De dagen verlopen een beetje in een waas. Het is alsof ik logeer in mijn eigen huis. Mijn b. zie ik als hij op ziekenbezoek komt, meestal met lekkers bij zich. Ik krijg telefoontjes om te vragen hoe het gaat en of ze wat kunnen doen voor mij. Lief en ontroerend. Ik ben zo ongelooflijk moe en dweilachtig. Af en toe sluip ik moeizaam naar beneden omdat het niet anders kan, en dan kom ik uitgeput weer boven. Met lange tussenpozen lees ik de laatste versie van ons artikel, spannend, maar het vergt heel veel energie van me.

Vannacht in mijn droom was ik niet ziek. Integendeel, ik was model in een ongelooflijk coole modeshow. We moesten zelf breien in de meest fantastische kleuren en de rest van de wol over de naalden draperen en dat dan meedragen in de show. Hoort er nu heel erg triestig uit, maar in mijn droom was het fabuleus. We waren wel zo weer net bijna te laat. Het lijkt wel een obsessie in mijn dromen, zo net op tijd of net te laat zijn. Bizar.

Zodus is dag één van de langverwachte vakantie in mineur verlopen. Nog vier te gaan. Duim met mij voor wat beterschap. Vora voor Henri. Ik wil zo graag iets leuks met dat ongelooflijk flinke en lieve ventje doen deze week.

Advertenties