“IK heb mij vanmorgen al gewogen, want ge kent dat, op familiefeesten, altijd hetzelfde vraag: hoeveel weegde gij?

Het was een van de vele volzinnen waarmee een bijzonder vriendelijke dame (ik schat haar 75) Henri en mij deze ochtend -eerst aan de halte, en daarna op de tram- entertainde. In de tram stond een mevrouw zelfs spontaan op om de dame naast ons te laten zitten, “want jullie kennen elkaar blijkbaar”. “Nog maar net hoor’, lachte ik, “maar bedankt!”

Gans de weg hebben we gebabbeld, als waren we oude vrienden. Gouden raad gekregen. En heel veel levenswijsheid. Zelfs Henri -tegenwoordig Mr. Cool himself- was gecharmeerd.

Het was het begin van een mooie dag. Vol warmte.

Advertenties