Niets zo leuk als een stad zien ontwaken. Mijn favoriete moment van de dag. Vroege ochtend. De dag is nog maar net begonnen. Of nog net niet. Extra leuk wordt het als je zelf geen deel uitmaakt van het gewroet en gewriemel. Als je even vanop de zijlijn mag toekijken (even maar, natuurlijk, anders is het leuke er ook af).

Gisteren had ik ook het voorrecht een festival te zien ontwaken. Al die bedrijvigheid. Alles verloopt kalm, beheerst, er lopen hier niet veek kiekskes of haantjes zonder kop rond. Maar man, wat een organisatie. Je staat er niet bij stil hoeveel bij zo een festival komt kijken. En dan zie ik nog maar een klein stukje. Maar het is wel genieten.

“Goh, ne schonen hof hebt gij!”, riep g. me glimlachend toe, toen ik vanmiddag in een stralend zonnetje een boek zat te lezen. En zo voelde het eigenlijk wel een beetje, alsof ik de Kasteeldame was, en iedereen druk in de weer was Mijn Feest voor te bereiden. (Ha, ik en mijn Dromen.)

O, en Gazet van Antwerpen verdient de Hoofdprijs voor de Origineelste stand. Of toch tenminste de Plezantste. Een cabana met hangmatten en schommels. En intussen kunt ge De Krant lezen. Meer bepaald, de GVA, dat spreekt vanzelf. Zelfs de soms onwelriekende luchtjes van de niet altijd even fris gewassen, bepoederde en geparfumeerde voorganger(s) kunnen de zwier- en schommelpret niet bederven.

Advertenties