“8000!” riep Henri deze morgen. Hij draaide zich om in sliep verder.

Ik daarentegen was natuurlijk klaarwakker. De zon scheen naar binnen. De zilte zeelucht stroomde mijn longen in. “Vakantie!”, dacht ik. Ik wierp een blik op de wekker, die het onzalige uur van 6u46 aangaf… Maar er was geen slapen meer aan, natuurlijk. Zo’n zalige dag aan zee vóór mij, geen plannen maken, genieten, lezen, spelen met de zoon. Mmmm. Ik sloop uit bed, trippelde naar de living en las de krant, mijn boek. Met zicht op zee en de zon in mijn ogen.

Toen ik Henri wat later op de dag vroeg of hij wist dat hij vanochtend vroeg “8000!” had geroepen, was zijn repliek droogweg:
“Ja, dat kan wel. Aan de zee praat ik in mijn slaap.”

Zijn achtduizend werd het vroege begin van een zalige zomerdag.

Advertenties