Hoe het leven toch kan lopen. Tijdens de gentse feesten hebben we zo vaak plezier gemaakt met San en de vier kinderen. Annaatje is Anna geworden, het viel op hoe ze is opengebloeid, ze is niets verlegen meer en kwam vaak op me toe om vol trots vanalles te tonen.

En toen gebeurde er een stom ongeluk, en nu ligt ze op intensieve en vecht ze voor haar leven. Ik probeer te doen wat ik kan, maar helaas is dat niet veel. Ik kan ook alleen maar kijken naar dat kleine lieve mensje in dat veel te grote bed, naar al die draadjes en die cijfers en die spuiten, naar die twee grote mensen naast het bed, die lieve vrienden, die zo moedig zijn en zo hartverscheurend kijken naar dat kleine vechtende mensje, hun kind, hun meisje. En duimen, ongelooflijk hard duimen. En heel erg blij zijn dat het toch wat beter gaat.

Komaan, Annaatje, iedereen vecht met je mee!

Advertenties