Neen, het weekend is nog niet voorbij, nog een paar mooie uren staan ons te wachten. Boekjes lezen, rest van de weekendkrant doornemen, theetje, you know, the works. Morgenochtend start mijn wacht, maar daar denken we nog even niet aan, dat spreekt. Maar dat weekend, het was mooi, ontspannend, lekker (slagroomtaart!!), vol warme nieuwjaarswensen en koude kaken.

Ik sluit af met een stukje muziek.

Henri speelt dezer dagen wat de soldaten van het Amerikaanse leger te horen krijgen, op de Amerikaanse Signaalhoorn, voor de Reveille, het Verzamelen en het Call to the colours (“colours op zijn Amerikaans, he”, fluistert mijn zoon me toe, terwijl ik dit schrijf, “dus met oo-uu”). Vandaag moest ik de deuntjes herkennen en navenant reageren (het bleek niet altijd even simpel). Misschien was het als beloning of troostprijs dat hij me daarna toeriep:

“Nu iets van de Man die ik het meest Aanbid.”

En toen speelde hij iets van Wolfgang Amadeus Mozart.

Advertenties