Niets zo zalig als wakker worden van kindervoeten boven je hoofd (met een verdiep ertussen, natuurlijk). Vanmorgen verstoorden die kindervoeten een droom. Met als gevolg dat ik me de droom nog herinnerde. Ik heb ’s ochtends mijn best gedaan zoveel mogelijk van die droom te proberen opslaan en bewaren, van het onbewuste naar het bewuste brengen, u begrijpt wel wat ik bedoel.

Het was een rare droom. Niet dat ik ooit al gewone, niet-rare dromen heb gedroomd, maar toch. We waren ergens op bezoek. Een vreemd land of een nog onontdekt gebied in eigen land, het was niet meteen duidelijk. Het deed me wat denken aan het Domein Raversijde, dat ik enkele jaren geleden met Henri heb bezocht.

In mijn droom waren de huizen verwoest. Ze stonden er nog, maar ze waren fel beschadigd en waren bedekt door een dikke laag donker stof. Net toen iemand wou vertellen hoe het allemaal gebeurd was, maakten de kleine voetstappen me wakker.

Een diepzinnige analyse, iemand?

Advertenties