Niet ik, maar deze plek. Ik ben nooit weggeweest. Al was dat eens leuk geweest, natuurlijk. Een weekje naar het zuiden, bijvoorbeeld. Terrasje, boekje, blauw in de zee en in de lucht. Maar ik laat me meeslepen.

Vorige week zat ik er een beetje door. Het werk neemt alleen maar toe en af en toe lijkt de berg zo groot dat ik gewoon niet weet waar te beginnen. Maar kijk, toen had ik eens de kans om wat vroeger dan anders thuis te komen. Iets voor vijven. Wát zegt u? Jawel, iets voor vijven. Tijd dus, om Henri van school te halen. Dat was een eeuwigheid geleden, en het voelde fantastisch. Henri vloog in mijn armen, en eens thuis maakte ik ons een tas warme melk en een thee. En ondertussen maar babbelen en genieten van elkaar. Geen stress, ik moest nergens heen, en bedtijd was nog een eeuwigheid ver. Het hoogtepunt was ons klapduet. Henri zei dat ik het keigoed had gedaan en ik kreeg een high five.

En deugd dat het deed.

Intussen heb ik ook beslist dat hier niet elke dag iets moet komen. Er zijn al regels, verplichtingen en deadlines genoeg in het leven, ik moet stoppen er mezelf ook nog een paar extra bij te geven. Flink hé, van mij?

Advertenties