Ik ben zo geen automens. Geef mij maar mijn fiets, mijn tram en mijn voeten. Al geef ik wel toe dat ik met pijn in het hart afscheid heb genomen van onze Alfa 156. De auto waar ik tijdens mijn zwangerschap soms eens ging inzitten omdat de zetels zo ongelooflijk comfortabel zaten en zo vreselijk deugd deden aan mijn zere rug. En hij trok zo goed op. En hij kleefde zo aan de baan. Dat ik dat nu schrijf, zo lyrich word over een auto. Erg he.

Ik moet ook eerlijk toegeven dat ik van de jaguar XKR ook wel vrolijk kan worden.

Maar dat ze de Citroen DS weer gaan uitbrengen, daar werd ik echt heel erg blij van. Wat een auto. Nogal groot voor een klein meiske gelijk ik, maar toch. Zo ne schonen auto. Misschien moeten we misschien ooit nog eens een auto kopen. Nu maar hopen dat het een groene auto wordt, die nieuwe DS. Heel erg groen.

Advertenties