Van de minst aangenamen dingen des levens, en meer bepaald, des kinders: het moment waarop je ontdekt dat je ook minder goeie genen hebt doorgegeven aan je kind. Toen ik vanmorgen Henri terugzag na mijn driedaagse trip naar Venetie (gigantisch interessant cursus, btw, ik heb enorm veel bijgeleerd), piepte hij verschrikkelijk. Even mijn oor tegen zijn hete rug (mijn stethoscoop ligt op het werk) en ik hoorde een fluitconcert waar menig jodelaar jaloers op zou zijn. Ik hoop heel erg dat het een bijverschijnsel is van een virale infectie en geen astma, maar ik houd mijn hart vast. Ik zie en hoor zoveel gelijkenissen met hoe ik me soms voel.

Hebt u van die deugdddoende vloeken voor mij om mij af te reageren? De mijne zijn namelijk op.

Een boksbal is ook goed.

Advertenties