Vandaag was atletiek-dag. Helaas niet voor mij, maar voor de zoon. Na school ging het naar de Blaarmeersen voor een interscholaire atletiekmeeting. Daarna werd hij verwacht op de Vrijdagmarkt, waar ik hem had ingeschreven voor de atletiekhappening In de voetsporen van Tia. Zo kwam het dat hij kogelstootte, horden liep, en hoogsprong. Alsof dat nog niet genoeg was kreeg hij uit de handen van Tia herself (supersympathiek, volgens hem) een gesigneerde foto, een gesigneerde zak met inhoud en een gouden medaille.

Via via hoorde tante m (91jaar) van de medaille: en van een medaille krijgen werd het winnen en in tante m. haar ogen leek het alsof hij iets ongelooflijks had verwezenlijkt. Hm hm. En zo kwam het dat ze via via liet weten dat ze heel fier was (het menske toch) en dat hij eens een envelopke mocht gaan ophalen. Ik vertelde het aan Henri.

“Oei, gaat dat dan af van haar pensioen? Dat moet ze toch niet doen, dat ze het geld maar houdt!”.

Advertenties