Deze avond kon ik -o wonder- Henri eens gaan afhalen van school (een gelukkige samenloop van omstandigheden, Henri die dactylo-les had en dus extra laat moest afgehaald worden en mijn afspraak buiten het ziekenhuis die vroeger dan verwacht was afgelopen).

Ik moest zelfs nog efkes wachten tot de les gedaan was. Maar toen kwamen ze aangelopen, Henri en twee van zijn vrienden. Zalige vrienden heeft hij, Henri. Ik blijf versteld staan van hun welgemeende kameraadschap, het blijft het schoonste van de wereld. Henri zo omarmd en geliefd te weten is een waar geluk.

“Ik denk dat Henri later de Slimste Mens Ter Wereled zal worden”, vertelde l. me!

“Zeg, ik ga nooit meedoen aan een spelleke op teevee!”, riep mijn zoon overtuigd uit.

“Maar, neen, dat hoeft ook niet. Gewoon, zo, de Slimste Mens ter Wereld worden. Gij kunt dat.”, was de repliek van zijn vriend, en zijn ogen straalden van vertrouwen.

Advertenties