Toen ik nog jong was, lang geleden dus, was ik verzot op Leonard Cohen. Zijn rauwe donkere stem. Zijn teksten. Door hemzelf of anderen, Lorca bijvoorbeeld. De mooie stemmen van de Madammen die met hem meezongen. Ik had al zijn cd’s. Ik kende de teksten van de meeste van zijn liedjes van buiten. Nu nog trouwens. Onlangs hoorde ik hem nog eens op de radio. Met een oud liedje. Zo eentje waarvan ik dus de tekst kon meezingen. En ik blijf het mooie dingen vinden, wat die mens zong. Zoals dit:

There’s a crack in Everything.
That’s how the light gets in.

En nu werk ik verder mijn lijstje af. Mijn mama wordt morgen 60. En ik heb een Plan. Haha.
En vanavond is het weer tijd voor Jazz in ’t Park. Mooie editie trouwens, totnogtoe.

Advertenties