik een kras op mijn ziel. Ik had hem toen plechtig beloofd dat ik dit keer zeker op tijd zou zijn. Zodus fietste ik vanavond op een schandalig zalig vroeg uur dwars door de snijdende ijskoude wind richting school. We waren op tijd. Een groep zingende kleuters in herders- of engeltjes-outfit met een kaarsje in de hand volgden een gitaar spelende en zingende Jan Schepens de schoolpoort door, de rode loper over. En daar, midden op de Schoonste Kerstmarkt van het Land (Jan Schepens zijn woorden), stond Het Meest Fantastische Kerstkoor van het land. Toen ook de ouders meezongen werden we Het Beste Kerstkoor Ter Wereld.
U hoort het, superlatieven werden ons deel. En Jan Schepens is een plezante en sympathieke mens.
Het was on-ge-loof-lijk koud. De soep was warm. De gluhwein ook. De voeten niet. Henri had een vreselijk kitscherige dakpan beschilderd en beplakt met een servet, die hij natuurlijk wou kopen. En mama en papa gaven natuurlijk toe ;-)
Hoe koud ik het ook had, ik kreeg het er warm van. We hebben een goede school gekozen voor onze grootste schat. Je kon je warmen aan de warmte die in de lucht hing.
December 20, 2007
Muziek heeft altijd een belangrijke plaats in mijn leven ingenomen. Noten maken mij vrolijk, of melancholisch. Maar als ik er niet voor in de mood ben kan een vrolijk deuntje mij ook vreselijk irriteren.
Om de een of andere reden heb ik zelf nooit een instrument bespeeld. Misschien had het feit dat ik totaal amuzikaal was (ben) er iets mee te maken. ‘Hoger, Tessa, hoger’, zei mijn lieve muzieklerares toen ik een jaar of zes was. Het was ook rond die tijd dat, toen ik de telefoon opnam, de stem aan de andere kant vroeg of mijn man thuis was.
Hoedanook, in een orkest spelen en voelen hoe de muziek gemaakt wordt en er zelf deel van uit maken leek mij altijd het mooiste wat er is. Bij het gedacht alleen al krijg ik tranen in mijn ogen.
Wat een geluk dat ik b. leerde kennen, die een nog veel grotere muziekfanaaat bleek te zijn dan ik. Jawel, ik word soms een beetje kregelig als hij weer maar eens te veel geld heeft uitgegeven aan CD’s. Maar meer dan eens heeft hij me muziek laten horen die mij naar de keel greep. Of waar ik gewoon heel erg vrolijk van werd.
En groot was dan ook mijn vreugde toen ik hoorde dat Henri trompet wou leren spelen. En, neen, dit is geen geval van gefrustreerde ouders die hun eigen gemiste kansen willen forceren op hun kind. Echt niet. Dit kwam helemaal van hemzelf.
En hoe zwol mijn hart van trots toen hij deze middag op het Sinterklaasfeestje van de muziekschool De Zak van Sinterklaas trompetterde met een speelplezier waar gans de zaal vrolijk van werd. De laatste weken komt er een ongelooflijk warm geluid uit zijn trompet. Heel heel schoon. En deugddoend. Zijn juf vertelde ons dat hij de laatste weken enorm is vooruitgegaan. En dat zijn klank zo schoon is. ‘Ge hebt dat of ge hebt dat niet’, zei ze, ‘en hij heeft het.’
Het applaus na zijn optreden was bijzonder enthousiast en lang. Na afloop kwam een andere mama bij hem: ‘Jongen, dat was prachtig hoor. Jij hebt echt talent.’ Zijn oogjes blonken terwijl hij verlegen naar de grond staarde…
Mens, mijn moederhart, het deed pijn van trots.
December 1, 2007
Hoe kan het ook anders, op OdeGand?
En zo’n stralende dag vandaag! Da’s dat gat dat ik eindelijk groot genoeg heb kunnen maken.
En dan was er vanmorgen ook nog de eerste trompetles van het nieuwe muziekschooljaar… De simollen en fakruisen floten me weer rond de oren. Zalig toch, en ontroerend hoe dat kleine ventje van mij die noten uit zijn trompet tovert… De juf leerde hem zijn noten vloeiender te spelen, door hem te laten inbeelden dat hij een prachtig lintje heel langzaam uit zijn trompet moest spelen, anders zou het breken. En er zaten veel lintjes in zijn trompet. Eén voor één moest hij ze eruit laten vloeien… Prachtig toch?
