Ik heb niet zo graag stress, al geef ik grif toe dat ik het tóch vaak heb. Maar als ik het enigzins kan vermijden, die stress, dan doe ik het.

Zo is bijvoorbeeld mijn valies voor donderdagochtend al zo goed als klaar. De dingen die er nog niet inzitten, die staan netjes op een lijstje. Mijn hoofd zit al enkele dagen vol met dingen die ik niet mag vergeten, maar nu geraakt dat hoofd stilaan leeg en opgeruimd. Mooi zo. Al het werk dat ik wil doen tijdens de lange vlucht en de uren tussendoor is ofwel uitgeprint, ofwel op stick gezet. Mijn pas, mijn tickets, alle gegevens, het ligt allemaal mooi klaar. Mijn sjakosj is uitgemest, en is al gevuld met al het nodige.

Zo wou ik ook liefst mijn posters al vorige week klaar hebben. De ene heb ik zelf gemaakt, de andere ging iemand anders maken. De ‘mijne’ was klaar donderdagavond, de ‘andere’ niet.
“Is maandag ok?”, vroeg degene die de poster niet op tijd af had.
Knarsetandend zei ik “ok”.
“Ge moet u toch niet zo opjagen, dat duurt maar 1 dag, en dan hebt ge de posters”, zei degene die de poster niet op tijd afhad.

Zo kwam het dat ik pas maandagavond mijn bestelling kon plaatsen. Ik heb mijn posters natuurlijk nog niet. Dus heb ik nog 1 schamel dagje. Als er iets is misgelopen met de bestelling, of de firma is failliet of de inkt is op, dan zit ik met een groot probleem. En die stress dus, die vreet aan mij. Vooral omdat die stress had kunnen vermeden worden.

Afhangen van iemand anders, het is niets voor mij.

Grrr.

Advertenties