Henri zijn bril moest al een tijdje straffer. Hij zit al weken vooraan in de klas “omdat wat op het bord staat zo wazig is”. Vorige week mochten we eindelijk langs bij de oogarts en inderdaad, van -1 langs beide kanten is het nu -1,75 en -2 geworden. Als toemaatje kreeg hij ook een cilindertje op honderd graden want van zijn vader kreeg hij wat astigmatisme mee.

Toen de vieze beesten besloten hadden hun gastheer niet langer als een dweil te gebruiken én te doen voelen, trokken we deze week dus naar onze optieker voor een nieuwe bril. Henri was niet in the mood. Hij vindt die bril niet leuk en het vooruitzicht dat hij deze veel vaker moet dragen nog minder. Toen hij een bepaalde, in mijn ogen übercoole, montuur op had, zei hij: “Deze zeker niet, ik lijk wel Elvis Costello.” De lieve mevrouw van de winkel haar mond viel open. “’t Is eens wat anders dan ik wil zo en bril gelijk Harry Potter hé”, grijnsde ze.

Even later had hij het hoe en waar van het verkliksysteem van de deurbel uitgevlooid en had hij een halve musical bedacht én gezongen.

“Ge verveelt u daar niet mee, hé”, riep de mevrouw ons na. “Daaaaaag, lieve jongen.”
En wij groetten beleefd terug. Dat spreekt.

Advertenties