Gisteren waren we uitgenodigd om te gaan eten in een Iraaks Restaurant (in de Sleepstraat, natuurlijk), door iemand die er kind aan huis is, want zelf vanuit Irak naar Europa gekomen, na een tussenstap in London bracht de liefde hem naar Gent.

In het leven van alledag is hij nu even gents als wij allemaal, en dan word je wel even stil als je de verhalen hoort van het leven vóór Gent. En hoe hij daarover spreekt: vol liefde, warmte, maar toch ook kritisch. Verrijkend.

En, dat Iraaks was heel erg lekker, tussen haakjes. En ook heel erg vullend.

Advertenties