Zouden ze dat niet eens doen, een tweede Moederkesdag, voor alle moeders die werken de tweede zondag van mei? Zoals yours truly, onder andere, en al die lieve moederlijke verpleegsters op het UZ. En mijn collega die ik vanmorgen tegenkwam op de fiets, en die ook ging toeren.

Ook vorig jaar moest ik werken, daar in het verre Seattle, al was het dan nog een stukske erger. ’s Ochtends om half zeven de deur uit, om pasd terug te keren de volgende middag rond 2 uur.

En toch werd ik verwend vandaag. Henri kwam mij vanmorgen wakker kussen, met een jazzy versie van Goeiemorgen, Morgen, Goeiedag. Daarna werd ik -met de ogen dicht- naar de ontbijttafel geleid, door hemzelf versierd, met mijn cadeau: een prachtig kunstwerk in helblauw met grote bloempot, een beschilderd kopje dat verdacht veel op mij leek, en twee kleine bloempotjes met kiemende waterkers. ‘En als kers op de taart, …, een kaart’, zei hij toen met twinkels in zijn ogen: en toen las hij een gedicht voor vanop een zelfgemaakte kaart, waar ik week van werd. Na het ontbijt vergezelde hij me naar het uz, alwaar ik ook werd vergast op een heerlijke boterkoek, die de man van a. had meegebracht voor alle mama’s. In de namiddag kwamen onze mama’s, gezien de onvoorspelbaarheid van mijn wacht, een beetje geimproviseerd, met heerlijk verfrissende homemade ice tea en een heerlijk ijsje (parfait) met kruidige kruimels en schuimige frambozen, in een zonovergoten tuin. O, en was ook nog een watergevecht.

Maar die tweede Moederkesdag zou ik toch ook nog willen ;-)

Advertenties