Toen ik vanmorgen wakker werd, voelde ik dat er iets veranderd was. Mijn lichaam heeft de vieze beesten eronder gekregen. Ze zijn nog niet helemaal weg, of toch zeker niet de schade die ze hebben aangericht in mijn longskes tijdens hun doortocht, wat resulteert in een hoest waarvoor gevoelige zieltjes beter hun oren dichtstoppen. Maar ik voel me niet langer een dweil, en dat is een hele verademing na drie en een halve dag continu in bed liggen. Bovendien was het een relatief mooie dag, er was bij momenten blauw in de lucht, en de zon scheen zelfs een tijdje, dus snoof ik na een hele tijd weer wat frisse gentse buitenlucht op. En deugd dat het deed.

Ik kon ook eindelijk beginnen aan ons Groot Knutselproject voor de vakantie. Drie kartonnen dozen van verschillende grootte en de grote stevige buis waarin we maanden geleden ons Kunstwerk uit Seattle mee naar huis brachten, vormen nu al de eerste draft van de Rishi Listening Post . Er zijn zelfs al deurtjes en raampjes, en er staan al enkele clones voor de raampjes van de uitkijkpost. Cool jong!

Voor de inspiratie dank aan een heel lieve patient met een groot hart die ongelooflijk veel energie stak in een cadeautje voor Henri. Ik kreeg er tranen van in mijn ogen. Dat maakt ge niet vaak mee in uw leven, zoiets.

Advertenties