Zaterdag stond ik te wachten bij de bakker. Als je zo in de rij staat bij de bakker dan heb je twee mogelijkheden: ofwel dwalen je gedachten af, ofwel tel je de broden, taartjes en koeken. O, en dan zijn er nog de pralines natuurlijk, enne, de truffels. Tussen de truffels zag ik in de verte een bordje dat mijn aandacht trok. Truffels! Eigen Werk! stond er. Ook het bordje zelf was duidelijk eigen werk alle special effects van word waren uit de kast gehaald, zwierige bewegingen, driedubbele schaduw, en letters in alle kleuren van de regenboog. Om het geheel af te werken waren ze op het wereldwijde web ook op zoek gegaan naar een fotooke van een truffel of drie -dat maakt het geheel toch altijd aantrekkelijker. Maar van de plek in de rij waar ik stond zagen de truffels er een beetje bizar uit, nogal groot en hoopjesachtig. Naarmate ik verder vorderde in de rij, zag ik beter waarom die truffels er zo raar uitzagen. Het waren Truffels. Niet die van chocolade maar die donkere lekkernijen die de varkens des herfsts uit de grond snuffelen en wroeten. Dat vond ik nu eens een fijntje. Ik wou er ons lief bakkerinneke mee feliciteren, met die goeie vondst, maar toen bedacht ik dat het misschien ook wel eens niet de bedoeling kon zijn, en dan bracht ik haar in verlegenheid. Ik heb dus maar gezwegen…

Het was een mooie dag, trouwens. De zon liet zich eindelijk zien, mijn mama werd 60 vandaag, en dat hebben we passend gevierd. Heerlijk tafelen, Zes Cadeautjes (eentje voor elke tien jaar), een Kermis, een terrasje, een wandelingetje. Eens thuis heb ik eindelijk nog eens wat verder gewerkt aan De Muur, nu het wat droog blijft.

Advertenties