Henri is vandaag niet naar school gegaan. We maakten ons klaar, vanmorgen, maar eten lukte niet zo goed, en even later zakte hij als een puddinkje in elkaar.

Zijn fantasie en inspiratie, daar is echter geen beest tegen opgewassen…

Vanmorgen vroeg ik, hopeloos op zoek naar mijn kousen, eigenlijk tegen mezelf maar blijkbaar toch luidop: “Waar zijn toch mijn kousen?
Zijn antwoord kwam snel, met pathetiek in zijn stem: “En waar toch is mijn gezondheid?”

Even later zong hij, met diezelfde pathetiek nog altijd voluit aanwezig, op de tonen van dat mooie lied van Monza.

“Geef me een bed.
Geef me een bed
Geef. Me. Een. Bed.”

– En na een korte opfrissing van het origineel, kwam hij met deze adaptatie.

“Ik ben zo ziek.
Ik ben zo ziek.
Ik. Ben. Zo. Ziek.

Geef me een bed.
Geef me een bed.
Geef. Me. Een. Bed.
En vlug.
Voor de zo-veelste keer.”

Advertenties