Ik moet ermee ophouden het lot uit te dagen. Dit weekend zei ik nog tegen b. dat ik dacht dat ik eindelijk wat weerstand (tegen infecties) aan het krijgen was. Die legendarische weerstand waarvan men zegt dat doktoors ze hebben. En waarvan ik totnogtoe in het geheel verstoken bleef. Maar zie. In Seattle ben ik geen enkele dag ziek geweest, drie volle maanden is dat wel he, in het koude en winderige en natte Seattle. Sedertdien ook nog geen enkele dag ziek geweest, die ene dag dat ik draaide en misselijk was en ongelooflijk moe en wazig zag (iets waar ik nog steeds niet compleet vanaf ben, trouwens) niet meegerekend want dat is geen infectie.

Maar kijk. Gisteravond kreeg ik plots keelpijn. Langs de rechter kant. Naief als ik ben dacht ik dat er iets vastzat in mijn rechter amandel.Maar al gauw deed mijn keel zeer langs de twee kanten. En ook mijn oren. En mijn hoofd. En toen begon mijn neus te lopen.

Het is officieel bevestigd. Ik ben ziek. Miljaar.

Advertenties