’s Ochtends, ten huize tbh. Bruno heeft net een koffie gemaakt. Voor mij. Een cappuccino dus, single shot en met veeeel melkschuim. Want mijn lichaam dat tot haar vierendertigste geheel caffeine-vrij is gebleven, kan daar niet zo goed tegen, tegen straffe koffie.

Mijn b. houdt wel van wat abstracte latte art, en wij appreciëren dat. Vol reikhalzing zitten wij altijd uit te kijken naar het wonderlijk tafereel dat nu weer op ons schuimlaagje zal verschijnen.

We kregen al een appel, een ajuin, een walvis, een lavaspuwende vulkaan.

“O”, zegt Henri deze keer. “Het lijkt wel een mythisch landschap. En een periscoop die eruit opstijgt.”

’t Is nóg beter beter dan wolken kijken op een zomerse dag, voorwaar.

Advertenties