Na een paar dagen verplichte rust lijk ik mijn nervositeit, mijn stressgevoel, mijn opgejaagdheid langzaam kwijt te geraken. Het is denk ik geleden van toen ik zelf een nog een klein meisje was dat ik dit onbevangen vakantiegevoel mocht smaken. Erg eigenlijk, dat een mens daarvoor eerst door pijn geveld moet zijn, om dat weer te mogen meemaken. Wie weet, misschien trek ik er wel een lesje uit. (“Yeah, right”, hoor ik mijn b. al denken).

Het is een raar gevoel. Zalig, dat wel. Opstaan als de zonnestralen je wakker maken. Oei, daar liet ik me wat meeslepen, het is eerder, als de pijn je wakker maakt, je helemaal uitgedroogde keel, je ongemak. Maar eens het pijnlijke ochtendritueel voorbij: niets moet, niets mag eigenlijk, gewoon de dag laten verglijden, eten (nog steeds een marteling), ijswater drinken, ijsjes eten (lang leve het ijs van Häagen Dazs, echt het bovenste-beste-wegsmeltende-en-bijna-niet-prikkende-ijs-ter-wereld), spelletje spelen met Henri (Stratego), kijken hoe mijn mannen badmintonnen of watergevechten houden. Een ongelooflijk gevoel. Gelijk een pak die van mijn lijf valt.

En, ongelooflijk maar waar, ik kan al wat lezen. Het feit dat ze nu sneller hebben ingegrepen dan bij mijn eerste sinusoperatie, en de snijderij aldaar nu dus minder ingrijpend was dan toen, zorgt ervoor dat dat vreselijk ijle gevoel van toen nu minder erg is, en dat ik, in tegenstelling tot vorige keer, geen volledig leesverbod heb gekregen (tweeee weeeeken leesverbod hé, kunt ge u dat indenken???). Concentratie is wel nog ver te zoeken, ik lees in stukjes en brokjes, maar hey, ik kan lezen!

Ten slotte wil ik eens mijn bewondering uiten voor de mens die de voltaren suppo honder milligram uitvond. Na een kortstondig “ongemak” wordt een allesoverheersende pijn (die tot in mijn oren en mijn hoofd trekt) omgevormd tot een draaglijke pijn. Dank u, dank u, dank u. U bent een held(in).

Advertenties