Straks Barbara Hendricks en vuurwerk aan het water!
Ik val in herhaling, ik weet het, maar wat is gent toch een fantastische plek!
September 15, 2007
Henri zegt al enkele weken dat hij graag 3 instrumenten zou kunnen bespelen: trompet, schuiftrompet en piano. Schuiftrompet wil hij pas leren spelen als hij al echt goed trompet kan spelen, maar met piano wil hij graag al volgend schooljaar beginnen. Ik had het woensdag eens op de muziekschool gevraagd, of dit niet ‘te vroeg’ was (kwestie dat hij geen dingen door elkaar ging slaan of zo), maar men keek daar een beetje raar op van die vraag, en zei dat dat zeker geen probleem was. Maar dat hij en wij er dan natuurlijk wel rekening mee moesten houden dat hij dan elke dag én trompet én piano moest oefenen. Inderdaad. Zo. Henri ziet het nog altijd enorm zitten. We zullen zien wat hij na de vakantie zegt. We kunnen altijd eens een trimester proberen en zien wat het geeft.
Gisteren begon Henri een rondedansje te maken toen hij zag dat de finale van de Koningin Elisabethwedstrijd live werd uitgezonden op canvas. ‘Ah ja, ge weet toch dat ik dat graag hoor!’ en ‘Hoe kan ik ooit echt goed piano leren spelen als ik er niet naar luister?’ Hij zat ademloos te kijken en toen we hem zeiden dat hij toch wel moest gaan slapen, zei hij dat hij pas naar boven ging als hij zeker wist dat het programma werd opgenomen en hij morgen verder kon kijken. Normaal gezien zijn we niet gediend met een dergelijke opmerking, maar deze keer waren we eigenlijk toch wel blij verrast over zijn enthouisasme.
Hij heeft live één finalist Schubert en Rachmaninov horen spelen, Stanislav KHEGAY. De jongeman kreeg achteraf bakken kritiek van beide commentator-teams, maar Henri begreep er niets van. ‘Maar allé. Ik vond dat nu toch wel heel mooi, hoor. Niet dat ik zo veel van piano ken, maar ik vond dit heel mooi gespeeld. Ik zou heel blij zijn als ik ooit zo mooi zou kunnen piano spelen.’
Ik heb hem een beetje uitgelegd dat alles natuurlijk relatief is, en dat dit een wedstrijd is die op een heel hoog niveau wordt gespeeld.
Vanmorgen was zijn eerste vraag of hij een beetje verder mocht kijken, en dat we niks mochten verklappen, want dat hij nog niet wilde weten wie er gewonnen had.
Een uurtje later verklapte de meneer op de radio het toch wel niet zeker! Maar ook dat heeft de pret niet kunnen drukken. Hij heeft genoten. En wij ook. En we hebben het nog niet eens allemaal gezien!
June 3, 2007
-als u onmiddellijk kan aanvullen, hebt u vroeger waarschijnlijk, net als ik, en b. ook trouwens, de plaat van ‘Suske en Wiske en de Gouden Locomotief’ grijs gedraaid…
Maar dit terzijde. Daarnet wou Henri dat ik nog even een zelf uitgevonden spelletje met de ballon zou meespelen (barbetje geheten), en toen ik zei dat ik eerst de afwas wilde/moest doen, en dat het daarna waarschijnlijk al te laat zou zijn, bood hij geheel zonder bijbedoelingen aan om af te drogen. Hij was zo goed gezind dat hij daarbij een schlager zong, zelf gecomponeerd en de tekst verzonnen en al. Op zo’n Frans Bauer deuntje, zong hij: ‘Het is m’n eigen kind. Ik zal er voor zooooorgen. M’n eieieieiei-gen kind…. Ik hou ervan als was het -lange pauze- m’n eieieieiei-gen kiiiiiiiiiiiind….’
Ik zeg u. Dat wordt een singer-songwriter.
Mark my words.
May 18, 2007
Previous page