Henri heeft dus gekozen. Het was niet gemakkelijk, en vaak nog mijmerde hij hoe mooi het zou zijn mocht hij alles kunnen meemaken, maar hij koos voor zijn vriend.

“F. is mijn vriend. Ik heb gezegd dat ik naar zijn feest ging komen. En ik wil hem niet ongoochelen.” zei hij beslist. En hoe spijtig ik het ook vond dat hij niet met mij meeging, ik vond zijn keuze eigenmijk heel erg mooi en ontroerend.

En daarmee is hij vandaag in Kortrijk door Ridder F. himself tot ridder geslagen.

“Dat is nu al de derde keer dat ik tot ridder wordt geslagen.” zei hij, van het station op weg terug naar huis. “Twee keer in het Gravensteen, en één keer in Kortrijk.”

Ik heb natuurlijk ook een beetje hartzeer, zo een dag met mijn zoon in de opera met zalige concerten ware leuk geweest. En we hadden Zelie aan het werk kunnen zien, en haar een hele dikke knuffel kunnen geven.

Maar zo kwam het dat b. en ik zes uur samen hadden, zes lange zalige uren met ons tweetjes. En dat deed ongelooflijk veel deugd.

Advertenties