Ik ben er aan begonnen. Eindelijk. Met de augustusse buien dit weekend durfde ik geen verf op een buitenmuur borstelen, dat spreekt voor zich. Maar gezien ze bijna drie regenvrije dagen voorspellen, vond ik de tijd rijp. Ik ging dat efkes op een uurke doen, dat stukske muur in de grondverf zetten.

Maar ik heb mij serieus mispakt. Een buitenmuur schilderen, dat is niet hetzelfde als een binnenmuur schilderen, zeker niet als ze gebricoleerd is (met dank aan Buurman voor de miserabele afwerking), verre van. Grondverf dat is stug zelfs al is het verdund met white spirit. Het is niet simpel om een oude steen met veel bulten en gaten en kieren te schilderen, zeker niet als ge zo min mogelijk wilt spetsen. Eens ge vrolijk bezig zijt, dan durft ge wel eens te vergeten dat ge niet gans de muur ging schilderen, en dan druft ge wel eens uw grenzen overschrijden in al uw kinderlijk enthousiasme. Bottom line: ik heb dus ongeveer een vijfde van het stuk muur geschilderd. Wel het moeilijkste deel, maar toch: een zielig vijfde. Daar gaat mijn plan van maandag grondlaag, dinsdag eerste onderlaag, woensdag tweede onderlaag, weekend afwerken. Ohlala, het zal een werk van veeeeel langere adem zijn.

Aaah, Tessa en haar zelfoverschattingen, ze zijn legendarisch. Zo ontworp ik eens een ververstafel voor Henri. De reactie van mijn papa was: “Maar pieken (een van de vele troetelnaampjes waarmee mijn ouders me bedeacht hebben) toch, daar kunt ge een reus op verversen!” En ik koop elke zondag veels te veel koffiekoeken, elke zondag opnieuw, niet dat we ze niet opkrijgen, verspreid over de dag en soms zelfs de dag nadien, maar toch. En ik denk altijd dat een avond veel langer duurt en dat ik veeeeeeel meer kan doen op een avond, elke avond opnieuw…

O, en van white spirit (veel te poetische naam voor zo’n stinkdink) krijgt ge koppijn. En als ge al gans de dag koppijn hebt en ge hangt dan nog een uurtje boven de white spirit, dan wordt die koppijn veel erger. Maar dat wist u ongetwijfeld al…

Advertenties