Een zondagse wacht in het UZ. Ik sta te wachten p de lift. De deuren gaan open. Twee mensen, een man en een vrouw van een jaar of vijfenveertig schat ik, halen vliegensvlug elkaars lippen vaneen. Ze giechelen een beetje.

“Betrapt!”, zeg ik, glimlachend, ontroerd door het gebeurde.

“We vroegen ons daarnet af”, zegt de vrouwelijke helft, “wat er zou gebeuren als we op de rode stop-knop zouden duwen.”

En toen babbelden we nog wat verder. Wat een mens al niet voor schoons meemaakt in het UZ. LiftLiefde.

En zo werd ik, ondanks mijn groggyness door twee bijna-slapeloze-wacht-nachten, instant goedgezind.

Advertenties