Mag ik eens zagen? En zielig doen? Mag ik eens flink overdrijven en zeggen dat mijn vakantieweek van de gemiste kansen was?

De week dat we niet naar Planckendael gingen?
De week dat ik naar Antwerpen ging om -onder andere maar hey, ik ben aan het zagen he- eindelijk naar de winkel van Karin Nunuez De Fleurquin te gaan (ik had zin in asymmetrische oorbellen), om te zien dat de winkel dicht is op de dag dat ik er was? Maar alla, het is een schone winkel, ook van buiten.
De week dat we niet naar Bobbejaanland gingen, terwijl we gratis kaarten hadden.
De week dat we de zon niet te zien kregen, en dat het zelfs leek alsof het licht een week uitging?
De week dat we niet naar zee gingen -met zo’n kl**e weer?-
De vakantie dat ik niet zo gezond was -wat wilt ge met zo’n weer?-
En, vooral, vooral, vooral, de week dat ik niet naar de openluchtvoorstelling van Aanrijding in Moscou ben geraakt. Van het moment dat ik hoorde van dit project was ik verkocht. Wat een fantastisch initiatief. Ik wilde de film al lang zien, maar het was er nog niet van gekomen, en nu kreeg ik de kans om het in openlucht te zien, op het Ledebergplein, temidden van de Ledebergers, die ongetwijfeld gingen roepen ‘kijk, dabenekikke doar se’, vlakbij het cafe-van-de-film, met live karaoke en optreden van echte ledebergse groepen en na de film nog een optreden van Tricycle XL, muziek waar ik altijd vrolijk van word. Ik wil veel zien en doen, maar dit was voor mij toch iets speciaals. Ik wou dit echt heel erg graag meemaken. Maar het is dus niet gelukt, dat had u al door. Henri is ziek. Hij hoest en heeft keelpijn (ongetwijfeld het virus dat ook mij serieus heeft geambeteerd vorige en deze week en dat bij ons op het werk ook zijn ronde doet). Dus bleef ik thuis bij mijn ventje. Hem een beetje vertroeteld. Warme melk gemaakt. En honing gevoederd. En vitamientjes in de vormen die hij het liefste lust.

Wie het wel heeft meegemaakt, als ik een verslagje krijg ben ik al half getroost ;-)

Advertenties